Miles Davis - Miles Davis in Person Friday and Saturday Nights at the Blackhawk, Complete (2003)
mijn stem
10 stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: Columbia
-
Oleo (6:55)
-
No Blues (17:13)
-
Bye Bye (Theme) (2:54)
-
If I Were a Bell (12:43)
-
Fran Dance (7:38)
-
On Green Dolphin Street (12:12)
-
The Theme (0:44)
-
All of You (15:47)
-
Neo (10:18)
-
I Thought About You (5:04)
-
Bye Bye Blackbird (9:46)
-
Walkin' (14:16)
-
Love, I've Found You (1:54)
-
If I Were a Bell (12:44)
-
So What (12:14)
-
No Blues (0:27)
-
On Green Dolphin Street (12:04)
-
Walkin' (12:24)
-
'Round Midnight (7:29)
-
Well You Needn't (8:02)
-
The Theme (0:18)
-
Autumn Leaves (11:44)
-
Neo (12:29)
-
Two Bass Hit (4:36)
-
Bye Bye (Theme) (3:27)
-
Love, I've Found You (1:57)
-
I Thought About You (5:31)
-
Someday My Prince Will Come (9:38)
-
Softly as in a Morning Sunrise (8:40)
0
geplaatst: 25 november 2018, 17:18 uur
Wow. Eindelijk de complete concerten van de Blackhawk. Nu zonder edits van tenor saxofonist Hank Mobley. Geen Coltrane maar juist heerlijk laid back spelend. Fijn hoor die Mobley. Mijn zegen heeft ie. Geluid ook wat beter opgepoetst. Heerlijke hard-bop!
1
geplaatst: 17 augustus 2021, 21:47 uur
Met Miles Davis (trompet); Hank Mobley (tenorsax); Wynton Kelly (piano); Paul Chambers (bas); Jimmy Cobb (drums)
Miles Davis' band met Hank Mobley was geen lang leven beschoren, maar liet met deze en het concert in Carnegie Hall van een maandje later wel een kleine schatkist aan liveopnames na. Bij laatstgenoemde liveplaat schreef ik o.a.:
Nou, die intieme livesfeer vinden we hier wel volop. Dit zijn echte clubconcerten, en je lijkt wel met de band op het podium te staan, zo helder en dynamisch zijn de opnames. In vergelijking met Carnegie Hall mist dit dan weer wat ambitie en afwisseling. De repertoirekeuze is redelijk voorspelbaar en de muzikanten zijn allemaal klasbakken, maar over een uur of vier luisterplezier mis je toch wel eens iemand die echt het avontuur kiest a la Coltrane. Zo wordt de relaxte, intieme sfeer zowel de kracht als de zwakte van de plaat.
In 1961 werden er met wat knip- en plakwerk twee liveplaten uitgebracht van de concerten die hier in hun volledigheid zijn verzameld. Daarvan staat om een of andere reden alleen de 'Friday Night'-versie op Musicmeter. Wellicht voeg ik de andere nog wel een keer toe, als ik zin heb. In de tussentijd een voorzichtige vier sterren, de ritmesectie Kelly/ Chambers/ Cobb trekt de plaat toch net iets boven de middelmaat. Mooie hoes ook weer, trouwens.
Miles Davis' band met Hank Mobley was geen lang leven beschoren, maar liet met deze en het concert in Carnegie Hall van een maandje later wel een kleine schatkist aan liveopnames na. Bij laatstgenoemde liveplaat schreef ik o.a.:
Sandokan-veld schreef:
duidelijk in een sjieke concertzaal is opgenomen en niet in een jazzclub. Dat maakt de livesfeer wat afstandelijker (hier geen Village Vanguard-achtig gerinkel van glazen op de achtergrond), al is het muzikaal gezien dik in orde.
duidelijk in een sjieke concertzaal is opgenomen en niet in een jazzclub. Dat maakt de livesfeer wat afstandelijker (hier geen Village Vanguard-achtig gerinkel van glazen op de achtergrond), al is het muzikaal gezien dik in orde.
Nou, die intieme livesfeer vinden we hier wel volop. Dit zijn echte clubconcerten, en je lijkt wel met de band op het podium te staan, zo helder en dynamisch zijn de opnames. In vergelijking met Carnegie Hall mist dit dan weer wat ambitie en afwisseling. De repertoirekeuze is redelijk voorspelbaar en de muzikanten zijn allemaal klasbakken, maar over een uur of vier luisterplezier mis je toch wel eens iemand die echt het avontuur kiest a la Coltrane. Zo wordt de relaxte, intieme sfeer zowel de kracht als de zwakte van de plaat.
In 1961 werden er met wat knip- en plakwerk twee liveplaten uitgebracht van de concerten die hier in hun volledigheid zijn verzameld. Daarvan staat om een of andere reden alleen de 'Friday Night'-versie op Musicmeter. Wellicht voeg ik de andere nog wel een keer toe, als ik zin heb. In de tussentijd een voorzichtige vier sterren, de ritmesectie Kelly/ Chambers/ Cobb trekt de plaat toch net iets boven de middelmaat. Mooie hoes ook weer, trouwens.
* denotes required fields.
* denotes required fields.