Kylie - Let's Get to It (1991)

De mooie hoesfoto heeft iets stouts over zich. Niet geheel toevallig, want hoewel ook dit album – net als alle voorgangers – tot stand kwam in samenwerking met Stock en Waterman (Aitken schreef maar aan één nummer mee), was er plaats voor meer creatieve ruimte en inbreng van Kylie Minogue zelf. De teksten werden ditmaal niet alleen voor het merendeel meegeschreven door Kylie zelf, ze werden ook nog eens een stuk pittiger dan ooit tevoren – eigenlijk valt dat ook al te zien aan de provocerende titel. Daarmee schudde ze langzaam maar zeker het brave girl-next-door imago van zich af en is die braaf-heid onderhand verdwenen, al kwam de échte ommezwaai pas met het Kylie Minogue album uit 1994.

Ondanks dat het album voor sommigen ongetwijfeld (te) gedateerd zal klinken om nog genietbaar te zijn, staat er best nogal wat geslaagde nummers op dit album waardoor hij de moeite waard is. Het meest opvallende nummer is, naar mijn mening, met afstand Too Much of a Good Thing. Dit nummer speelt eigenlijk perfect in op de hype van / rond deze tijd en valt qua genre best te scharen onder hip-house; een mix van hip-hop en (vroege) house. Als je aan Kylie denkt denk je misschien niet gelijk aan deze genres, maar de instrumentatie met de beats en breaks zorgen voor een zeer uniek nummer. Je had dit bij wijze van spreken zo op een Turn Up the Bass-compilatie kunnen aantreffen. Finer Feelings verdient ook een beluistering, de compositie is niet alleen van hoogwaardig niveau, maar is ook nog eens ontzettend complex (in positieve zin). Meer house muziek krijg je met I Guess I Like It Like That dat maar liefst zes minuten duurt en eigenlijk wel heel kitscherig klinkt dankzij de keyboards, maar het is wel een perfect nummer voor op de dansvloer. Het doet me denken aan CeCe Peniston’s Finally = altijd goed! Word Is Out en Let’s Get to It zijn ook twee prima nummers, beiden zijn doordrenkt met (de) dance van die tijd en zullen dan ook óf vrolijkheid óf een positieve sfeer weten op te roepen, bij mij dan.

Wat moeilijkere momenten kent het album onder andere met de ballade If You Were with Me Now, een duet met R&B-zanger Keith Washington. Doordat deze veel te gelikt klinkt, zijn alle emoties verdwenen. Het zou cliché zijn om het nummer als cliché te bestempelen, en toch is hij gewoon erg cliché. In ieder geval heb ik het idee dat dit nummer op het album werd gezet om mogelijkerwijs te laten aanslaan in de Verenigde Staten. No World Without You hoort ook niet echt thuis op het album. Niet alleen omdat het in akoestische sfeer wordt gebracht, maar ook omdat Kylie’s stem niet de warmte heeft die bij de akoestiek past. De overige nummers zijn misschien ietwat niemanddalletjes, maar er valt goed naar te luisteren. Zelfs ondanks de gedateerde klanken. Het verbaasde me dat deze zo weinig stemmen heeft.

Ik vind dit een erg goed Kylie album. Leuk van S.A.W. dat ze weer met haar gingen experimenteren. Zo kwam er een heel goed geproduceerd album te voorschijn. Hierboven schrijft Angelo dat 'If you we're with me now' zo gelikt is dat alle emotie uit het nummer is verdwenen. Dat vind ik dus niet. Ik vind het een zeer mooie ballad. En krijg er kippenvel van als ik het nummer heel hard opzet en echt luister naar de tekst en melodie. Maar ieder zijn eigen mening. Ik ben ook weg van 'Right here, right now'. Een erg vrolijk nummer met veel 'house piano' akkoorden. Het album track 'Let's get to it' vind ik ook erg mooi, qua melodie. Het nummer 'I guess I like it like that' klinkt in mijn ogen bijna precies hetzelfde als '2 unlimitied'. Ons nederlands groepje hadden ook een platencontract met PWL. (Pete Waterman Ltd) Natuurlijk mis ik op deze plaat soms echte klassiekers, zoals 'Better the devil' en 'Hand on your heart'. Maar goed, toch hoor ik nog de echte ouderwetse S.A.W. sound door de ballads en R&B achtige producties heen. Dus voor mij een dikke vijf sterren.