Steve Young - Switchblades of Love (1993)

Ik ben nou al een week stilletjes aan het genieten van deze plaat ( als 2 CD met Solo / Live geskoord ) omdat ik er eigenlijk behoorlijk sprakeloos van ben. Zo goed dus ......

In eerste instantie heb je de indruk dat het een normale singer/songwriter plaat uit de vroege 90s is, een beetje in dezelfde sfeer als John Hiatt in die tijd neerzette maar dat gemengd met wat Lee Clayton intensiteit.
Maar na de titel track krijgt het album een geheel eigen leven en werkt Young vanuit de stilte. Kwa sfeer is Ron Davies' Silent Song de eerste vergelijking die me te binnen schiet. Angel Of Lyon is het prijsnummer, kwa onaardse schoonheid de evenknie van zijn "main claim to fame" Seven Bridges Road.

Om hier te zeggen dat dit een vette aanrader is, is het understatement van het jaar. Ik zou moeten zeggen: Verplichte aanschaf voor ieder die het singer/songwriter gebeuren een warm hart toedraagt, maar dat klinkt dan weer zo dramaties ......

Steve Young is opeens kandidaat voor mijn lijstje muzikale helden ( in het rijtje Tim Buckley / Gene Clark ), dus op die noot wou ik hier gelijk een visje uitgooien voor een ieder die me aan een kopietje van een van zijn OOP albums Honky Tonk Man, To Satisfy You en Long Time Rider kan helpen voor een normale prijs. Danks !

Ik ben nog niet veel verder gekomen dan zijn eerste album. Dat is bepaald geen straf, kan ik je melden, want wat een album is me dat zeg. Enige nadeel daar is het weinige eigen werk dat hij brengt. Is het latere werk wel wat meer zelf geschreven? Het album No Place to fall dat ik dus nog niet ken heeft in ieder geval het titelnummer alweer als cover. Hoe goed je ook bent, je kan niet je leven lang blijven teren op nummers van anderen. Getuige het nummer Seven Bridges Road hoeft hij dat ook helemaal niet. Dus hoe zit dat hier?

Allemaal eigen komposities !