Flogging Molly - Speed of Darkness (2011)

Kijk eens aan! Nieuwe plaat van Flogging Molly. Ik hoop dat deze wat beter is dan de vorige, 'Float'. Die viel namelijk een beetje tegen. Andere releases dit jaar in dit genre, zoals Dropkick Murphys, vielen toch wel een beetje tegen. Hopelijk kan Flogging Molly nog eens ouderwets knallen, zoals ze dat op 'Drunken Lullabies' deden.

Ja ik ben benieuwd naar deze plaat!

Ik begrijp niet wat iedereen zo slecht vind aan Float. Ik vind het met voorsprong hun beste album. Na het horen van enkele nieuwe nummers vrees ik wat voor deze. Ik had gehoopt dat ze de lijn van Float gingen doortrekken en iets volwassener te werk zouden gaan.
Oké, Flogging Molly is natuurlijk feest, maar na 4 albums en 3 live-optredens vind ik toch dat ze eens wat nieuws mogen proberen...

Dit is de nieuwe single: Echt een van de zwakste nummers van FM.

YouTube - ‪Flogging Molly "Dont Shut 'Em Down" - OFFICIAL VIDEO‬‏

EDIT: Ik heb zojuist nog een ander nummer gevonden van dit album, dit bevalt me al een stuk beter!

YouTube - ‪Flogging Molly - Saints and Sinners // Mahogany Session‬‏

Nou, hij valt mij in elk geval absoluut niet tegen. weinig nieuws onder de zon maar ik vond Float af en toe wel erg volwassen/MOR klinken, daar heeft deze plaat wat minder last van. Er wordt ook weer wat meer gewerkt met dynamiek (alhoewel dat er soms toe leidt dat sommige delen van nummers wel erg zacht zijn opgenomen., maar toch...).
Nou goed, de plaat is nog vers en tijd moet het leren maar vooralsnog denk ik dat dit de beste Flogging Molly is sinds Drunken lullabies

Ja inderdaad, hij valt wel een stuk beter mee dan gedacht! Vooral vanaf The Power's out is het weer echt flogging molly op zijn best. Knallen zoals het moet doen, met de nodige mooie rustpunten. Geen pareltje als de single Float, maar ze komen wel allemaal goed in de buurt. Prachtige duet, en ik hoor hier bij momenten terug een trompet. Het zou niet mis zijn moesten ze die er nog meer in steken. Ik vind het wel wat jammer dat het Iers fluitje nooit meer boven gehaald wordt

Ik krijg ineens weer zin om ze live te zien.

'Don't Shut 'Em Down' geeft geen goed beeld van de plaat, dat is inderdaad één van de zwakste nummers ooit gemaakt door Flogging Molly.

Flogging Molly.
Een band die ik nu al bijna 10 jaar volg, een band waarvan ik alle songs ken en een band die ik anderen zou aanbevelen.
Tot nu dan ...

Met pijn in mn hart moet ik concluderen dat mijn favoriete band nu definitief een ander pad ingeslagen lijkt te hebben. Een pad waarop ik ze niet goed kan bijhouden.

Het album begint redelijk zoals FM al jaren klinkt.
De titeltrack Speed Of Darkness is een uptempo nummer met een lekker pompende bas, stevig drumwerk, bekend vioolspel en af en toe een electrische gitaar solo. Het valt wel op dat het stevig is, meer rock componenten dan folkpunk, hoewel het toch nog wel lekker blijft.
Dan begint Revolution op een haast Dropkick Murphys achtige wijze. Ik vond het altijd zo fijn dat FM zich wist te differentieren van andere bandjes, maar nu komen ze gevaarlijk dichtbij.
Het derde nummer The Heart Of The Sea is een relatief rustig nummer met een mineurklank zoals we kennen uit Another back of bricks en een soortgelijk nummer van The Pogues. Helaas niet iets waar ze mij een plezier mee doen, hoewel ik het op Drunken Lullabies zeer goed kon hebben tussen de andere magistrale nummers.
En dan Don't Shut 'Em Down, de reden waarom FM een pad in is geslagen waarop ik ze kwijt raak. De bassist, Nathen Maxwell, heeft zelf nummers mogen schrijven die een iets andere inslag hebben dan eerder werk van FM. Op een eerder album mocht hij al Queen Anne's Revenge vertolken, welke nog redelijk te pruimen was. Maar nu slaan ze wat mij betreft volledig de plank mis.
Snel door naar The Power Is Out, de frustratie zat er ondertussen bij mij al goed in, waardoor het continue ge-yeah achter elk woord in de eerste zin, me nu nog steeds irriteert.

Maar dan! Gloort er licht aan de horizon? Is er hoop?
De intonatie van de eerste zin van So Sail On lijkt een beetje op de laatste frasen van To Youth. Zou het dan toch dat, na een matige start, FM zich weer herpakt op dit album?
Het hele nummer blijft kalm, wat FM regelmatig doet om weer wat op adem te komen. Rustige gitaar, Bridget op haar viool en op het eind geinige samenzang. Kortom: rustmoment a-la FM... Ik blij.
Na dit rust nummer knal je vervolgens keihard door in Saints & Sinners, in een stijl die je meer hoorde op Within a Mile of Home dan op Drunken lullabies.
Alsof ze zelf ook schrikken van dit geweld, komt er snel weer een adempauze in de vorm van The Present State Of Grace. Een FM fan van de oude stempel als ik, kan dit goed waarderen.
Heel iets anders is dan The Cradle of Mankind waar ze overgaan van rust ... in slaap.
Piano bij FM? Nog nooit gehoord. Alsof The Chieftains even binnen kwamen lopen tijdens de opnames...jammer.

