Satchel - Heartache and Honey (2010)

Dit 3e album van Satchel voelt als de mix tussen album 1 en 2. Het rockt harder dan het 2e album (The Family) maar heeft nog steeds die rustige momenten waar The Family vol mee stond. Verder is dit een redelijk toegankelijk album.

The Family blijft nog steeds mijn favoriete album, ondanks dat dit een goed album is. Schijnt ook de laatste van Satchel te zijn. Brad en Satchel gaan nu onder 1 noemer verder: Brad.

Favorieten: Carrier of Silence, Drift, Old Spirit

Het laatste album van wijlen Smith met Satchel. Een interessant collectief met een fraai debuut (EDC) en een degelijke opvolger (The Family).
Satchel kwam uit Seattle en kwam voort uit Brad, waar Pearl Jam's gitarist Stone Gossard weer onderdeel van uitmaakte.
Met Heartache and Honey weten de heren wat ruigere tracks af te wisselen met stemmige nummers, hier ligt dan ook de kracht van de band.
Met Smith had men een zanger in de gelederen die je eerder verwacht soulvolle gospels voor te dragen dan plaats te nemen in een rockband. Dat gegeven maakt Satchel tot een buitenbeentje, een interessant collectief die alles net even anders doet.
De heren kunnen ruig te keer gaan, nummers als Solid Gold en Created a Monster behoren tot het vuigere materiaal van de band, maar veel liever hoor ik Smith achter de piano kruipen om melancholische oorwurmen te creëren.
Met een dergelijke aanpak onderscheidde Satchel zich van zoveel andere bands uit het Noordwesten van de Verenigde Staten, voortkomend uit de alternatieve hoek begin jaren 90.
Niet alles aan Heartache and Honey is sterk, het is wisselvalligheid troef en af en toe bijt je je tanden stuk op onuitgewerkte ideeën waar weinig lijn in zit.
Het niveau van het debuut wordt nergens aangetikt, dat is ook geen schande. Zich echter opdringen aan je doet de schijf ook niet echt. Geen plaat die absoluut niet mag ontbreken in je collectie.