John Prine - Pink Cadillac (1979)

Bij lange na niet zijn beste plaat, maar wat zie hij er badass uit op de hoes .
'Killing the Blues' en 'How Lucky', zijn wat mij betreft de prijsnummers van 'Pink Cadillac'. Leuk weetje: Sam Philips heeft twee nummers geproduceerd in zijn studio, de rest van de productie was in handen van zijn twee zonen. Niet helemaal mijn sound, maar toch een leuk feitje bij een plaat met een Elvis cover.

inderdaad een "minder" album of beter gezegd onsamenhangend album, wat grotendeels aan het zwakke songmateriaal ligt. de bedoeling was een rock album te maken met een rockband en dat pakt hier niet zo goed uit. John Prine was meer een troubadour, een story teller en mijns inziens geen rocker. er staan 5 "originals" (nummers 1,2,5, 8 en 9) van de man zelf op en 5 covers, waarvan 3) Killing The Blues en 6) This Cold War With You het beluisteren waard zijn. van zijn eigen composities steken Down By The Side Of The Road voorzien van een fijn dameskoor en met name 9) How Lucky een pareltje in een akoestische setting, zoals je hem het liefste hoort, er boven uit. 4) No Name Girl (van Billy Joe Riley en Jack Clement) is een rockabilly nummer dat hij samen zingt met rockabilly/country zanger Billy Joe Riley. Chinatown, Saigon, Baby Let's Play House en Ubangi Stomp worden muzikaal wellicht goed uitgevoerd, maar zijn qua compositie onder de maat en wat mij betreft "skip" waardig. een fenomeen dat zich zelden voordoet bij een album van John Prine. dit album werd geproduceerd in de vermaarde Sam Phillips Recording Studio
(deel) citaat John Prine uit de liner notes
This album was recorded from January through May of 1979 in Memphis, Tennessee.
What we tried to achieve here is a recording of a five-piece band with a vocalist playing and singing
good honest music. We played and sang and recorded five nights a week for two and a half months
and ended up with 500 hours op tape.