Woods of Ypres - Woods IV: The Green Album (2009)

heerlijk voor aggaloch / type o negative / ... fans!

Type O Negative? Hier ga ik eens achteraan!

Lees net dat de zanger zich heeft dood gereden
Deze plaat grijs gedraaid en niet een op gestemd, ga hem meteen weer opleggen.

Veel te laat ontdekt deze band. En hoe waar, de titel van track 3.

Een jaar na mijn ontdekking van het geniale Woods V - Grey Skies & Electric Light, begin ik aan het hoofdstuk ervoor. Een jaar zul je misschien denken, maar dit is voor mij echt muziek die ik alleen in de herfst en de winter kan verteren.

Eigenlijk vind ik dit hoofdstuk uit het Woods of Ypres boek nog net even mooier dan het hoofdstuk erna. Mooie gedragen doom met hier en daar een kleine versnelling en de bijzondere stem en de (meestal autobiografische teksten) van David Gold maken dit tot een musthave voor elke zichzelf respecterende metalhead.

Voor fans van Agalloch en Type O Negative schrijft Anathema88 hierboven. Type O Negative kan ik helemaal inkomen (Gold en Steele delen hun zwartgallige aardse bestaan met elkaar daarboven, dat weet ik zeker), maar Agalloch kan ik niet rijmen, die hebben hun roots toch meer in de black metal liggen m.i.

Als je de teksten van Gold tot slot leest, was hij zo erg met de dood bezig, dat je haast gaat denken dat hij niet per ongeluk tegen een boom is gereden. Alleen Peter Steele weet daar het echte antwoord op inmiddels...

the crook als je iets meer naar hun vorige albums gaat luisteren hoor je nog wat meer blackened doom terug. Woods IV en V gaan inderdaad al een andere richting op.

[Let op: Grote fan = Lang verhaal]

I Was Buried in Mount Pleasant Cemetery was het eerste nummer dat ik leerde kennen van Woods of Ypres en ik was meteen verkocht. Toen ik de rest van The Green Album had gehoord wist ik dat David Gold heel goed door had wat sterke lyrics en een goede structuur was voor muziek. Mensen hebben vaak het idee dat dit album vol sombere, deprimerende nummers zit met soms zeurende en zeikerige lyrics. Tot op een bepaalde hoogte klopt dit maar niet helemaal, en dat wil ik hier toelichten op hopelijk voor sommigen een nieuw licht op het album te schijnen.

De 2 genres die Woods altijd goed gecombineerd heeft zijn Doom Metal en Black Metal, beide niet bepaald de meest vrolijke genres dus het is niet meer dan logisch dat deze feel niet alleen in de muziek maar ook in de lyrics zit. Ieder nummer is goed doordacht en gevuld met dubbele meningen, sarcasme, poetische diepgang en harde waarheid. Hier door wordt het soms echter moeilijk om realiteit van metafoor te onderscheiden, maar dit was ook de bedoeling. Deze verschillende manieren van schrijven op Woods IV wil ik graag toelichten met wat voorbeelden van het album.

I Was Buried... dit nummer lijkt in eerste instantie te gaan over iemand die dood is gegaan en dit nummer heeft geschreven nadat hij overleden is. Zijn eigen begrafenis wordt besproken en de begraafplaats wordt tot in de kleinste details beschreven. Ik zal niet de kleinste details uitleggen hier maar het belangrijkste is dat dit nummer een zeer positieve lading heeft als je weet waar het vandaan komt.
Dit nummer gaat namelijk over David zelf die op een dieptepunt in zijn leven besloten heeft zijn thuisland Canada te verlaten om een baan als leraar te nemen in Seoul (Zuid-Korea) waar hij ongeveer een jaar heeft geleefd. Dit besluit heeft hem een nieuw perspectief op het leven gegeven en heeft hem de mogelijkheid gegeven om zijn oude zelf te begraven. Toen hij na een jaar terug kwam had hij dit nummer grotendeels al af en was hij een nieuw mens, David Gold 2.0 als het ware.
Mocht je deze uitleg niet geloven, koop dan de CD en kijk in het boekje naar de lyrics van dit nummer. Aan het einde staat in kleine letters: David Gold Version 1.0, June 19th 1980 - May 11th, 2007 Aged 26. 11 Mei 2007 was de dag dat hij vertrok uit Canada en zijn oude zelf achter liet in de plaats waar hij woonde voor hij vertrok, en dat was naast Mount Pleasant Cemetery.

Retrosleep in the Morning Calm wordt vaak gezien als een "zeiknummer". Het is akoestisch, repeterend en het lijkt alsof hij alleen maar medelijden met zichzelf heeft. Echter, iemand die dit als een zeik nummer ziet heeft nog nooit een dergelijke depressie gehad. Het medelijden hebben met jezelf, geen uitweg zien, niets anders willen dan jezelf opsluiten in je kamer en constant rondjes draaien in je hoofd zonder dat je vooruit komt... dit is een pure vorm van depressie die sterk terugkomt in het nummer. Het feit dat hij iedere keer bijna hetzelfde zegt en de gitaar constant hetzelfde loopje doet, geeft het gevoel van iemand die vast zit in een duistere vicieuze cirkel. Ja het is een zeik nummer, maar dat was een zeer bewuste keuze en een mens die in deze situatie zit zal vaak op een soortgelijke manier praten en denken.

Dit album heeft veel diepgang en ieder nummer heeft wel iets te bieden. Toch heb ik er een 4,5 voor gegeven i.p.v. een 5 omdat niet alle nummers me even goed raken, en vanwege het feit dat Woods V bestaat, en die vind ik persoonlijk nog net wat sterker. Waar Woods IV een aantal nummers heeft die ik niet had gemist als ze er niet op stonden, is Woods V voor mij een mooier geheel. Nog steeds is Woods IV een fantastische plaat geworden en een aanrader voor alle fans van doom, black en goth metal.

Favoriete tracks:
- I Was Buried in Mount Pleasant Cemetery
- Wet Leather
- Don't Open the Wounds / Skywide Armspread

"Life is your consciousness as you tame your wild beasts. When exhaustion is the currency that you must pay for sleep."

Hele fijne doom metal plaat. Af en toe klinkt het als Type O, vooral door de zanger.
De muziek zelf is meer doom dan echt gothic metal. Scheurende gitaren over zwaarmoedige maar ook ironische humoristische teksten.
Het album duurt naar mijn mening alleen net iets te lang en is iets te "vlak" om het meteen 4* te geven.
Voor nu een 3,5 waarbij er zeker groei inzit!
Fav track- can you get here in 10 days?