The Flying Eyes - Done So Wrong (2011)

Psychedelische rock met een goeie zanger, hoewel de eerste paar nummers niet echt bijzonder zijn gaat het daarna helemaal los, dit alles gedrenkt in een dikke laag fuzz en met gevoel voor melodie.
Goeie plaat!

Daar sta je dan als artiest. Je werkt je uit de naad om een debuutalbum bijeen te schrapen - enfin, je doet je uiterste best om twee goede EP's te schrijven en smelt deze vervolgens samen om als album door te gaan. Wanneer je de vruchten van je werk uiteindelijk in handen hebt, verdeel je het, vrijgevig en curieus als je bent, onder enkele critici. Je hoopt een nieuw publiek te vinden, en bidt dat de recensenten je passie terug kunnen vinden in de muziek En wat doen die gemeneriken dan? Ze lullen hun teksten vol over The Doors en verspillen nauwelijks een alinea aan je noeste arbeid. Snoodaards! Belhamels! Tuig!

Goed, er is een kleine mogelijkheid dat we hier enigszins overdrijven, maar de kritische ontvangst van deze Amerikaanse bluesrockers was toch zeer opmerkelijk. The Flying Eyes werden in 2009 afgeschilderd als een kopie van The Doors, en de identiteit van de band werd volledig onder dat gegeven begraven. We hebben nauwelijks een recensie zien passeren die geen halve tekst aan Jim Morrison en de zijnen wijdde. Niet leuk als band, maar het is ook niet helemaal onbegrijpelijk. Want hoe je het ook draait of keert: het debuut van The Flying Eyes klonk vooral als een demotape van The Doors op een dag dat Ray Manzarek zijn keyboard thuis vergeten was.

Dat kan van deze opvolger alvast niet meer gezegd worden. De Vliegende Ogen hebben zienderogen hun best gedaan om hun sound verder te ontwikkelen en hebben de formule grotendeels aangepast: iets minder blues, iets meer psychedelica en vooral veel meer rock. Wees maar gerust, niemand zal die vergelijking met The Doors nog snel maken. Behalve dan om zanger Will Kelly te beschrijven, want zelden hebben we iemand horen voorbijkomen wiens strot zo sterk gelijkt op die van Mr Mojo Risin' zelf.

De nummers op ‘Done So Wrong' zijn doorgaans wat steviger en in tegenstelling tot veel huidige bluesrockacts lijkt er niet zo heel veel gejamd te worden. De nummers zijn wat ze zijn en worden niet verder uitgesponnen. De leadgitaar wordt bijna kromgetrokken door de fuzz- en wah-wah pedalen, de stem van de zanger - niet Jim Morrison - wordt bedolven onder flinke galm en de mix is netjes afgesteld met vooral een heel erg hoorbaar basgeluid. Uit die nieuwe bandfilosofie volgen vijf pareltjes van spacende, maar stevige rocknummers: in 'Greed' en 'Death Don't Make Me Cry' ragt de band er bij momenten doorheen dat het een lieve lust is, terwijl 'Poison the Well' en 'Nowhere to Run' wat bluesier zijn en heerlijk voorbij grooven. Hoogtepunt, zonder twijfel, is titelnummer 'Done So Wrong' (verrassend genoeg het enige nummer dat boven de 5 minuten uitkomt): er wordt geflirt met acid rock en er wordt voor één keer wel lang uitgesponnen. Dit is psychedelische rock op zijn best.

Maar zoals reeds vermeld: dat zijn vijf zeer goede nummers, terwijl onze tracklist helaas helemaal tot 10 doorgaat. Misschien is het om die Doors-stigmatisering helemaal ongedaan te maken, maar in de overige nummers wijkt de band volledig af van de verdere stijl van het album. Het kwartet 'Clouded', 'Heavy Heart', 'Sundrop' en 'Overboard' - tesamen toch goed voor bijna een kwartier muziek - weet de flow en de sfeer van het album volledig te destabiliseren. We krijgen respectievelijk flashbacks naar Pearl Jam, een weinig geïnspireerd intermezzo, een vrolijk stukje wegdroommuziek en een veredeld Led Zeppelinnummer.

Er valt geen echte consistentie te vinden in dit deel van het album, waardoor de sfeer halverwege finaal naar de bouletten wordt gewerkt. Om dit nog eens te benadrukken eindigt het album met het akoestische, door mondharmonica ondersteunde 'Leave it All Behind'. Geen slecht nummer hoor, zeker niet, maar je vraagt je gewoon constant af wat het op dit album komt doen.

Het is doodzonde dat we dit album, dat toch met een paar geniale nummers mag pronken, geen hogere score kunnen toekennen. Het potentieel druipt namelijk van deze jongens af, en de kans dat ze in de toekomst alleen maar sterkere albums zullen produceren is dan ook reëel. Er moet alleen wat meer focus komen op het album als geheel, en minder op individuele nummers. Hun debuut was een samenraapsel van twee EP's, en mocht je de nummers hier sorteren, zou je tot de conclusie durven komen dat ook dit album een samenstelling is van twee (geheel verschillende) EP's. Geen hoogvlieger dus, maar goed, ze zijn zeker en vast in één opzet geslaagd: niemand zal hen in de toekomst nog snel met The Doors durven vergelijken.


Geschreven voor Digg.be