Pink Floyd - In London 1966-1967 (1995)

Dit is voor mij de échte Pink Floyd.

Voor mij heeft Pink Floyd meerdere gezichten en dit is er één van...

hmm, deze heb ik nog niet.
wat voor iets is nick's Boogie?
Ik veronderstel dat dit pink floyd op zen experimenteelst is, a la ummagumma??
met syd barret.
maar 2 nummers, niet overdrijven hé....

"These two tracks derive from the movie “Tonight let’s all make love in London” by Peter Whitehead – A tribute to the swinging London. The film itself included performances by the Pink Floyd.

The tracks were recorded at Sound technique Studios in Chelsea on the 11th or 12th of January 1967, alas the musical tracks were dubbed onto film of the band performing."

Nick's Boogie klinkt zowat als Interstellar Overdrive. De moeite waard als je houdt van de vroege Pink Floyd.

Gave EP, ooit eens gekocht om Nick's Boogie (deze versie van Interstellar Overdrive kon ik namelijk al) ik dacht laat ik is even kijken wat dit nou weer is. En het viel me zeker niet tegen! Aanrader voor de mensen die vooral van het Pink Floyd uit de Syd Barrett tijd houden of voor diegene die in zijn voor wat wazige muziek

De versie van Interstellar Overdrive is echt heel stoer op deze EP, dit is als het goed is de orginele versie, die op The Piper at the Gates of Dawn staat is een ingekorte! Het begint al heel vaag met een gitaar rifje wat vergezeld word met een orgel en later met drums, waarna het zogenaamde intro 16 minuten lang een hele reeks van vage trucjes met de gitaar worden uitgehaald. het einde is trouwens egt super spacend als je het met de koptelefoon luisterd, het geluid gaat namelijk van het ene oor naar het andere, kortom egt bizar

Nick's Boogie vindt ik persoonlijk ietsjes minder dan Interstellar Overdrive. Het nummer bestaat 11 minuten lang vooral uit de drums (voor degene die het niet weten Nick is namelijk de drummer van Pink Floyd, dus vandaar de titel) wat wordt vergezeld met wat gitaar gepingel en vaag georgel er zitten niet echt uitspattingen in het nummer waardoor het wat kalmpjes blijft, maar zeker niet slecht!

Bij de eerste luisterbeurt klinken deze nummers mischien nogal vaag en structuurloos, maar als je ze een paar keer geluisterd hebt dan valt het kwartje en dan kun je maar tot eenconclusie komen: oftewel dat het briljant is! Het enige nadeel is dat het wat aan de korte kant is maarja het is ook niks voor niks een EP. dus vandaar net geen 5 sterren.


4 sterren zal ik deze bizar, trippende, spacende maar vooral geweldige EP geven

Nog nooit eerder een stereomix gehoord?
Moet je eens surround luisteren... ga je helemaal uit je dak!

Hahaha tuurt wel maarja je moet het toegeven het blijft trippent, trouwens toch maar eens kijken voor die surround uitgave, is dat die met die grijze hoes met rode of witte letters (ik weet het niet zeker meer).

I do, Toon, I do!

****

Toch verdomd lekker die vroege Floyd!

Mja voor mij is de iig alles tussen The Piper at the Gates of Dawn en Animals écht Pink Floyd, maar dit zijn ontegenzeggelijk 2 lekkere nummers. Zag hem vorig jaar ergens liggen voor 25,-, maar dat vond ik toch net wat overdreven voor 2 nummers...

Dit is wellicht de beste Pink Floyd, wanneer je niet kijkt naar de speelduur. Ik hou vooral van de spacende instrumentale en lange nummers, dus hier kom ik wel aan mijn trekken.

En wat is Instellar Overdrive toch een geweldig nummer.
De eerste keer dat ik dit luisterde had ik soms het idee dat me hoofd zou gaan exploderen. Ook Nick's Boogie mag er wezen, topnummer.

