Merzbow - Aqua Necromancer (1998)

Ik had Aqua Necromancer al tijden niet meer gehoord, maar toen ik 'm vanavond opzette was 't toch weer meteen raak. Aqua Necromancer is erg fijn. De plaat is bij vlagen goed harsh, maar laat regelmatig ook de softe kant van Masami Akita horen. In de titeltrack rommelt er een tijdlang een (bijna ontspannen) stuiterend basloopje voorbij en Farsa del Buen Vivir is in zijn geheel één van de softste tracks die meneer ooit opgenomen heeft. Akita gebruikte voor Aqua Necromancer drum- en basgitaar-samples van (prog) rock platen, eenzelfde recept als op het eveneens uit 1998 stammende Door Open at 8 AM, en de overeenkomsten tussen deze twee albums zijn goed te horen. Nogmaals, erg fijne plaat. 4*

je hebt echt een merzbow rush de laatste paar dagen heh...

Inderdaad, God wat heb ik het gemist! Tijdenlang niet vaak genoeg gedraaid, dus ben weer flink aan het inhalen.

hahaha, ik ga volgende week denk ik ff wat merzbow inhalen...ik wil nog steeds die houjou horen. Die moet echt erg goed zijn.

Is 'ie inderdaad! Nogal gevarieerd, maar da's natuurlijk alleen maar mooi. Bevat tracks uit verschillende periodes en da's goed te horen, maar wat een tracks. Geweldig dus!

Wow, vette plaat! Ik denk dat dit nu toch wel de beste Merzbow is die ik heb gehoord!

Dit is niet best; ik zit liever bij de tandarts . Ik zal er maar niet op stemmen en wens het handjevol liefhebbers (erg) veel luisterplezier; ik hou het maar op kunst-
zinnige muziek.(ieder zijn smaak)

Dank je, stuart.

Iemand meer info over deze Merzbow plaat?
Als dit de "drukke" kant van Merzbow is ga ik 'em zeker aanschaffen.

Lees het eerste bericht .

Gedraaid tijdens het leren voor een SE filosofie. Achteraf gezien vraag ik me af of 't de juiste combinatie was. ( ) Het cijfer zal dat wellicht uitmaken - enfin, het alboem:

Het begin van Aqua Necromancer is wat heftâg, maar halverwege wordt 't voor mijn paar oren toch daadwerkelijk interessant. De stukken waar noise en de basloopjes elkaar overlappen (hoewel, eerder aanvullen) zijn de fijnste stukken. De pure noise is voor mij wellicht nog een brug te ver, maar 'een combinatie van' smaakt zeker goed.

Had tot nu toe van Merzbow vooral de projecten samen met Mats Gustafsson uitgeprobeerd, en ik merk dat ik bij het beluisteren van noise nog wel vaak graag houvast wil hebben aan (bijvoorbeeld) die fijne sax van Mats. Geflipte noise met voldoende vreemde geluiden (er zal vast een technische term voor zijn?) smaakt me ook wel (stukken in Contrapuntti Indian, en stukken in Contrapuntti Patto, hoewel daar onder begeleiding van drum).

Zolang de noise óf zelf genoeg variatie bevat (lees: bij voorkeur géén harsh noise wall) of wordt afgewisseld met genoeg andere bezigheden, dan smaakt 't me zeker. Er moet genoeg gebeuren, denk ik. En ik denk dat dit album me behoorlijk heeft kunnen boeien, maar 't is, zoals ik uit Sven's post begrijp, dan ook niet een van z'n moeilijkste platen. Zijn softe kant mag ik tot nu toe wel, misschien dat de harde ooit nog volgt(?) --

Over het geheel genomen vind ik dit een lekkere plaat, waarvan de kracht natuurlijk de afwisseling is en het fuseren van reguliere muziek met takkeherrie (want af en toe gaat het er behoorlijk hard aan toe!). Toch vind ik lang niet alles even boeiend, waardoor ik hier geen heel hoog cijfer aan kwijt kan. Ik merk dat de momenten dat de remmen los gaan en het intense lawaai je oren overspoelt de momenten zijn waarop ik het meest geniet. Een voldoende verdient dit echter absoluut. Contrapuntti Indian is wat mij betreft overigens het overduidelijke hoogtepunt, echt een van de vetste noisetracks die ik ken. Hoe dat luchtige electronicsampletje samengevoegd is met keiharde noise is gewoon briljant te noemen De rest komt daar wat mij betreft niet in de buurt, al is er dus nog genoeg vets te vinden. Het einde van Contrapuntti Patto bijvoorbeeld, met dat orgelachtige geluid.