Hüsker Dü - Everything Falls Apart (1983)

Ik vind dit eerdere werk dus veel beter dan het latere Husker Du. Felle korte riffs, hoekig drum en gitaarwerk. Niks poppy, gewoon beuken. Energiek en hard.
Afgewisseld met iets slependere songs.
Statues is een hoogtepunt. Lekker basloopje en catchy.
Niet echt een verzamelaar dit, maar een E.P. aangevuld met singles en wat outtakes. 4*

Een grote sprong voorwaarts ten opzichte van het debuut. Hier staan tenminste echte nummers op in plaats van alleen maar gitaarherrie. Statues is inderdaad wel het hoogtepunt, maar niets wees nog op de hoogtes die ze zouden halen met de volgende platen.

Kleine 3,5*

Helemaal mee eens gemaster. Lekker raggen dat wel.

God beware me, dit is zoooooooooooooooooo tof, kneiterhard en zo melodieus als de pest.
NOOIT LIVE GEZIEN, verdomme. (tenminste niet samen)

Dit ben ik absoluut niet met je eens gemaster, ondanks dat het klinkt als herrie zit er toch heel veel melodie in, het zijn echt liedjes die ik hoor hoor.

Deze heb ik al een tijdje niet meer gedraaid.
Via Donovan's Sunshine Superman kom ik toch weer bij HD terecht, en terecht.

Heb deze (relatief obscure release) pas onlangs voor het eerst gehoord via Spotify, dat sinds kort de remaster aanbiedt.
De plaat is beter dan zijn reputatie doet vermoeden. Qua sound zou je verwachten dat deze tussen Zen arcade en New day rising uitgebracht was, en niet als eerste studio album.
De titelsong en Gravity (wat een heerlijk outro) zijn wat mij betreft instant HD klassiekers.

Prima opvolger van het onvolprezen live debuut Landspeed record,waarvan ik destijds de elpee versie heb gekocht ,die tot nummer twaalf ging en een single met daarop nummers dertien tot en met zestien en het prachtige Amusement.Die laatste is volgens mij overigens geen officiële release maar een wat obscure bootleg waarvan de geluidskwaliteit desondanks best goed is.
En alhoewel Everything falls apart een uitermate sterke hardcore elpee is (vooral het titelnummer,Bricklayer en Wheels springen eruit) zijn het vooral de extra songs die echt een verpletterende indruk achterlaten.
Drie pure hardcore/punk songs,M.I.C. met de briljante vocale versnelling op het einde,What do i want met de ultieme tekst en één van de sterkste Hüsker dü nummers ooit In a Free land,ooit nog eens zeer verdienstelijk gecovered door NRA.
De andere twee nummers zijn ook van uitzonderlijke kwaliteit maar hier ligt het tempo een stuk lager.
Het Grant Hart nummer Amusement is hier mijn favoriet (intens en meeslepend) maar het eveneens zeer sterke Statues doet er niet veel voor onder en is een klassieker onder de fans.
Tegenwoordig staat het allemaal op één cd en is het een veelbelovende voorbode van al dat meer moois waar Hüsker Dü ons de daarop volgende jaren zou trakteren.

Goed verhaal weer, Frolunda! Ik heb wat Hüsker Dü aangaat nog een behoorlijke achterstand weg te werken. Ik moet me altijd een beetje door de spartaanse productie heen bijten, maar hoor daar achter zeker de kwaliteit en de spirit.

Inderdaad, dit album is prima te verhapstukken. Lekker scheuren, punkrock, hardcore, popsongs alles komt voorbij. Voor mij is dit veel beter te verteren dan 'Land Speed Record': Een live album, uitgebracht in 1981. In mijn herinnering leek het meer op 'Eén héél lange track' aan elkaar geregen.
Op dit album overigens is 'In a Freeland' mijn absolute favoriet! Top!

Hoewel ik groot fan ben van de 80s college rock-sound van The Minutemen, R.E.M. en The Replacements heb ik Husker Du lang links laten liggen. Zen Arcade heb ik weleens aangeslingerd maar liet te weinig indruk achter om er verder in te duiken. Voor mij te veel frustratie en te weinig swing, wat ik bijvoorbeeld The Replacements wel hoor.

Het is duidelijk dat de groep hier nog bezig is zich te ontworstelen aan het hardcore-geluid dat begin jaren 80 ontstond. Ik hoor hier bij veel nummers een beleefdere versie van groepen als Minor Threat en Black Flag. Wel de snelheid en beukende drums en gitaren, maar zonder de nihilistische en zelfdestructieve performance van een Henry Rollins of de urgentie van MT.

Maar hier en daar zijn er al glimpsen te horen van een groep met een eigen missie. Everything Falls Apart is toch het grote lichtpunt, met name omdat de de refreinen worden opgelicht door een chorus-gitaar die meer doet denken aan The Replacements, met wie de groep later meer overeenkomsten zou krijgen. Verder liggen Wheels, Gravity en Statues me heel goed, ook nummers waarop de band de vaak eendimensionale hardcoreformule uit elkaar trekt en een eigen, nieuwe expressieve sound uitvindt. Binnenkort toch maar eens Zen Arcade en de daarop volgdende platen proberen.

Die laatste opmerking doe je goed aan. Wat mij betreft zijn New Day Rising en Flip Your Wig de beste HD platen.