Soundgarden - Screaming Life / Fopp (1990)

ik ben denk ik de enige hier die heel enthousiast is over dit werkje van soundgarden , jammer wel

school van nirvana = hunted down?

lekkere plaat!

bij mijn voorkant is de tekst en de foto wit

ik zet deze plaat vaak op tijdens post bezorgen of me kamer opruimen. ook wel leuk om als achtergrond muziek ergens voor te gebruiken

nee u bent niet de enige , integendeel... ik vind het een heel goed album, een sterk onderschat album ook

Inderdaad.
Iedereen heeft het altijd maar over Superunknown, maar ik vind het zwaardere werk toch stukken beter en origineler.
Maar waarom wordt Soundgarden ook "grunge" genoemd? Mij leken ze eerder de metal-kant op te gaan...

Ze waren op het juiste moment op de juiste plaats (of op de verkeerde plaats op het verkeerde moment, hoe je zelf wilt ).

Een andere verklaring is dat grunge=punk+metal, en dat de metal bij SG meer overheerste dan bij de rest van de bands (zo ook bij Melvins en Alice in Chains).

En ja, inderdaad een ondergewaardeerd album, jammer genoeg. Ik vind hun vroegere werk beter dan hun latere.

Ben ik toch niet alleen. Het oudere werk blijft ondergewaardeerd. Mensen zouden deze band eens beter moeten beluisteren, ze hebben heel wat meer te bieden dan enkel dat ene hitje (Black Hole Sun dus).
In de grunge documentaires die ik reeds zag ging het precies ook enkel over Pearl Jam en Nirvana, welke twee bands in mijn ogen nogal over rated zijn, en nauwelijks over Soundgarden (en Alice In Chains, bijvoorbeeld). Wel vreemd, want zij werden toch ook in dat grunge vakje geduwd...

Vergeet Grunge! Met andere woorden, het is een genre dat nooit heeft bestaan of beter gezegd gemaakt is door mensen die er buiten stonden er een etiket op wilden plakken. Eigenlijk kun je spreken van de Seatle-sound. Die kwam in twee golven. Soundgarden behoorde tot de eerste golf (1986-1991)met o.a The Melvins en Mudhoney. De tweede golf begint eigenlijk bij de release van Nevermind, succes van Pearl Jam en de opkomst van Alice in Chains, daar begint men (lees; de mainstream) ook over voor het eerst over Grunge te reppen. Daarvoor had niemand uit die scene ooit van die term vernomen.

Ja, dat weet ik ook. Maar net omdat zij (onterecht) in dat vakje geduwd werden vond ik gewoon raar dat men er nooit over sprak die documentaires.

Dat kwam volgens mij omdat Soundgarden minder "radiovriendelijk" was dan Pearl Jam of Nirvana. Kim Thayil zei in de documentaire Hype! iets zoals "They came to ask me: "Aren't you the guitarist from Pearl Jam?" 'No, I'm not.." "Oh, um, Nirvana then?" 'No, not Nirvana..." 'Then you must be a member of Alice in Chains?" 'Not Alice in Chains, no..." "Oh. In what band do you play?" 'Soundgarden.' And then they just shrugged."

Enfin, je snapt wel wat ik probeer duidelijk te maken

Cultuurbarbaren!


Zeker.

Lekker plaatje! Swallow My Pride is toch van onze goede vrienden van Green River?

De zang lijkt hier nog aardig op The Cult, een stuk rustiger en New Wave gerichter dan hun latere werk.

Moet je eens naar hun oudere werk uit de jaren '80 luisteren, dat is gewoon hardrock.

Ultramega OK ken ik nog niet.
Hopelijk zie ik die nog eens voor een mooi prijsje liggen.

Fijn album. Niet zo goed als de reguliere albums.

Hun minste album vind ik. Ze beginnen best aardig, energiek, maar het overtuigt nergens echt. Little Joe vind ik zelfs echt verschrikkelijk, het gitaar riedeltje is nog wel leuk, maar het zijn de slechtste vocals die Cornell op plaat heeft gezet in zijn hele carrière. Tears to Forget is ook niet al te best. Gelukkig staan Hunted Down, Nothing to Say, Kingdom of Come, en Swallow My Pride er nog op. Het is een verzamelaar van hun eerdere werk en dat is in dit geval te horen ook, wel potentie, maar nog geen echte klasse.

1. Louder Than Love
2. Ultramega OK
3. Screaming Life/Fopp