Bob Carpenter - Silent Passage (1984)

Bijzonder sfeervol plaatje, het verbaast mij dat hier nog geen berichtjes staan. Deze zanger heeft voor mij dezelfde impact als de ontdekking van Rodriques.

Altcountry plaatst net gisteren een mooi artikel, maar wellicht had jij die ook gelezen, want je hebt het vast niet toevalig ook over Rodriguez. Voor degenen die het nog niet hebben gelezen hier een link naar dat artikel:
Pagina niet gevonden « ALTCOUNTRY.NL

Nee niet gezien, maar bedankt voor de link. Ik heb dit album ontdekt door de verzamelaar Late Night Tales van Midlake.

Interessant artikel op altcountry.nl, bedankt!

Ik ga me er maar eens aan wagen

Nav artikel afgelopen weekend meermaals beluisterd. Weer zeer mooie ontdekking van een 'vergeten artiest/album' uit begin jaren '70. (Dit album is oorspronkelijk begin '70 opgenomen). Zo ook recent Bill Wilson en David Wiffen ontdekt. Wie weet wat voor moois er nog meer ooit boven water komt..

Billy Marlowe wil ik je dan zeker aanbevelen Joshua. Iets later opgenomen, maar past perfect in dit rijtje.

Over Carpenter: het stemgeluid van de de man is uniek. Daarnaast een paar hele mooie nummers met als absolute uitschieter voor mij het titelnummer, Silent Passage dus.

Ik vind hem qua stemgeluid iets weg hebben van Tom Waits' debuut.

Heb het album nu 3 keer gedraaid en ik moet zeggen dat ik er geen spijt van heb. Zeer prettig album. Vooral de eerste 4 nummers zijn fijn!

Grappig, ik heb deze ook van de week ontdekt via Midlake. Doet mij ook erg denken aan Tom Waits' eerste, qua zang.

Staat eigenlijk geen zwak nummer op deze plaat.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Bob Carpenter - Silent Passage - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het is opvallend hoeveel moois er nog steeds uit de archieven van de verschillende platenmaatschappijen komt. Je zou verwachten dat de meeste planken inmiddels wel zijn ontdaan van de vergeten parels, maar nog steeds duiken vergeten meesterwerken uit een heel ver verleden op. Silent Passage van Bob Carpenter is zo’n vergeten meesterwerk.

Bob Carpenter werd geboren in een Canadees Indianenreservaat, maar kwam via een weeshuis uiteindelijk in California terecht, waar hij aan het begin van de jaren 70 met zijn onafscheidelijke gitaar de aandacht wist te trekken van destijds al behoorlijk bekende muzikanten als Emmylou Harris en Lowell George en al snel een platencontract wist te bemachtigen. Naar verluid dook hij op in een omvangrijk artikel in Rolling Stone, maar dat heb ik niet kunnen vinden.

Het zou uiteindelijk leiden tot Silent Passage, een plaat die in 1974 had moeten verschijnen, maar vanwege problemen met zijn platenmaatschappij op de plank bleef liggen tot 1984, toen er niemand meer op de muziek van Bob Carpenter zat te wachten.

Silent Passage is nu alsnog uitgebracht en dat is goed nieuws voor de liefhebbers van folky singer-songwriters. Bob Carpenter heeft het zelf overigens niet meer meegemaakt, want hij overleed in 1995 op slechts 50-jarige leeftijd.

Silent Passage is een typisch product van de jaren 70, maar de plaat heeft de tand des tijd verrassend goed doorstaan. Silent Passage bevat 10 bijzonder mooie en volstrekt tijdloze folk(-rock) songs. Het zijn songs die een groot deel van hun kracht ontlenen aan de geweldige stem van Bob Carpenter, die een warm en doorleefd geluid laat horen, dat in veel gevallen wordt versterkt door al even mooie achtergrondvocalen (onder andere van de al eerder genoemde Emmylou Harris en Anne Murray). Het is een stem die ergens tussen die van de jonge Tom Waits en Bob Seger in zit, maar het doet me nog veel meer denken aan het ook al vergeten en alsnog uitgebrachte meesterwerk van Billy Marlowe (een van mijn favoriete releases van vorig jaar), dat overigens uit de jaren 80 stamde en ook in muzikaal opzicht dicht bij Silent Passage ligt.

De mooie stem is zeker niet het enige sterke wapen van Bob Carpenter, want ook in muzikaal opzicht valt er op Silent Passage heel veel te genieten. De plaat laat een gevarieerd geluid horen, waarin flink wat instrumenten worden ingezet. De songs op Silent Passage variëren van ingetogen tot uitbundig en vallen vooral op wanneer blazers en vooral strijkers worden ingezet, al is het maar omdat de laatsten bijzonder fraai contrasteren met de doorleefde strot van Bob Carpenter.

Silent Passage herinnert aan een hele stapel klassiekers uit een ver verleden, maar het vergeten debuut van Bob Carpenter voegt ook wat toe aan deze klassiekers. Met name door de mooie en gedreven vocalen en de indringende teksten op Silent Passage stralen de songs van Bob Carpenter urgentie uit. Veel urgentie. Silent Passage neemt je onmiddellijk mee terug naar het California van de jaren 70 en doet het heden even vergeten.

In eerste instantie was er natuurlijk vooral de verrassing en sensatie van een vergeten klassieker, maar inmiddels is Silent Passage me nog veel dierbaarder. Het vergeten debuut van Bob Carpenter is zonder enige twijfel een klassieker, maar het is ook een prachtplaat die keer op keer zorgt voor kippenvel. Bijzonder indrukwekkend. Erwin Zijleman

Ik vind 'm een stuk doorleefder klinken als Waits op Closing Time en mij doet hij steeds denken aan Michael Chapman, maar dan zonder whiskey drawl ........

Ik heb 'm intussen een maand of vier in huis en ik blijf draaien. Klassieker ? Zo ver wil ik nog niet gaan maar een heeeeel goeje is het zeker.

Toen ik dit album leerde kennen via de titelsong ervan op een cd van Uncut-magazine, verbaasde het mij dat zo'n mooie plaat reeds sinds 1975 op het shap lag bij de platenmaatschappij. De reden is mij ondertussen bekend maar toch blijft het mij een raadsel hoe platenmaatschappijen erbij komen om zoiets moois niet uit te brengen. Het zou fijn zijn mocht ik een originele LP hiervan kunnen vinden maar voorlopig moet ik het dan maar met de cd doen die sinds vanmorgen hier voor me ligt. Straks dus : cd in de lader, hoofdtelefoon op, ogen dicht en genieten maar ! Zeker weten !!

Hier in Huize Droombolus intussen hard op weg om de ultieme zondagmiddag plaat te worden ........

Ik zet hem nog steeds af en toe op. Na 6 jaar nog steeds een hele sterke plaat die misschien wel 4,5* verdient. Behalve Gypsy Boy kent dit album alleen maar rake nummers.