John Randolph Marr - John Randolph Marr (1970)

geproduceerd door Harry Nilsson(en cover 1941) en dat is te horen. Een paar baroque pop(Raggedy Ann) songs en een aantal die in mijn favoriete schemerzone zitten van country/soul/funk(en soms zelfs gospel!). Net als Dan Penn, Jim Ford en Scott fagan. Lijkt een soort van subgenre te zijn geweest waar de media zo weinig mogelijk aandacht aan heeft gegeven destijds. Een misser van je welste want kwa swingen komt vandaag de dag geen enkele band in de buurt van de schaduw van deze meneer Marr.

Aanrader dus zeker voor mensen die ook van Randy Newman houden. Originele teksten(Sarah als ode aan een hoer!!??) en een een warme(soulvolle) stem maken dit beter dan de rest.

Ook grappig dat je helemaal niets op internet kan vinden hierover. Nada niks...

liefhebbers van jaren ´70 pop met alle toeters en bellen en strijkers en gaat alle kanten op opgelet!
Dit vergeten pareltje blijft mij dus al 9 jaar boeien en is nu eindelijk op cd uitgebracht!

Jazeker: op papier is dit iets voor mij.

Maar opener Hallelujah geeft mij niet een hallelujah-gevoel. Dit is mij te cheesy 'dit is de show, show showbizquiz'.

Ik hoopte dat het even een openingsmisser zou zijn, maar ik raak dit gevoel het hele album niet kwijt. Het is het soort muziek waar ik nooit iets mee gekund heb (Van Morrisson zal ook nooit een grote favoriet van me worden net als de door muziekobsessie genoemde Randy Newman niet).

Het zit zeker goed in elkaar, het swingt de pan soms uit, maar voor mij is dit gewoon iets te melig allemaal (terwijl het bloedserieuze muziek is). Het is zo gedateerd allemaal. Doe dan maar Nancy Sinatra of zo

Wel maak ik graag een uitzondering voor Raggedy Ann welke ik goed kan waarderen.

Cover lijkt op zo'n cartoon filter.

Mensen die dat gebruiken zijn bang om hun blote face te showen.

Niet dat ik dat veroordeel maar het is wel zo.