Django Wagner - Mijn Gevoel (2011)

Wel opvallend dat -vooral- de nederlandstalige artiesten zich geroepen voelen om zowat allemaal zichzelf -ogenschijnlijk- nonchalant poserend op de hoes te laten zetten, met daarboven de evenzo aanwezige sierlijke letters. Bij mijn -tijdelijke- fase van het beluisteren der grote namen van de toegankelijke volksmuziek, vroeg ik mij af wat Wagner zou gaan brengen. Bij aanvang had ik op zich wel goede hoop. De combinatie zigeunerinvloeden op gitaar, bandeon/accordeon gaven het geheel net dat beetje extra mee. Die Mooie Ogen, Zwarte Haren en (in mindere mate) Alleen en Verloren boden perspectief voor meer. Helaas werd dat daarna nauwelijks ingelost en trapt ook Wagner in de brede poel des middelmatigheid, die de nederlandstalige smartlap rijk is. Pas op het eind komt er weer mat meer schwung in, maar niet genoeg om het album -in mijn ogen- te redden.