Yellow Magic Orchestra - Yellow Magic Orchestra (1978)

Het Japanse antwoord op Kraftwerk, las ik ergens.

Eigenlijk een belediging voor dit briljante album van Yellow Magic Orchestra. Vol met piepjes, semi-computergeluidjes, krasjes is dit de plaat die het meest bij mij indruk heeft gemaakt.

Alleen al vanwege de nostalgie 5*

Grote dank, FisherKing. Deze plaat was ik helemaal - onterecht - vergeten. Prachtig! Gaat gelijk op de draaitafel.

Alleen de hoes is al erg mooi (ik heb de elpee nog). Zo kennen veel mensen Ryuichi Sakamoto nog niet denk ik. Na herbeluisteren klinkt het wel wat gedateerd maar het blijft intrigerende muziek. 3,5

Vooral Cosmic Surfin' is erg lekker!
Dit heb ik ontdekt door mijn vader...

Heb de cd net sinds gisteren, heb hem globaal even snel kunnen luisteren, klonk erg interessant. ga hem zeker goed beluisteren.
Heb er zin in!

Maar ik heb een dubbel cd, nog anderen die dat hebben?
Op de een staat YMO en op de andere YMO USA

Grappige muziek dit. Je zou niet zeggen dat het uit de jaren '70 komt. Klinkt geweldig!



Ja heb ik ook

ja, heerlijk cd 'tje , heb hem ook als dubbel cd bij cd wow voor 8 euro , de moeite waard ,

soms is het alsof je in een echt lunapark staat , waarschijnlijk hebben ze daar gewoon de band doen lopen en uitbrengen op cd , soms leuk , tot echt komisch , soms ronduit op je zenuwen werkend !

nee geef mij maar technodelic

Inderdaad een interessante plaat, Maar ik vind persoonlijk dat Solid State Survivor meer inhoud heeft.
Deze plaat heeft toch iets wat ontbreekt,
Maar nummers zoals Simoon en Tong Poo geven wel een heerlijke sfeer!

Het geeft mij stiekem 't gevoel alsof ik in een vernieuwde 8-bit computer spel zit, En dat is toch wel een heerlijk gevoel... Nostalgie haha!

4.0

Erg genietbaar album. Vrolijk en upbeat met veel klanken die zo uit een atari-spelcomputer of de Nes hadden kunnen komen. Verouderd is het daardoor absoluut, maar ook erg gijnig.

Een zeer genietbaar album - inderdaad - maar daar zag het in het begin niet naar uit. Toen ik het intro hoorde, dacht ik: tjonge tjonge wat krijg ik nu voor gepiemel voorgeschoteld. Maar dat viel reuze mee. Vrolijke melodietjes waarbij aan de klank wel duidelijk te horen was dat het uit Japan kwam.
Aangename kennismaking dus met dit magische orkest, waarbij aangemerkt moet worden dat 21 stemmen natuurlijk veel te laag is. Maar ja, ik denk dat er velen afgehaakt zijn bij het horen van dat "Computer Game".
Oh ja, nog een opmerking over het woord verouderd of gedateerd. Kan voor deze muziek allemaal best zijn maar .... omdat muziek in de eerste plaats voor mij een zaak van het gevoel is interesseert mij dat totaal niet. Ik kreeg een lekker gevoel bij het horen van deze magische Japanse klanken. En daar gaat het om.

Erg jammer dat YMO nog steeds niet streaming beschikbaar is. Wacht hier al jaren op

Op YouTube Yellow Magic Orchestra - Yellow Magic Orchestra (Full Album) is dit hele album trouwens te beluisteren.

De Japanse Krafwerk (met een beetje disco invloeden).

“Het Japanse antwoord op Kraftwerk” Althans dat zegt een user boven mij. Ik vind het echter geen gekke opmerking! Hoewel je de muziek van Yellow Magic Orchestra daarmee ergens tekort doet, vat het i.i.g deze plaat goed samen. Zeker als je kijkt naar de ontstaansgeschiedenis van The Yellow Magic Orchestra.

Deze band is namelijk het geesteskindje van Haruomi Hosono. Hij begon begin jaren 70 als folkmuzikant, Gaandeweg verwerkte hij meer elektronica in zijn muziek, wat onder meer leidde tot een elektrojazz album en een exotica-plaat met veel synthesizers. Tevens was Hosono bezig aan de soundtrack voor een fictieve Bollywood-film. Op al deze platen speelde een jonge student van de universiteit van Tokyo als sessiemuzikant mee: Ryuichi Sakamoto. Yukihiro Takahashi was voorts de drummer van de Beatle’esque Sadistic Mika Band. Deze band liep rond 1978 echter op de klippen. Sakamoto was sessiemuzikant op het debuut van Takahashi. De heren kenden elkaar dus al langer. Hosono wilde een commerciëlere, discogedreven plaat maken om succes in het westen te behalen en beide heren stemden toe. The Yellow Magic Orchestra begon zich te vormen! Rond juli 1978 vonden de eerste opnames voor dit debuut plaats en de rest is - zoals ze zeggen- geschiedenis. Dit album is kortom echt opgezet als een eenmalig zijproject om te kunnen wedijveren met de grote namen uit het westen. Gezien het massale succes kunnen we zeggen dat ze uitstekend zijn geslaagd in hun opzet. (1,2).

Dit heeft ook te maken met de goede interactie tussen de drie heren. Elke muzikant voegt wel iets interessants toe aan het totaalgeluid. Zo komen de conceptuele en frivole elementen van deze plaat overeen met het solowerk van Hosono (Cosmic Surfin' komt zelfs oorspronkelijk van ‘Pacific’ ). Sakamoto weet vervolgens een opvallende stempel te drukken door middel van goed getimede traditionele melodieën en Takahashi voegt slim wat popsensibiliteit toe. Het resultaat is synthpop met pakkende, bondige ritmes en puntige spanningsbogen.

De ijzersterke interactie tussen de drie heren komt het sterkst tot uiting in Firecracker. Aanvankelijk lijkt dit een simpele popknaller, maar we blijken eerder van doen te hebben met een verdomd intelligente adaptatie met een idealistisch randje. Het (op ietwat westerse wijze) coveren van een stereotiep Aziatisch nummer is immers nogal ironisch. In wezen wil de band zo met een knipoog een oprechte (gelijkwaardige) muzikale interactie tussen het westen en Japan opstarten (3). Verder is afsluiter Mad Pierrot een fijne oorworm. Een sprankelende rondtedans met smaakvolle vocoders. Op Tong Poo laat Sakamoto bovendien al zien dat hij een uitstekend componist is. Een heerlijk stomend discoritme vormt hier de perfecte ondergrond voor tegendraads synthesizerwerk.

Hoewel het album veel mooie muziek bevat, voelt het totaalplaatje ietwat slordig aan. Oneerbiedig gezegd, bevat deze plaat voornamelijk aan elkaar geplakte probeersels. Weliswaar zijn het erg geslaagde experimenten, maar de muziek is desalniettemin schetsmatig van karakter. Dat laat echter onverlet dat deze muzikanten zich zo goed internationaal op de kaart hebben gezet. Hoewel dit Japanse antwoord op Kraftwerk nog op het antwoordapparaat kon blijven hangen, moest iedere muziekliefhebber bij het volgende album toch zekers opnemen.