John Cale - Fragments of a Rainy Season (1992)

Wie nooit een live solo-concert van John Cale heeft kunnen bijwonen krijgt hiermee een herkansing.

En live is de man ook een belevenis. Ook enkele jaren terug in Paradiso. Dit album is inderdaad Cale solo op een bijzonder intieme wijze. Veel Cale op piano. Vaak bewogen, soms wat matter. Album is goed genoeg voor een 4.

Deze cd was altijd moeilijk te krijgen, misschien daarom zo weining gestemd?, grof schandaal dat dit de 3e reactie van dit meesterwerk.
Piano of gitaar, who cares, ja dit is een vd mooiste hallelujahs maar
Fear, Dying on the vine, Heartbreak Hotel en natuurlijk Close Watch, pareltjes.
John Cale wordt dus nog steed schromelijk onderschat en eigenlijk genegeerd, blijf dat heel vreemd vinden.

Parel van een plaat.
De uitgeklede liedjes blijven staan als een huis!
Top 10 plaatje omdat hij elk nummer zo oprecht en ingetogen brengt

Ik weet het niet zo.
Aan de ene kant is het John Cale pur sang.
Soms verrassende uitvoeringen van nummers. Vaak anders dan op plaat.
Zijn stem laat soms wat te wensen over en hij is vaak niet zo goed te verstaan.
En ook net als je denkt dat hij eigenlijk heel slecht is in het bespelen van het instrument dat hij op dat moment bespeelt, gooit hij er even een stukje Chopin doorheen. (Fear)

Het is een mooie tracklist en het is heerlijk vertoeven.
Maar ik weet niet precies wat ik ervan moet vinden, daarom stem ik niet.

Ik geef het even 3,5 ster. Een 7 uit 10.
Een goede voldoende, maar geen 'ruim voldoende'.
Slechts enkele nummers weten me te raken (Dying On The Vine. Style It Takes, prachtig. Hearbreak Hotel. Hallelujah.)
andere nummers kan ik niet niet uitstaan: The Ballad Of Cable Houge, Chinese Envoy.
Ook Paris 1919 heeft hij geen recht aangedaan in deze uitvoering. Zo zielloos.

Vooral in het begin betrap ik hem af en toe op een foutje en dat zou niet mogen hè?

Oei, dit valt tegen. Vind de albums van Cale vaak fantastisch, maar de uitvoering is hier wel beroerd af en toe. Paris 1919 is echt lachwekkend slecht gezongen en de piano gaat ook hier en daar de mist in... Deze gaat het archief in en komt en niet meer uit vrees ik.

Opnieuw uitgebracht met wat bonusmateriaal.

In tegenstelling tot wat sommigen hiervoor vermeldden de ultieme Cale plaat.

De soloplaten van John Cale hebben voor mij altijd wel wat mindere tracks, zijn vaak te experimenteel en voldoen nooit helemaal. Behalve deze. Zijn stem en een piano of een gitaar, meer hebben deze songs niet nodig. Zoals hiervoor gezegd: de ultieme Cale plaat.