Merzbow - Yoshinotsune (2003)

Merzbow's oude werk: uitstekend, geweldig, briljant - vandaar dan ook dat het ik vaak bij dat werk hou. Music For Bondage Performance, 1930, Horn of the Goat, Venereology, allemaal echte klassiekers die altijd boeiend blijven. Van Merzbow's nieuwe werk was ik nog niet zo gecharmeerd; platen als Puroland en Hard Lovin' Man zijn degelijk maar niet briljant, en iets als Yoshino Tamago kan me helemaal niet boeien. Echter, onlangs gaf ik de recentere output weer eens kans met Merzbuddha, wat een geweldig album bleek. Vervolgens dus maar eens wat meer recente dingen uit de kast getrokken, waarbij ik ook dit Yoshinotsune uit 2003 tegenkwam. Het mag duidelijk zijn: ook dit is, wat mij betreft, weer een bovengemiddeld goede plaat. In lijn met Akita's andere digitale werk is het allemaal wat rustiger dan vroeger, maar toch scheurt Yoshinotsune heel lekker weg. Een pulserende beat ondersteunt de geniale openingstrack, vergezeld door een bijzonder boeiend klankentapijt (ergo, herrie), wat zich even boeiend doorzet in de volgende tracks. Ik ben verrast! 4*