Echt veel introductie zal Staton niet meer nodig hebben. Een combinatie van pop, rock, funk en soul dus.
Het album opent met ‘Quit the Drama’. Aardig krachtig gezongen, lekker energiek gitaarwerk. Wel wat nikszeggend. En dat valt ook te zeggen over ‘Take Control’. Nu is Staton begonnen als amateurbandje dat de weg omhoog heeft ingeslagen, maar op dit nummer klinken ze mij toch nog te veel als dat amateurbandje.
‘Prove My Love’ bevalt dan weer een stuk beter. Lekker ritme, goed gezongen en gemusiceerd. Favorietje van dit album.
‘Glitter ain’t Gold’ bevalt me ook goed. Gewoon een lekker toegankelijk popnummer, vol soul gezongen en een zeker aantrekkelijk funkgehalte.
‘I’ll Be the One’ is een ware ballad, één van de weinige op dit album. Nummer gaat eigenlijk onhoorbaar voorbij. Trekt me niet zo aan. Vrij middelmatig nummer
‘Stick With’ houdt het tempo ook wat laag, beetje midtempo. En ook deze is voorbij zonder echt de aandacht vast te houden. Best aardig gespeeld en gezongen hoor, maar de spanningsboog is vrij laag.
‘Get Me Out of Here’ weet vooral mijn aandacht te trekken door de leuke drumbreaks. Gewoon erg goed gedaan. Pluim voor de drummer. Verder ook een lekkere swing in dit nummer.
‘Hey Now’ kent een leuk gewooow. Geinig gedaan. Verder een vrij rustig nummer dat van mij wel wat krachtiger gezongen had mogen worden. Ik mis toch de gewenste power in dit nummer.
‘New Shoes’ is een nummer waarbij ik even bang was met een cover van Paolo Nutini te maken te hebben. Maar dat is niet zo. Wat het wel is, is een lekker vrolijk en catchy nummer waar ik wel vrolijk van wordt. Leuk gedaan.
‘Mister Albibi’ is natuurlijk een aparte titel. Echt apart is het nummer niet. Wederom hangt ook dit nummer helaas rond de middelmaat. Een middelmaat die wij mijn inziens toch iets te vaak tegenkomen op dit album.
‘Darkrose’ opent met een prachtige gitaarriff. Lekker hoor! Zet ook meteen goed de toon voor dit rustige nummer. Vrij aardig gedaan.
‘Tom’ is de rustige afsluiter en daarmee is het album snel klaar, want wederom kan ik mijn aandacht er lastig bij houden.
Staton beloofde wat goeds te brengen. Wat wil je ook met een naam die ontleend is aan topzangeres Candi Staton. Maar de Nederlanse band blijft iets teveel in de middelmaat. Ik had graag wat meer spanning, power en originaliteit gezien en gehoord. Goed gemusiceerd hoor, en ook gezongen, maar nergens verbluffend.