No Ninja Am I - Montélimar (2011)

Nogal zwakke plaat waarop er lijntjes te trekken zijn naar zwaar vermagerde light-versies van Vic Chesnutt, Sparklehorse, Blimey! en door de zang ook vooral The Boo Radleys. Prima namen zo u ziet, die ik ook nog eens hoog heb zitten, en dan valt deze behoorlijk zwak uit. Een folkplaat is het niet (is potverdorie elk popliedje met akoestische gitaar tegenwoordig folk?), heel boeiend ook niet. Speel je akoestisch? Zorg dan voor een sterke tekst. Bij vlagen wordt meneer zelfs vervelend (Mindfucks, eindeloos een zin herhalen doe je maar als je James Blake bent, maar die gaat niet schuil achter dit psuedoniem). Typisch gevalletje van jammer.

Sander van Munster heeft niet alleen een prettige stem -in reviews wordt hij vergeleken met Elliot Smith- maar ook zijn snarenspel is sterk. En deze combinatie van kwaliteiten is maar weinig singer-songwriters gegeven.

De begeleiding in bijvoorbeeld The Howling of Wolves doet denken aan de grote Stephen Stills: geschoold en dienend gitaarspel zonder kunstjes.

De muziek is sfeervol, harmonisch interessant en van constante kwaliteit. Anders dan mijn voorganger heb ik geen problemen met de teksten en Montélimar gaat nog vaak gedraaid worden.