Normaal geef ik maximaal 4* aan EP's e.d. Maar deze is zo geweldig dat hij er van mij gewoon 4,5 krijgt!

Dit is Pink Floyd zoals ik ze het liefst hoor. Geweldige EP, deze versie van Interstellar Overdrive is misschien nog wel beter dan de albumversie en ook Nick's Boogie is heerlijk vaag.

Het is dat het slechts een EP is, anders zou deze hoger scoren. 4*

Ik ken het album niet, en ik ben gewoon op doorreis. Maar ik ben toch wel benieuwd naar het antwoord op mijn vraag en die luidt; waarom loop iedereen in godsnaam zo te zeuren over het feit dat dit een 'E.P' is of dat de speelduur te kort is.

Ik ken albums die korter duren en over het algemeen duren 'E.p's' ook vele malen korter.

Omdat het schitterende muziek is en we daar graag langer dan 28 minuten van hadden genoten.

Maar daar kan je in principe een album toch niet op afrekenen?

Nee, dat is zo. Maar de EP vind ik gewoon iets vreemds eigenlijk, als je er net lekker in zit is het afgelopen.

Meerdere EP's samen op 1 schijf is ook geen optie, dan wordt het net een verzamelaar... Tja, het is wel beter dan niets, maar de luisterervaring vind ik altijd een beetje vreemd. En daardoor gaat er dus uiteindelijk wel iets van de punten af.

Ik heb deze als Tonite Let's Make Love In London (of zoiets) met wat interview-stukjes erbij van een paar cineasten. Ik vind het een beetje omhoog gewaardeerd allemaal. Nick's Boogie klinkt aardig, leuke invalshoek, maar IO vind ik hier te structuurloos. Misschien klinkt het wel te gek met 5 bongs achter de kiezen, maar ik kan er niks mee. Floyd werd hierna beter (voor mij).

Leuke E.P., vooral van de fans van de psychedelische periode van Pink Floyd.
Zelf hou ik veel meer van jaren 70 Floyd, dit is op eerste gehoor enigszins oeverloos ge-jam, maar Interstellar Overdrive houdt mijn aandacht toch nog wel redelijk vast, Nicks' Boogie een flink stuk minder.
Uiteindelijk is dit typische muziek die waarschijnlijk met behulp van chemische ondersteuning beter te waarderen is..

Klopt en ook het samenvoegen met andere EP's is als een verzamelwerk. Toch heb ik deze bij de andere EP uit '67 gevoegd, wat toch een mooi geheel maakt. Deze EP is fantastisch met een sublieme overdrive.

Erug gaaf. Heel wat anders (ook al komen er blij vlagen stukken die op het middenstuk van Echoes lijken voorbij) dan het Floyd dat zijn mega succes kende.

Interstellar Overdrive is inderdaad een erg knap stukje muziek, heerlijk experimenteel en psychedelisch hier en daar, vooral naar het einde toe. Zou nu toch echt geinteresseerd raken in de 30 min. versie van dit nummer die Pink Floyd deed in dezelfde tijd al dat deze versie is opgenomen. Of thans, zo gaan de geruchten. Vind deze ook beter dan de versie die op The Piper At The Gats Of Dawn staat moet ik zeggen. Je hoort hier een hele andere kant van Syd dan op zijn solowerk of van singles als Arnold Layne, See Emily Play of zelfs Astronomy Domine. Dit is wat Gilmour bedoelde toen hij zei dat Syd veel experimenteler was dan hem

Nick's Boogie is niet zo bombastisch maar boet zeker niet in aan vaagheid en experimenteren. Ook hier weer een Syd die er vrolijk en ongeremd op los freubelt. Je kunt je na het beluisteren van deze twee nummers maar al te goed voorstellen wat voor resulaten als Syd kreeg met al zijn gefreubel, het spelen met biljartballen en wat verder nog in hem opkwam te gebruiken. Nick's drums hier lijken op die van Set The Controls For The Heart Of The Sun.

Klassiek en legendarisch.