Ik volg het "Rock album van de week"-topic soms wel eens, en deze passeerde daar. Na even zoeken vond ik een review die laaiend enthousiast was, en wat daarin geschreven staat, trekt me wel aan. Ik ben benieuwd!
Net voor de eerste keer gehoord en ik snap die positieve kritieken eerlijk gezegd niet. Ik vond het een moeilijk album om helemaal door te luisteren en dan is 40 minuten toch wel genoeg. De zang vind ik echt zwaar irritant en die komt van Bruce Lamont die ook zingt bij Yakuza en daar vind ik hem geweldig, op het randje. Maar hier gaat hij over dat randje. Het eerste nummer vond ik echt niks, daarna werd het een beetje beter. Deze band komt niet eens in de buurt bij Neurosis. Maar hoe komt de reviewer in godsnaam op Mastodon en Tool? Dit dacht ik namelijk compleet niet toen ik hem luisterde.
Ik zal hem ook nog zeker vaker beluisteren want af en toe zitten er wat prachtmomenten in, hoor. Eens een keer met koptelefoon proberen. Ik wacht ook nog met een beoordeling.
Een review kan ook een compleet andere verwachting wekken denk ik zo. Die (review) is namelijk puur slecht. Ik kreeg dit album getipt van iemand die tegen me zei "Ja van die hippie shit, Black Sabbath enzo, stoner en doom". Nu ben ik veel minder verrast nu ik dit heb opstaan, er hangt zeker wel zo'n sfeertje ja, hippie achtig. Niet zozeer Black Sabbath, maar whatever.
Het heeft een tijdje geduurd vooraleer ik dit enigszins wist te waarderen, maar na een tiental luisterbeurten vind ik dit plaatje toch vrij goed. Ik weet niet of er een idee achter zit, een concept of zo, maar 'Descent' ervaar ik als een afdaling ondergronds via een wenteltrap. De zang maakt me niet helemaal wild, en ik weet ook niet waar die reviewer namen als Mastodon en Tool haalt. Best een goeie plaat dus, maar er zijn dit jaar natuurlijk al een heleboel betere platen uitgebracht.
3 sterren
Edit: Wat ik wel moet zeggen, is dat het evengoed één lang nummer van goed 39 minuten had kunnen zijn; de 6 songs gaan naadloos op elkaar over.
Deze eindigt hoog in mijn jaarlijst. De sfeer in een nummer als Pastures, heerlijk! Het blijft genieten voor mij, en dat spelen tegenwoordig niet zo veel platen in dit genre klaar. Echt een getalenteerde band, ik hoop dat ze zo doorgaan.
Vanwege de 20 ste plaats in het eindejaarlijstje van digg.be toch nog maar eens een keer aandachtig beluisterd. Mijn score blijft echter onveranderd, maar dat heeft veel meer te maken met mijn persoonlijke smaak dan met de kwaliteit van dit album. Er wordt fantastisch gemusiceerd , en de songs zijn werkelijk prachtig opgebouwd, maar wel vooral rond het creeren van (vooral duistere) sfeer. Alhoewel het allemaal zeker niet emotieloos blijft, wringt daar voor mij toch het schoentje om helemaal overstag te gaan. Maar hou je van dit gerne (wat dat ook moge zijn) moet dit toch een top-schijf zijn. En zelfs als je, zoals ik dus, niet zoveel hebt met dit soort donkere zware mist, loont het toch de moeite je er door te waden. Want dichte mist is het zeker niet, het zit vol met voor de muziekliefhebber genietbare lichtpuntjes.