J.J. Cale - #8 (1983)

Cale heeft en hoeft niets te bewijzen. Hij doet zijn eigen ding en of je dat nou leuk vind of niet zal hem echt een zorg zijn, het zal niet veranderen. Bij elk 'nieuw' Cale album weet je wat je krijgt en dat is helemaal niet erg, sterker nog het zou pas erg zijn als je dat niet zou weten. Toch vind dit ik album ietsje minder, waarschijnlijk komt dat omdat er iets meer rock in de muziek zit. Juist het lome aspect van Cale's muziek, de sfeer van het diepe zuiden van Amerika zeg maar, kan ik namelijk enorm waarderen. Begrijp me goed, het blijft nog steeds Cale's muziek en er valt genoeg te genieten, dat dan weer wel.

Mooi gezegd, maar albums als Troubadour, 5, Shades en Naturally liggen me ook beter;
Het is inderdaad dat lekkere zwoele laidbackgevoel dat Jean Jacques' muziek zo leuk maakt!

Een gigant, echt!

Dit is een leuk plaatje. Eentje waar je de rust voelt en kan wegdommelen naar het Amerikaanse (type Los Angeles) landschappen waar schapen staan te grazen en iedereen tam ligt te wezen. In dat leven hoeft niets te veranderen, altijd dezelfde routine hebben die cowboys. Deze muziek is juist hetzelfde. Erg aangename muziek om naar te luisteren. Niets waarvan je zegt dit blaast me uit mijn schoenen. Doodgewone blues/rockmuziek die niet stoort.

In vergelijking met zijn andere platen is dit inderdaad minder, maar relaxed is het nog steeds en dat is waar het om draait bij J.J. Cale.
Ik moet zeggen dat de B-kant een stuk beter is dan A. Deze heeft wat meer dat Cale-sfeertje.

3,5*

J.J. Cale heeft eenzelfde rustgevende effect als Bob Marley. Heb een aantal platen van Cale in huis gehaald en ik luister deze met enig genot. Ook dit #8 is idd. relaxed om naar te luisteren. Kant A meer rock/blues gericht en Kant B wat meer het geluid van het moeras uit het zuiden. Van de platen die ik geluisterd heb, vind ik dit dan tot nu toe de "minste", maar van minste kun je eigenlijk niet spreken bij Cale, krijg ik al in de gaten. Het blijft eigen, onverstoorbaar en compromisloos.

Eén van de mindere albums van Cale, al zegt dat natuurlijk wel iets over hoe goed hij is. Waar artiesten als Young, Dylan, Reed en Cohen allen de plank wel eens lelijk misgeslagen hebben is dit Cale nooit overkomen. Toegegeven, m.n. Dylan, Reed en Young zijn productiever, experimenteler en veelzijdiger (wat dus wel eens verkeerd kan uitpakken), maar J.J. blijft daarentegen inderdaad altijd trouw aan zijn principes. Opvallend is daarom de disco baslijn uit 'Teardrops in my Tequila', dat is eigenlijk niets voor Cale.

Waar Cale's muziek meestal relaxt en laidback is ervaar ik het hier toch iets meer als eentonig en een gebrek aan spanning. De productie komt ook iets doffer en gekunstelder over. Met 'People Lie' en 'Trouble in the City' staan er wel twee behoorlijk goede nummers op, met misschien de laatste twee nummers als kleine missers. Van een onvoldoende kan dus onmogelijk sprake zijn.

Naar mijn gevoel zat JJ een beetje in een muzikale dip tijdens het maken van dit album. Ik vind het wat minder geïnspireerd klinken dan de voorgangers, en de productie vind ik ook niet zo heel lekker. Misschien een beetje teveel platen gemaakt in de jaren daarvoor (elk jaar één sinds 1979)? Verplicht nummer voor de platenmaatschappij? Misschien niet voor niets werd het hierna 6 jaar stil rondom JJ.
Maar toch, een paar pareltjes staan er wel op, en dat zijn voor mij Reality, Takin' care of business, en People Lie (hoewel ik dat laatste nummer een stuk sterker vind op het Live-album uit 2004)

Deze past gewoon in het rijtje ... Nooit zwak, nooit uitmuntend ...
3 sterren

Mijn stem was 3.5, maar verhoogd naar 4.0. Na al die jaren weer eens opgezet en "kant B" viel op, want blijkbaar zelden opgezet en dan blijkt het zeker niet verkeerd te zijn......