Vervolgens gaat het pad weer verder, ik leek toch enigzins weer bij ze in de buurt te zijn gekomen, maar juist dan sprinten ze bij me weg met Oliver Boy.
Wat mij betreft is de kogel door de kerk, dit album van FM zal ik niet gauw weer luisteren.
Hoewel ze me wel nog roepen en lonken door de bomen met Rise Up, heb ik al besloten het pad te verlaten en op zoek te gaan naar een pad van vroeger.

Een pad waar dronken slaapliedjes op werd gezongen, waar je mocht zwalken, je levend achter een groene deur verstopt mocht zitten en je binnen 1,6 km thuis bent.

Ik begrijp niet wat de echte Flogging Molly fan dan eigenlijk wil? Een 4de Drunken Lullabies? Ik kan verandering alleen toejuichen. Ze doen wat ze willen, niet wat de fan wilt. Wie dat doet krijgt mijn respect.

In mijn ogen zijn dit echte muzikanten die muziek maken voor zichzelf en voor niemand anders. Ik kan die andere invalshoeken - die telkens aantonen hoe een goede muzikanten ze zijn - alleen maar toejuichen. Geen enkel FM album is hetzelfde... en toch weer wel...

Aanvankelijk vond ik dit het minst goede album van Flogging Molly tot nu toe, maar ik moet zeggen, de meest recente luisterbeurten heb ik 'Speed of Darkness' leren waarderen. Natuurlijk, 'Don't Shut 'em Down' blijf ik ontieglijk zwak vinden, maar het is niet de enige song op deze plaat. Er staan toch weer een aantal frisse songs op, barstensvol energie. Ook nieuwe elementen vallen me op, zoals blazers op 'Revolution'(kan me niet herinneren dat Flogging Molly daar ooit mee heeft gewerkt).

Het basisgeluid van de band is wel weer aanwezig; beïnvloed door Ierse folkbands zoals The Pogues en The Dubliners, en ook door de punkrock-beweging. Dave King blijf ik een erg goede zanger vinden, die veel emotie in z'n zang legt. Voeg daarbij de nieuwe sound die ze aan het ontwikkelen zijn (zie ook 'Float'), en je hebt weer een plaat die niet ontgoochelt. Laten we dat ene rotslechte nummer vergeten, en ons concentreren op de 11 overige nummers.

De opener is meteen een lekkere binnenkomer, 'The Power's Out' is een feestelijk rustpunt (lijkt wel een oude hymne in een nieuw jasje), dat op het einde nog flink openbarst. Het nummer heeft echter geen feestelijk thema; CEO's zijn de schuldigen van de crisis, vinden ze bij Flogging Molly. 'So Sail On' is al helemaal een rustig nummer, om met 'Saints And Sinners' weer archetypisch te ontploffen. Helemaal Flogging Molly, deze song, en toch geen herhalingsoefening. Zo hoor ik ze het liefst.

'The Cradle of Humankind' is een langer nummer, dat erg rustig en statig is; één van de mooiste nummers op deze plaat naar mijn mening (met zowaar een aandoenlijke piano!). Daarna komt het nijdige 'Oliver Boy (All Of Our Boys)', dat ook zo een hymne van weleer zou kunnen zijn. 'A Prayer For Me In Silence' is dan een (mooi) tussenstukje van ongeveer 2 minuten, om te eindigen met 'Rise Up'. Dat is zeker niet het beste nummer, maar toch een gepaste afsluiter. Wat ook opvalt, is de lading van sommige songs; over revolutie, protest, aanklacht.

Een goeie plaat is dit dus toch geworden, die ik met plezier herbeluister.

3,5 sterren

Weer een erg lekkere plaat van deze band. Na het wat duistere Float is Molly weer wat de vrolijke kant op gegaan. En dat doen ze goed. Ik vind zelfs een nummer als Don't Shut 'em Down erg lekker. Flogging Molly bewijst ook met deze plaat nog steeds aan de top te staan van de folk punk beweging. Het wordt weer eens tijd dat ik ze live zie.

Lekker album dit, ik zag hun optreden op Lowlands wat erg goed was.
Stem volgt.

Prima album; ik heb eerlijk gezegd maar een paar albums beluisterd van deze gerenommeerde band. Maar sinds een paar jaar ben ik chronisch muziekverslaafd en dan kun je deze band zeker niet negeren. Ik heb overigens wel het idee dat Flogging Molly een lichte vorm van het "Rowwen Heze-Syndroom" heeft. Mensen die van een band denken dat ze alleen muziek kunnen maken waarbij bier de lucht in vliegt en waarbij teksten er eigenlijk er niet toe doen. In mijn ogen zeer onterecht (anders zou ik deze opmerking uiteraard niet maken) want een nummer is als "The Cradle of Human Kind" prachtig geschreven en gemusiceerd en heeft de potentie om een erg groot publiek te bereiken. Maar ik ben bang dat ze vast zitten in een bepaald stramien van "feestband". Iets wat ze in feite natuurlijk ook gewoon zijn, maar net als Rowwen Heze is er ook nog die andere intelligentere laag die op dit album regelmatig naar voren komt.

Het eerder genoemde The Cradle of Human Kind is voor mij het absolute hoogtepunt, waarbij het laatste couplet het kippenvel op mijn armen liet komen. Dus wat mij betreft 4 absoluut verdiende sterren voor "Speed of Darkness".