Puressence - Solid State Recital (2011)

Leuke cd met gelukkig meer de nadruk op gitaar.
De stem van zanger James Mudriczki kan een song maken of breken.
De scheidslijn tussen mooi en (te) zoet is erg klein.
Zogauw het rustig wordt irriteert de stem mij snel maar in de meer bombastische nummers pakt het goed uit.
Er staat geen "Ïndia" op maar de 2 langste nummers (Swathes en Our Number's Oracle) zijn zeker de moeite waard.
Voorlopig het voordeel van de twijfel.

Bij elk nieuw album van Puressence denk ik steeds "zo goed als hun debuut wordt het nooit meer". Dat is ook nu weer het geval, maar van alle opvolgers komt deze wel het dichtst in de buurt. Naar James Mudriczk is het altijd al een genot geweest om te luisteren en in combinatie met gedreven en melancholisch songmateriaal komt er een verrassend sterk album uitrollen. Dat had ik eerlijk gezegd niet meer verwacht.

Zo goed als het debuut wordt het inderdaad nooit meer. Ik wil daar toch het woordje 'helaas' aan toevoegen. Die beklemmende sfeer waar je op het debuut mee bedwelmd wordt is op geen opvolger meer te bekennen en heeft plaats moeten maken voor meer rock. Voor het eerst irriteer ik mij ook in de rustige nummers aan de vibrato in James zijn stem. Zonde want dat bijzondere stemgeluid is de pijler in de muziek van Puressence.
Al met al een ruime voldoende, maar wat mij betreft zeker niet hun beste opvolger. Ik hoop toch stiekem op een kleine doorbraak in Nederland met een bijbehorend optreden in de Melkweg, of zo.
Het blijft voor mij een raadsel waarom deze band, buiten Griekenland, geen poot aan de grond krijgt in Europa. In Manchester worden ze bewierookt en zijn ze een absolute cultband.

Hier sta ik nog steeds achter. Het album opent goed met de eerste 2 tracks. Daarna kakt het behoorlijk in. Vind 3 t/m 6 vrij zwak (met name het zoetsappige When Your Eyes Close), 7 is voldoende maar vanaf 8 begint in mijn ogen de grande finale en vliegen de vonken er vanaf. Met als hoogtepunt Our Number's Oracle waarin James met zijn stem de ziel openscheurt en de muziek BIJNA het niveau van India (van het debuutalbum) haalt.

Tsja....dan lees je ineens dat de band officieel uit elkaar is sinds november 2013.
Heb veel gevoel bij hun muziek (met name het debuutalbum) maar heb ze helaas nooit live mogen aanschouwen. Gaat dus ook nooit meer gebeuren.
Een van mijn favoriete bands is niet meer

Stond ook op mijn live verlanglijstje, helaas.
We moeten het dus doen met de cd's en dat is geen straf zolang er af en toe een nummer van Puressence langs komt. Een hele cd achterelkaar is teveel van het goede.

In dit geval is 'we' niet het goede persoonlijke voornaamwoord.

Swathes of Sea Made Stone is prachtig. Prachtig opbouwende sound met een mooi stukje op 4:42 als hij begint met Are you waiting for a call.