Lee Morgan - Lee Morgan (1972)

Bijzonder toch om te zien hoe soms bizar goede platen, zo ontzettend ondergewaardeerd zijn op Mume. Laat ik daarom als tweede stemmer toch een berichtje neerpennen in de hoop dat meer mensen dit een kans geven. Wellicht heeft het ook wat met de verkrijgbaarheid van dit plaatje te maken. Want dit is nooit als een RVG uitgebracht en dat zie je vaak terug in populariteit op Mume.

Afijn, dit is de laatste opname voordat Lee doodgeschoten werd door zijn toenmalige vriendin. Hoe dit allemaal zover is gekomen is te zien in de prachtige docu ' I Called Him Morgan' die ook op Netflix is te zien. Lee Morgan, ooit begonnen als Jazz Messenger bij Art Blakey is vooral bekend geworden door zijn soulvolle geluid: energiek en speels spel. En een aantal plaatjes van hem zijn dan ook allemansvriendjes geworden, nou ja bijna allemans. Geweldige trompettist in ieder geval, maar Lee heeft ook niet helemaal stil gezeten.

Op deze plaat wordt hij ondermeer bijgestaan door Grachan Moncur III, Billy Harper, Harold Mabern en Reggie Workman. Niet de minste muzikanten dus en ook geen brave jongetjes. Het geheel resulteert in een waarlijk spannende plaat met een enorme spanningsboog. Dit zet je niet aan tijdens de koffie. In het hart blijft dit een hardbop plaat, maar de nodige invloeden uit de freejazz, funk en de fusion zijn aanwezig. Een soort cross-over tussen Charles Tolliver, Miles Davis en Freddie Hubbard. En dat resulteert in een uitdagend plaatje met de ene goede solo na de andere. Een blijvend boeiende opname, totaal anders dan ' The Sidewinder' of ' Search for the New Land' maar voor mij net zo interessant. Ohja en: een dubbele bas. Dat staat garant voor funk en swing. Probeer dan nog maar eens stil te blijven zitten

Mijn collectie Lee Morgan is nog verre van compleet, heb deze vanavond voor het eerst op de Spotifiets beluisterd, erg mooi inderdaad. Bedankt voor de tip weer Soledad. De CD via Japan binnengekregen, zeker?

Nee in een tweedehands zaak in Tel Aviv (of all places). Maar volgens mij is er wel via Japan een SHM versie te koop. Dat is sowieso een aanrader dan!

Ik geef deze 6*. Beter dan dit wordt muziek gewoon niet.

Symfonisch, harmonieus, melodieus, polyritmisch, hemels, prachtig, dromerig.

Twee fluiten, een trombone, trompet, electrische piano, twee bassisten (electrische bas en electrische standing bass), dit octet is één van de beste ensembles die ik in tijden heb gehoord. Ik lees dat Billy Harper (tenor en fluit) twee van de songs schrijft en verder drummer Waits, bassist Merritt en pianist Mabern alledrie één.

Dat betekent dat Morgan welgeteld geen enkele song heeft aangedragen. Hij was schijnbaar zo tevreden over de songs was van deze nieuwe generatie jonge honden, dat het okay was.

Capra Black van Harper kende ik al, en die klinkt ook hier als een klok. Die blazersarrangementen zijn door een ringetje te halen zo goed. Maar wat is In What Direction Are You Headed? zo mooi met die fluit(en).

Ik moet echt eens meer van mevrouw Bobbi Humphrey gaan luisteren. De eerste vrouw die Blue Note onder contract nam. Lee Morgan schijnt ook te spelen op haar eerste plaat (Waar toevallig Sidewinder op staat). Dus daar kan ik me vast geen buil aan vallen.

Dit is een dubbel-lp, dus zeker waard om in huis te halen. Ik houd van plaatkantlange songs. En deze postbop/fusion-plaat mag echt niet ontbreken in mijn collectie. Wat mij betreft beter en interessanter dan die beroemde Miles-platen.

Stel je toch eens voor als Lee was blijven leven, wat voor briljante jaren 70'fusion hij nog had kunnen maken.

Dit is voor zover ik weet wel de eerste keer dat de composities Capra Black en ook Croquet Ballet van toen nog sideman Billy Harper in de studio zijn opgenomen.

En inderdaad Michiel. Met deze opnames en de Hermosa Beach, Live at the Lighthouse sessies van een jaar daarvoor heeft Lee Morgan ons een inkijkje gegeven welke richting het opging in de '70's. Hij wilde met de moderne jazzstromingen mee, zo een rol in de frontlinie van de jazz blijven vervullen, voelde dat jong talent zoals Billy Harper hem de weg zouden wijzen en dat is bloody impressive als je het mij vraagt. Eeuwig zonde dus dat we nooit zullen weten hoe het verder ging. Maar dat geldt helaas voor heel veel jazz grootheden, die in schril contrast met de vaak hemelse muziek die ze maakten in hun privé leven een hel hebben doorgemaakt.

Anachronistisch als ik soms ben, kende ik Capra Black dus van een latere date, en dan nog niet eens de versie van Harper's debuut uit 1973. Deze versie hier op Morgan's laatste plaat is dan dus de eerste versie.

Het spreekwoord 'Waar een deur dicht gaat, gaat een andere deur open' is wel van toepassing op deze plaat. Deze plaat luidt zeg maar voor een hele zwik muzikanten het begin in.