Kitty, Daisy & Lewis - Smoking in Heaven (2011)

Hey nog maar 1 stem.Ik hoorde deze cd van de week bij Plato Rotterdam en vandaag nog bij Velvet Amersfoort in de zaak.En dacht dus dat dit al een aardig populaire cd was ondertussen maar aan de stemmen hier te zien nog niet.
Ikzelf moet hem ook nog aan schaffen want hun debuut cd was ook geweldig.

Het begint met een ska nummertje, daarna een paar rock-a-billy nummers, een meer pop georienteerd nummer, kortom nogal variatie in stijlen lijkt het, maar toch zeer henkenbaar als familie geluid.Er is zelfs een disco-achtig liedje (messing with my life).De cd sluit af met een blues-achtig nummer (compleet met mondharmonica).Vanwege de variatie toch wel leuk

Smokin ' in heaven onderscheidt zich in belangrijke mate ten opzichte van het veelbelovende en prachtige debuut.
Was die slechts gevuld met covers , op een zeer frisse en originele manier gebracht , het nieuwe album bevat uitsluitend eigen geschreven nummers en die zijn van een verrassende hoge kwaliteit.
Het album is ook gevarieerder dan zijn voorganger en bevat zelfs enkele zeer geslaagde ska nummers ,zoals de perfecte openingstrack Tomorrow en I'm so sorry.
Baby don't you know verdient een speciale vermeldig voor de werkelijk sublieme en swingende climax tegen het einde van het nummer.
Is er dan niets negatiefs te melden over dit nieuwe album van Kitty , Daisy and Lewis ? Helaas wel. What Quid is de lelijke eend in de bijt. Een instrumental die uiteindelijk nergens naar leidt en juist dit nummer duurt over de zeven minuten en dat in het hart van Smokin' in heaven.
Heel jammer.
De instrumentals Paan Man Boogie en afsluiter , de titeltrack , zijn daarentegen wel weer van een uitstekende kwaliteit.
Al met al is Smokin ' in heaven een verrassend sterk en feestelijk album geworden van het nog altijd veelbelovende drietal.

Onbezorgde retromuziek met een snuifje rockabilly, een tikje ska en dan verder de sfeer van Coronation Street op zwartwit tilleviezie.

Escapisme alom, doet sterk denken aan die goeie ouwe tijd toen je ouders het zo slecht hadden en je twee weken zakgeld moest sparen om een single'tje te maken. Dit album kan je gerust naast dat van Caro Emerald zetten in de categorie vermakelijke, niet-verontrustend entertainment.

Qua Rockabilly zorgden bij Straycats voor meer fun en qua skaThe Specials (of verder terug The Skatalites) voor meer oproer. Dit heeft voor mij een te hoge Vaya con dios/salonfähige factor, maar omdat het wel aardig is en goedgespeeld 3*

Uitstekend vervolgstuk op hun debuut! Ze gaan duidelijk een stap verder zonder hun klassieke noot te verliezen. De sound is veelzijdiger met input van alle mogelijke vintage muziekstijlen én met deze combinatie ook veel eigen inbreng. De grooves worden bijwijlen lekker uitgesponnen en de hun verschillende troeven worden in elk nummer weer anders uitgespeeld. De muzikaliteit en liefde voor het vak spatten van deze act af en kan alleen daarom al nooit in dezelfde categorie vallen als de kant-en-klare Caro Emeralds van deze wereld!