Vessels - Helioscope (2011)

Bij (grotendeels instrumentale) bands als; Long Distance Calling/Mogwai en Grails o.a. blijf ik niet altijd de gehele speelduur geboeid. Soms ontbeerd het aan structuur en klinkt het meer als een uitgerekte jamsessie zoals bij Mogwai, of zijn het nummers waarin je juist de zang gaat missen en dat kan dan ook weer niet de bedoeling zijn. Flying Lotus en dit vlotte Helioscope van Vessels zijn voor mij daar positieve uitzonderingen. Flying Lotus meer op het dancegenre en Vessels meer in het rock gebied. Dit Helioscope wordt vooral op gang gehouden door een zeer op dreef zijnde drummer, het bevat een aantal stevige hooks en bied genoeg variatie om tot het einde toe erbij betrokken te blijven.

Alleen zo'n toffe hoes nodigt al uit om dit te gaan luisteren!

Op plaat 'fijn', maar live absoluut fantastisch.

Van mij had Stuart Warwick wel op alle nummers mee mogen: geweldige zanger.

Verder een prima album maar een echte vonk wil niet overspringen.

Ik blijk een promotie cd van deze band te hebben en wel Helioscope. Wel een hele leuke hoes. De cd ergens ooit neergelegd en kwam nu weer te voorschijn. En waarschijnlijk is er heel veel langs me heen gegaan, want zelden zoveel Nederlandse recensies gelezen over deze plaat. En heel verschillend. Op zich vind ik dat altijd wel interessant, hoe kan het dat de één een meesterwerk ergens in hoort en de ander vindt het vies tegenvallen. De band komt uit Leeds, vlak bij het prachtige Yorkshire gebied en de muziek wordt als post rock betiteld. Nu heb ik bij post rock niet direct een idee, maar door bands als Radiohead te noemen heb ik wel een geluidsbeeld. Een recensie heeft het over meanderende ambient rivieren in een post rock landschap, dat klinkt wel interessant. Het is een plaat die je meerdere keren wel goed moet beluisteren, er gebeurt veel. De muziek is soms druk, zeker de drumpartijen klinken wat zenuwachtig en daardoorheen krijg je van alles te horen. Er zit wat psych tussen, ambient, emo en dit alles vormt wel een uniek geheel. De eerste stukken zijn instrumentaal, die het beluisteren en ontdekken zeker waard zijn. De zang is niet het sterkste punt en de zang met Stuart Warwick zorgt wel voor een Radiohead momentje. Titels zijn soms wat bizar. De muziek is onvoldoende mijn ding om te praten over meesterwerk, maar het heeft zeker mijn interesse gewekt. De latere albums is meer electronic en dance, hier hoor je veel minder van.