Efrim Manuel Menuck - Plays "High Gospel" (2011)

hier ben ik erg benieuwd naar

Eveneens zeer benieuwd. Ik hoop hetzelfde ongeveer als Kollaps Traditionales.
Die ik wel zeer goed vind.

Het complete album is al te beluisteren op Soundcloud. Is deze man niet van Godspeed You Black Emperor?

Ik doe mijn best om alles netjes te koppelen, is het dan te veel gevraagd om even op de naam te klikken?

Ik postte dat net voordat ik op de artiest ging klikken, toen zag ik het. Ben trouwens wel benieuwd naar het album, misschien eens vandaag beluisteren.

Inderdaad, Efrim Manuel Menuck van Godspeed You (!) Black Emperor (!). Uiteraard ga ik deze beluisteren, ik verwacht er ook wel wat van.

Staat ondertussen ook op de 3voor12 luisterpaal, morgen maar eens opzetten dan.

Opvallend weinig animo bij dit album, gezien het toch wel één van de leden van het legendarische Canadese post-rockensemble Godspeed You Black Emperor! betreft. Maar verwacht zeker niets in die trant, als je deze plaat wil gaan beluisteren. Het is een donkere plaat, dat wel (doet de hoes ook vermoeden), maar om één of andere reden wil het mij maar niet aangrijpen, en vliegt het een beetje langs me heen. Daardoor geeft het geheel een makke indruk, en natuurlijk is ook ietwat bleek in vergelijking met het materiaal van GYBE! Niet eerlijk om daarmee te gaan vergelijken, natuurlijk, ook gezien het in een ander tijdsvak te situeren valt. Ik zou zeggen dat dit solodebuut een mooie stap in een nieuwe richting is, laat je verrassen.

3 sterren

Ik had er meer van verwacht, Efrim komt hier aanzetten met een plaat die toch te veel fouten heeft voor een man die al zo'n reputatie heeft onder de post-rock liefhebbers.
De opbouw van de langere songs zijn redelijk goed, alleen doet de plaat me nergens hij ontroert me niet, verbaast me niet,.. De zang van Efrim is bij vlagen erg goed, maar ik had de plaat wat meer instrumentale delen gegeven. Ook die synth piepjes die in sommige songs zitten passen niet bij de muziek.

De kortere nummers van 2 minuten vind ik het mooist en ook de afsluiter maakt nog wat goed.
Maar verder ben ik toch wat teleurgesteld.

Een uur geleden postte je nog dat je niet wist dat hij een solo-album uit heeft en nu schrijf je de plaat al af?

Ja, ik zei toch dat ik hem vandaag nog ging beluisteren, en met vandaag bedoelde ik eerder direct.
Ik heb aandachtig genoeg geluisterd om er nu al iets over te kunnen schrijven en ik zal hem sowieso nog beluisteren. En als ik hem dan beter vind kan ik nog altijd mijn stem aanpassen.

Ok, dan doe jij het toch ff beter joh?

Ik ga met een halfje omhoog.
Gisteren heb ik dit in het donker beluisterd, en dan is deze plaat op z'n best.
Donkere muziek, met de valse maar toch sterke zang van Efrim.
Er wordt een heel dreigende sfeer ook gecreërd, waardoor de plaat me de hele speelduur blijft boeien. Toch 'maar' een 3,5*, omdat ik het nergens echt schitterend vind.

In mijn ogen een plaat die prima aansluit op de latere ASMZ-platen qua sfeer, het is allemaal wel iets minder georkestreerd, maar daarom zeker niet minder goed...

Hij laat hier eens te meer zien dat hij heel wat meer in zijn mars heeft dan een stapeltje postrockplaten te maken, wat met GYBE al een beetje een dood spoor werd (Yanqui UXO was een aardige plaat, maar toch zeer weinig tot totaal niet vernieuwend, een herhalingsoefening).. Hier komen af en toe dezelfde strijkers nog wel langs, en ook qua sfeer zijn vlagen GYBE nog wel herkenbaar, maar het makkelijk naar een climax opbouwen wordt hier vervangen door veel subtielere muziek..

Het blijft vaak lekker minimaal, waarbij hij zijn stem op een goede manier gebruikt, als een extra hoopje menselijkheid in zijn muziek. Mensen die kritiek hebben op de "technische kwaliteit" van zjn stem zullen dan ook totaal niet begrepen hebben wat het doel van zijn zang op deze plaat is... Een plaat die lekker abstract is, maar toch in zekere zin wel lekker wegluistert.

Deze solo bevalt mij veel beter dan die tradix plaat die zo'n beetje gelijktijdig uitkwam. Na vier steeds betere GYBE platen kwam ASMZ toch als een verademing. De geschiedenis lijkt zich nu te herhalen.

Op naar de volgende, Efrim

Had hier nog nooit iets bij geschreven.
Wat een song om een plaat mee af te sluiten: I Am No Longer a Motherless Child! Ik blijf er altijd naar terug komen. Waanzinnig!
Broken Social Scene meets Peter Gabriel.

Ik kende deze zanger absoluut niet en zal ook eerlijk zijn ook niet de muziek van de bands waarin hij speelt. Ooit deze plaat gekocht in een platenzaak ( 3 voor een tientje) en had eigenlijk iets totaal anders verwacht (meer blues of zelfs folk achtig). De eerste keer de plaat nog geen eens afgeluisterd en ver weggestopt. Maar ik heb van de periodes dat ik weer op zoek ga naar muziek die ik niet meer draai (of bijna nooit heb gedraaid...). Dan is het soms een bevestiging daarvan, maar soms ook kom ik tot andere inzichten. En met deze plaat is wel het laatste aan de hand. Als eerste , nog steeds geen gemakkelijke muziek en soms zelfs irritant. Maar er zitten prachtige stukken in. De eerste twee lange nummers hebben een hypnotiserende uitwerking door de drone achtige muziek / gitaar. Het derde nummer is prachtig geschreven tijdens de geboorte van zijn kind, waar hij toen vandaan vluchtte vanwege de stress. Op het tweede gedeelte staat het nummer Kaddish for Chesnutt, de zelfmoord van singer songwriter Vic Chesnutt heeft veel indruk gemaakt en je hoort het in de gehele plaat terug. Daardoor is het ook best een depressief album, maar wel zodanig dat er ook helende klanken aan bod komen. Vreemd dat ik dit album zo lang heb weggestopt, want het heeft echt iets. Efrim Manuel Menuck was dit jaar op Best Kept Secret , waar mijn zoon aanwezig was, maar ik denk niet dat hij is gaan luisteren. Niet echt een festivalmuzikant lijkt me. En zeker niet voor de jongere garde. Maar ik kan me vergissen, natuurlijk.