Rob Mazurek - Calma Gente (2010)

4,5 sterren heb ik deze gegeven meer dan een maand geleden, maar hij heeft de potentie om mijn tweede Mazurek met vijf sterren te worden... Laatst in de auto onderweg naar Denemarken zat ik naar deze plaat te luisteren, ergens tussen Hamburg en Flensburg; een stuk Autobahn waar 160 kilometer lang bijna niets anders dan mooi, licht glooiend landschap aan je voorbij gaat. Het was in de avond en de zon ging langzaam onder, oranje, rose en paarse kleuren dooreengeweven met de wolken in de lucht. Een perfect moment, want zo'n plaat is het: het pastte.
Weliswaar een album op naam van Rob Mazurek alleen, maar hij wordt bijgestaan door een keur aan muzikanten, zowel uit Mazurek's side-projects als de Exploding Star Orchestra en São Paulo Underground, als door verscheidene andere muzikanten zoals jazzfluitiste Nicole Mitchell en samba gitarist Kiko Dinucci. De muziek is een samengeweven geheel van lagen waarin we wereldmuziek (veel Braziliaanse invloeden), electronica en free jazz terughoren en die een geweldige setting vormen voor de prachtige cornet solo's en wijdse thema's van Mazurek. Soms is het derhalve een zeer vol geluid, op andere momenten horen we intieme solo's en duo's (het gitaar/cornet duo op de track Flow My Tears and Last Forever is werkelijk prachtig).
De free jazz die we horen doet vaak denken aan Pharoah Sanders, in de compositie opbouw en de thema's grijpt Mazurek terug op op zijn werk met de Exploding Star Orchestra, en ook zijn periode bij Tortoise horen we terug, vrij duidelijk in bijvoorbeeld de marimba's van de openingstrack. Desalniettemin is het iets nieuws wat Mazurek hier neerzet.
Ik heb de CD moeten bestellen bij een platenzaak in Tokyo, nadat het bij de labels waarop het album vooralsnog alleen is uitgebracht (in Brazilië en Japan) niet lukte. Iets van een omweg dus, en het publiek dat de plaat zal horen zal daardoor beperkt blijven... Hopelijk dus dat de plaat ook een keer in Europa uitgebracht wordt, want deze verdient echt zoveel meer; al was het alleen al om de geweldige titels (Flamingos Dancing on the Rings of Saturn, anyone!?).

Fantastische plaat! De vibrafoon geeft een onwijs frisse toets aan dit album als een koele dauw die in de muziek hangt. Het blijft een topinstrument in een jazzsetting (ja, niet enkel in Out To Lunch!)De sfeer is ingetogen en heel apart. Bij Mazurek primeert duidelijk de muzikaliteit en compositie. Er wordt namelijk zelden geïmponeerd, alles hoort op zijn plaats - waardoor ik dit album eigenlijk meer ervaar als een soort ambient plaat dan een zuivere jazzplaat.

Yann, waar heb jij deze dan precies gekocht? Ik had hem namelijk ook graag aan mijn collectie toegevoegd.

Drie jaar lang heb ik over deze cornettist zoveel imponerende dingen over horen vertellen - waaronder de gelijkenissen met Don Cherry - en toch heb ik nooit echt de stap gezet. Dat is bij deze dus wel gebeurd. Bij de muziek van Mazurek krijg je nogmaals het bewijs voorgeschoteld dat jazz niet stopt bij John Coltrane en Miles Davis en dat er verdorie nog veel mee te innoveren valt. 'Calma Gente' is alvast een van de ontdekkingen voor mij in 2013. Op naar de volgende Mazurek!