Gingerpig - The Ways of the Gingerpig (2011)

Goede plaat. Een beetje een mix van jaren '70 en jaren '80 hardrock. De nummers zitten stuk voor stuk goed in elkaar en het luistert lekker makkelijk weg. Alleen vond ik de zang wel vrij zwak.

Al een paar jaar wachten we op het debuutalbum The Ways of The Gingerpig van het Hollandse Gingerpig. Opgericht door Boudewijn Bonebakker voorheen van de deathmetalband Gorefest is Gingerpig een perfect staaltje free rock. Met een scheurende Hammond zwieren we door een achttal zeer fijne nummers heen. Met de jaren zestig en zeventig hoog in het vaandel en de geesten van Zappa en Beefheart op de schouder krijgen we een mix van blues, progressive, jazz en hardrock voorgeschoteld op een bordje zonder randen. Toch zijn al deze verschillende stijlen perfect samengesmolten tot één geheel aan muzikale rijkheid. Lekker bombastisch maar nergens te en vaak zo heerlijk gejaagd dat je haast zou gaan denken dat de Duivel echt op je hielen zit. En dat alles analoog opgenomen en live ingespeeld. Overigens is conservatorium drummer Maarten Poirters meer dan geslaagd in zijn missie om Ries Doms snel te doen vergeten; fraai in zijn fills en geweldig in de ruimte. Een werkelijk prachtig debuut waarbij de zang van Bonebakker ook nog eens als een heerlijke kers op de taart smaakt!

Boudewijn Bonebakker was op het latere Gorefest materiaal al verantwoordelijk voor de Thin Lizzy invloeden uit de jaren zeventig en heeft met Gingerpig hier 100% op ingezet. De hele CD ademt The Doors, Led Zeppelin, oude blues en spacy hardrock. Het zal het vast goed doen in een zweterige club, ik heb het al snel gehoord. In zekere zin doet het me denken aan Vanderbuyst: de inspiratie is de stijl.