The Sound of Siam (2010)

Tropicália was voor mij een goede introductie in de Braziliaanse muziek van de jaren zestig. Thailand ligt dan wel 16500 km verderop, maar deze The Sound of Siam doet me veel denken aan die frisse Tropicália muziek. De tropische sfeer natuurlijk, maar ook de soul-, funk-, beat- en rockinvloeden overgewaaid uit het Westen, op een eigen manier gemengd met de traditionele inheemse sound. Een andere overeenkomst is dat ook dit zo'n stabiele verzamelaar zonder skip-momenten is.

Hoewel er op de cover de elkaar bijtende namen "Siam" en "Thailand" staan, is het met name toch het Lao-volk (wonende in Isan, Noord-Oost Thailand) dat hier te horen is. Van hen zijn de traditionele "Lam" folksongs afkomstig. Die zijn herkenbaar aan de melodieuze manier van je verhaal vertellen, zenuwachtige bamboe mondorgels, het hoge tempo, de typische baslijntjes, het phin-gepingel (een soort van luit) en de gemoedelijke danseressen die met flexibele polsen sierlijke vingerbewegingen maken; die laatste moet je er bij het luisteren zelf maar bij bedenken.

De teksten, vaak vol ironie, gaan over alledaagse dingen, over eten (Kai Tom Yum), over relaties, maar vooral ook over armoede. Saknatee Srichiangmai (tiende nummer) klaagt dat hij zijn gezin al tijden geen andere melk anders dan instant melk te bieden heeft, terwijl Onuma (derde nummer) zich afvraagt waarom ze haar paar klanten per dag kwijtraakt; wat maakt de papajasalade die even verderop te koop is gewilder dan die van haar? "Ding dong" (Bargoens voor geslachtsgemeenschap) is een wat flauwere track.

Wanneer je in Oost-Thailand of Laos bent, zul je deze oude muziek niet zo snel, misschien wel nooit horen. Behalve Koreaanse pop is vooral een vervlakte vervelende vercommercialiseerde evolutie van deze ooit zo rijke creatieve Lam hoorbaar. De traditionele folk song van het huidige moment hangt vaak van keyboards en synthesizers aan elkaar. Druk je de jeugd deze muziek onder hun neus, dan word je aangekeken alsof je niet goed wijs bent. Lokale dertigers en veertigers horen er van op. "He! Zo gek was die oude tijd nog niet... wat een swing en soul! Wat een geinige teksten! Wat een mooie cd is dit!"

Voor mij is dit album behalve gevarieerd en mooi ook bevredigend in dat opzicht dat het bewijst dat er ooit kwaliteitsmuziek werd gemaakt. Dat de Lao kennelijk een rijke muziekgeschiedenis hebben die ze zelf alweer bijna vergeten zijn. Dat er daar een jaren '60 was die een beetje klonk zoals de onze...

4,5*

Terwijl hier de laatste weken met veel belangstelling geluisterd wordt naar opvolger The Sound of Siam 2, komt met enige regelmaat de tv-reclame van Coolbest voorbij, met "Ding Ding Dong" van Waipod Phetsuphan die hier ook op deze Sound of Siam 1 staat. Het is één van de smaakmakers op dit album.