Ron Sexsmith - Whereabouts (1999)

Ron heeft een probleem: hij slaat zijn geliefde niet, hij staat z'n plaats op de trein af aan lieve oude vrouwtjes, ... de brave borst schrijft alleen mooie liedjes . Hoe moet je zoiets promoten als platenfirma?

Blijkbaar komen ze er niet uit - want promotie staat in verhouding tot Ron Sexsmith, net zoals zonnebank staat tot penguïn.

En dat is een spijtige zaak, vind ik. OK, OK - opwindende muziek is het niet, vooruitstrevend is Ron nu ook niet (alhoewel hij wel degelijk experimenteert met verschillende klankkleuren).

Wat doet Ron wel? Hij schrijft gewoon prachtige nummers, voorzien van soms grappige, soms trieste teksten. A slice of life , om mijn steenkoolengels boven te halen

"Whereabouts" is zo'n plaat waarvan ik in eerste instantie dacht: "Sjezus, waarom koop ik nu alweer een plaat van dat dode Canadese vogeltje?"

Maar 't is een enorm dankbaar cd'tje - ik kan er blijven naar luisteren doorheen alle seizoenen en stemmingen

Liedjes die als kleine golfjes op het witte strand breken...

Mooi gezegd.

en wanneer je dan toch 1 favoriet moet uitkiezen (hetgeen verdraaid moeilijk is op alweer zo'n prachtig album van RS): "one grey morning."

Album van Sexsmith uit zijn beginperiode, de derde als ik het goed heb. Nog voor de toppers Retriever en Time Being dus. Dat is te horen. Ik ken Ron vooral van die twee en dan is dit toch echt nog een paar niveau's lager. Hij moest nog groeien, luidt het cliché.
Er staan enkele heel mooie liedjes op zoals Still Time, In a Flash, One Grey Morning en Seem to Recall. De rest is wat onopvallend, aardig maar niet veel meer dan dat.
Het thema van bijna alle songs is wel heel sterk zijn verloren geliefde. De melancholie druipt er van af. Hij lijkt mij, zoals de hoesfoto al laat zien, een jongen die zich troost met zijn geliefde herinneringen maar nooit eens boos wordt. Dit album draait daardoor een beetje te veel in dezelfde sfeer rondjes.

het vierde album van Ron Sexsmith. zijn eerste album "Grand Opera Lane" (1991) met The Uncool staat hier niet op MuMe vermeld. heb een beetje moeilijke relatie met de muziek van deze sympathieke inmiddels 62-jarige Canadees, die vanwege zijn songwriter's kwaliteiten ook wel een "songwriter's writer" wordt genoemd.

er staan een aantal pareltjes op dit album, zoals de onder geproduceerde ballads "Still Time", "In a Flash" en met name "Riverbed" en de afsluiter "Seem to Recall" met de gedempte trompet klanken. van de mid-tempo liedjes steken "Feel for You" een soort van R.E.M. light, "The Idiot Boy" dat iets weg heeft van The Kinks sound en "Every Passing Day" er boven uit.

daar waar de nummers naar overproductie neigen, zoals het door strijkers ontsierde "Beautiful View", het geforceerd aandoende met een hoempapa brass band gespeelde "One Grey Morning" haak ik af.

dat de man goede liedjes kan schrijven staat buiten kijf maar in doorsnee mis ik qua muziekbeleving iets in zijn liedjes, wat moeilijk uit te leggen is. wellicht ligt de reden ook bij zijn wat vlakke, lijzige stem die bij tijd en wijle aan die van Ray Davies doet denken.

vanwege een 4-tal bovengemiddeld goede liedjes (de klein gehouden ballads) 3,5 sterren voor dit wisselvallige album.

behalve Ron Sexsmith zelf (vocals, guitars, mandolin) speelden mee de vermaarde muzikant/producer Mitchell Froom (toetsenist van Crowded House), Pete Thomas (drums, percussion) bekend van zijn samenwerking met Elvis Costello en Brad Jones (bass, slide guitar). onder de "special guests" bevinden zich o.a. Dan Zanes (banjo on "Riverbed"), Tracy Bonham (violin) een strijkers ensemble en een blazerssectie.

Album werd geproduceerd door Mitchell Froom en Tchad Blake
Recorded at The Magic Shop, New York, NY
All songs written by Ron Sexsmith