Mahogany - The Dream of a Modern Day (2000)

De stilte, de leegte, je kan er eigenlijk niet echt meer tegen. Je voelt je eenzaam en ongelukkig. Naarstig ben je op zoek naar een uitweg en dan vind je dit.
Uit de stereo klinken de klanken van een cello, het geluid bouwt op en op en dan ja hoor de eerste klanken van de o zo fantastische ritme box. De warmt overspoelt je en langzaam aan vergeet je waar je ook alweer mee bezig was. En die stem, god die stem, zou ze er ook zo mooi uit zien? Ach je weet het niet en komt het ook nooit te weten.
Even later ben je helemaal omgeven door de warmte en begint het zomaar uit het niets te sneeuwen, de vlokken dwarelen aan je voorbij. Maar koud krijg je het niet. Gelukkig niet, want zei, die stem, blijft je verwarmen.
En dan dacht je al die tijd dat je met slowdive al in de 7e de hemel was aangekomen, echter nu weet je pas echt wat het is, het pure genieten. Doe de oogjes nog maar eens dicht, en laat je nog een keer meeslepen door die mooie gitaar, de ontzettend warme stem en dat ohh zo speelse ritme. En dan is het album weer over...wat nu? Gewoon nog een keer draaien natuurlijk.

5

ohh en natuurlijk ook gewoon de ep's onder de naam mohagony luisteren heh.

.....ik begin erg benieuwd te worden....wat een epos op dit album En Sietse als je de borrel ophebt dan heb ik hem vast een keer geluisterd !

en en en en en en???????????????????????????????????????????????

....heeft wat meer tijd nodig denk ik.... het is niet meteen dat ik het van het dak afschreeuw

ok, nou ik hoop dat je het wat vindt

Meteen na de eerste luisterbeurt ben ik al erg diep onder de indruk. Inderdaad - wat een warmte, én goede muziek zeg. Ik weet bijna al zeker dat dit op termijn een 5,0* zal worden.

Ik heb er nu ook al wat van gehoord, en inderdaad: erg mooi
Hier moet ik achteraan gaan..... dit vraagt om meer.

Ik heb hem een paar maanden geleden besteld via internet, maar hij schijnt moeilijk leverbaar te zijn.

Hij is eindelijk binnen en ik moet zeggen: dit is het wachten waard geweest. Mooie stemmige dreampop met cello's, trompetjes, een drumcomputer en een vleugje shoegaze. 4*.

Nog steeds een mooi album hoor, maar ik ga toch ook niet verder dan 4,0. Want het is helaas niet zo dat de bronnen op dit album onuitputtelijk zijn, dat je elke luisterbeurt iets nieuws opvalt. Daarom gaat het (relatief gezien) af en toe een beetje vervelen. Bij dreampop vind ik het toch een vereiste dat elke droomtrip een unieke is, om de volle score te kunnen bereiken.

Ik ben me juist danig aan het ergeren aan die stem nu. Wat een iel, karakterloos stemmetje, bah.

ik vind hem echt mooi...er zit een of ander "vaag" accent in dat mij aanspreekt, weet niet wat het is.

Na dik 13 jaar na de laatste reactie (van notabene Sietse, hoe zou het met hem zijn?), ook eens een reactie van mij. Ik kende dit debuut tot vorig jaar niet eens, alleen hun tweede album Connectivity!, niet toevallig geproduceerd door Robin Guthrie. Komen we gelijk bij de kern, als je Cocteau Twins kent, kun je deze band gerust overslaan wat mij betreft. De zangeres heeft inderdaad een iel en karakterloos stemmetje, zeker als je haar vergelijkt met Liz Fraser. De arrangementen golven ook ongemerkt voorbij, zodat de titel nog enigszins recht doet aan de muziek....

Ik heb het album sinds lange tijd vorig weekend weer eens beluisterd en ik vind het, evenals Sietse, een betoverend mooie plaat. Niet te vergelijken met de Twins die een voller geluid hebben. Dit is kaler, abstracter, met meer verstilling e.d.. Je hoofd moet er wel naar staan.