Mamas Gun - The Life and Soul (2011)
mijn stem
5 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Candelion
-
Reconnection (4:02)
-
The Life and Soul (3:32)
-
We Make It Look So Easy (3:35)
-
On a String (3:45)
-
Inferno (3:39)
-
Heavy Hands (4:28)
-
Sending You a Message (3:44)
-
Rocket to the Moon (2:54)
-
Only One (4:01)
met Beverley Knight
-
The Art (3:44)
-
Get a High (5:13)
-
Bicycle Race (3:08)
0
geplaatst: 22 september 2011, 12:05 uur
Mamas Gun scoorde twee jaar geleden een aardig hitje met het nummer ‘Lets Find a Way’. Ook het album ‘Routes to Riches’ werd goed ontvangen. Nu is de Britse soulgroep terug met een nieuw album dat de naam ‘The Life and Soul’ draagt.
Het album opent lekker energiek met het op een gitaarriff geijkte titelsong. Fris gezongen en zomers aanvoelend deuntje. Gewoon een erg fijn nummer in hetgeen wat de soulmuziek in deze tijd brengt.
Het tempo wordt danig naar beneden geschroefd met ‘We Make it Look so Easy’. Deze song is meer gestoeld op de piano en de mooie stem van Mamas Gun-zanger Andy Platts. Het nummer kabbelt misschien wel iets teveel doelloos voort.
Swingen doen we weer met ‘Reconnection’. Fijne, vrolijke song die veel energie en beweging oproept. Mooie positieve vibe die de muziek van Mamas Gun wel vaker kenmerkt. Fijne gitaarsolo ook op het einde.
‘On a String’ is dan weer een nummer dat juist niet beklijft. Het klinkt als een plichtmatig tussendoortje en is gewoon erg saai. Vooral het gevoel dat ik iets soortgelijks al vele malen eerder heb gehoord en dat het dan ook veel beter was gedaan, dat heb ik bij dit nummer.
‘Only One’ is een debuut met de Engelse knalzangeres Beverley Knight. Haar stem en die van Platts passen erg goed bij elkaar. Nummer is een beetje ballad-achtig. Ligt goed in het gehoor.
Jammer is dan het nummer ‘Heavy Hands’. Dit is namelijk precies zo’n nummer dat zonder al te veel aandacht voorbij gaat. Nummer dat nergens verrast, nergens zijn hoofd boven het maaiveld uitsteekt. En het knallende einde klinkt zelfs wat te geforceerd.
‘Sending You a Message’ wiegt ons nog wat verder in slaap. Een hele dikke zucht eigenlijk, dat is het gene wat mij ontsnapt als ik naar dit nummer aan het luisteren ben. Ik wordt niet verrast, ik wordt er niet door gegrepen. Het doet me totaal niks.
Gelukkig wordt het wel weer lekker funky met ‘Rocket to the Moon’. Die meer uptempo nummers van Mamas Gun zijn zoveel beter uitgewerkt tot nog toe. Altijd weer die goede, positieve energie.
En dan gaat het tempo toch weer omlaag met ‘Get a High’. Maar wees niet gevreesd, dit is wel een erg fijn nummer. Spannend vooral, en ruig en erg fijn.
‘Inferno’ doet me eerlijk gezegd wat denken aan hetgeen wat Raphael Saadiq ook al gemaakt heeft. Maar dan van mindere kwaliteit als de muziek van de net genoemde Saadiq. Kopiëren, prima, maar benaderen, nee.
En die mindere kwaliteit gaat verder in ‘The Art’. Traag, saai, somber en niet boeiend. Het zijn zomaar een paar begrippen die in mij op komen bij het beluisteren van dit nummer. Kom op zeg! Een ballad schrijven kan toch veel beter!
En dan wordt de grootste vrees de waarheid met ‘Bicycle Race’. Bij het zien van de titeltrack was ik al bevreesd dat het om een cover van de befaamde Queen-hit zou gaan. Maar ja, je weet nooit. Genoeg nummers die dezelfde naam hebben. Maar helaas, het is dus wel een cover van Queen, en het is gewoon superslecht!
Het album opent lekker energiek met het op een gitaarriff geijkte titelsong. Fris gezongen en zomers aanvoelend deuntje. Gewoon een erg fijn nummer in hetgeen wat de soulmuziek in deze tijd brengt.
Het tempo wordt danig naar beneden geschroefd met ‘We Make it Look so Easy’. Deze song is meer gestoeld op de piano en de mooie stem van Mamas Gun-zanger Andy Platts. Het nummer kabbelt misschien wel iets teveel doelloos voort.
Swingen doen we weer met ‘Reconnection’. Fijne, vrolijke song die veel energie en beweging oproept. Mooie positieve vibe die de muziek van Mamas Gun wel vaker kenmerkt. Fijne gitaarsolo ook op het einde.
‘On a String’ is dan weer een nummer dat juist niet beklijft. Het klinkt als een plichtmatig tussendoortje en is gewoon erg saai. Vooral het gevoel dat ik iets soortgelijks al vele malen eerder heb gehoord en dat het dan ook veel beter was gedaan, dat heb ik bij dit nummer.
‘Only One’ is een debuut met de Engelse knalzangeres Beverley Knight. Haar stem en die van Platts passen erg goed bij elkaar. Nummer is een beetje ballad-achtig. Ligt goed in het gehoor.
Jammer is dan het nummer ‘Heavy Hands’. Dit is namelijk precies zo’n nummer dat zonder al te veel aandacht voorbij gaat. Nummer dat nergens verrast, nergens zijn hoofd boven het maaiveld uitsteekt. En het knallende einde klinkt zelfs wat te geforceerd.
‘Sending You a Message’ wiegt ons nog wat verder in slaap. Een hele dikke zucht eigenlijk, dat is het gene wat mij ontsnapt als ik naar dit nummer aan het luisteren ben. Ik wordt niet verrast, ik wordt er niet door gegrepen. Het doet me totaal niks.
Gelukkig wordt het wel weer lekker funky met ‘Rocket to the Moon’. Die meer uptempo nummers van Mamas Gun zijn zoveel beter uitgewerkt tot nog toe. Altijd weer die goede, positieve energie.
En dan gaat het tempo toch weer omlaag met ‘Get a High’. Maar wees niet gevreesd, dit is wel een erg fijn nummer. Spannend vooral, en ruig en erg fijn.
‘Inferno’ doet me eerlijk gezegd wat denken aan hetgeen wat Raphael Saadiq ook al gemaakt heeft. Maar dan van mindere kwaliteit als de muziek van de net genoemde Saadiq. Kopiëren, prima, maar benaderen, nee.
En die mindere kwaliteit gaat verder in ‘The Art’. Traag, saai, somber en niet boeiend. Het zijn zomaar een paar begrippen die in mij op komen bij het beluisteren van dit nummer. Kom op zeg! Een ballad schrijven kan toch veel beter!
En dan wordt de grootste vrees de waarheid met ‘Bicycle Race’. Bij het zien van de titeltrack was ik al bevreesd dat het om een cover van de befaamde Queen-hit zou gaan. Maar ja, je weet nooit. Genoeg nummers die dezelfde naam hebben. Maar helaas, het is dus wel een cover van Queen, en het is gewoon superslecht!
* denotes required fields.
* denotes required fields.