Fred McDowell - Long Way from Home (1967)

Door het slotnummer ben ik na elke luisterbeurt geneigd om hier 4,5* neer te pleuren, maar dan begin ik toch te twijfelen. Nu vind ik het tijd voor een cijfer en houd ik het toch maar op 4*, omdat het middendeel me nog niet echt grijpt.

De laatste twee nummers - en vooral de laatste - zijn twee van de sterkste Mississippi bluesnummer die ik heb mogen horen. Disclaimer: ik heb alleen nog maar het topje van de ijsberg gehoord qua blues.

Fred McDowell heeft een aantal platen met voorvoegsel "Mississippi" uitgebracht, en dat had hier ook wel gepast, want wat ik hoor, is onvervalste Mississippi Delta Blues van de bovenste plank. Rauw en onversneden brengt McDowell veelal oude bluessongs (Gravel Road Blues schreef ie zelf, als ik me niet vergis), met een stem die schuurt als het water dat de oevers van de machtige Amerikaanse rivier erodeert. Zijn gitaarspel is ook geweldig; het klinkt zo simpel, en o zo lekker, maar tegelijk ook best complex als je beter gaat opletten. Ritmisch enorm sterk.

En ja, de twee laatste tracks zijn waarlijk om van te smullen, Teunnis! Maar The Train I Ride, Milk Cow Blues en het onverslijtbare John Henry valt ook niet te versmaden!

4 sterren