Sonne Adam - Transformation (2011)

Een band uit Israël? De enige bands die ik uit dat land heb gehoord zijn Orphaned Land en Betzefer. Nadat ik wat positieve reviews had gelezen van dit album was ik wel erg benieuwd, de omschrijving sprak me wel aan en het artwork is erg gaaf! Dit is het debuutalbum van de band en dan hebben ze het erg goed gedaan vind ik. Zulke heerlijke duistere Death Metal hoor je namelijk niet vaak meer. Twee bands die gelijk in mij opkomen zijn Morbid Angel (hoeft geen verdere introductie) en Triptykon die vorig jaar een van de beste albums van 2010 uitbracht met Eparistera Daimones. De productie vind ik erg lekker, hij is heel open. 4,5 ster.

Als dit geassocieerd wordt met Morbid Angel en Triptykon, groeit mijn interesse in dit album eerlijk gezegd wel!

Net een eerste keer beluisterd. De vergelijking met Triptykon ligt er inderdaad (nogal dik misschien) op. Het brute van Morbid Angel herken ik er ook wel in, Don. Misschien ga ik de naam Watain nog aan het lijstje toevoegen, omwille van enkele geweldig demonische riffs. 'Transformation' is gewoon een erg sterk debuut!

Inmiddels deze plaat aangeschaft, omdat ik het toch best een goeie plaat vind. De eerste luisterbeurten was ik niet meteen onder de indruk, maar ik had toch het gevoel dat ik deze wat meer kansen moest geven, dat het er wel in zat. En inderdaad, ik ben 'm blijven beluisteren, de brute riffs begonnen me steeds meer te bevallen en ik bestelde het album. Nu heb ik 'm toch al een tijdje in mijn bezit, net als die van Triptykon trouwens. Daar lijkt dit eigenlijk wel op, dus fans van 'Eparistera Daimones' kunnen hier ook wel hun gading vinden.

De nummers op deze plaat zijn niet zo lang als die op 'Eparistera Daimones', maar ik hoor wel eenzelfde geluid in de riffs en ook de grunt lijkt er van de verte wel wat op. Andere namen die in me opkomen zijn Morbid Angel (het staat ook op een sticker op het hoesje: "For fans of Morbid Angel, Asphyx and old Paradise Lost. Witness the return of ancient death metal.", en dat is niet gelogen) en Watain. Dit klinkt ouderwets goed, lomp, bruut. Het gaat er niet om te tonen hoe vaardig je bent met een gitaar, maar bij vlagen gaat het er toch erg hevig aan toe. Maar het algemene tempo ligt laag, het is een logge mammoet.

Sterke debuut dus, maar niet voor elke dag op te leggen; het werkt behoorlijk op het gemoed. Mijn favoriete nummers zijn de opener en de afsluiter.

3,5 sterren