True Widow - As High as the Highest Heavens and from the Center to the Circumference of the Earth (2011)

Met de onmogelijke titel As High as the Highest Heavens and from the Center to the Circumference of the Earth heeft het Texaanse trio True Widow hun tweede langspeler afgeleverd. Hun stemmige mix van psychedelische grunge, shoegaze, sludge, doom en slowcore noemen ze zelf het liefst: stonegaze. Met gruizige gitaren, dromerige zang en zware baspartijen schilderen ze koude en verlaten landschappen die uitnodigen om in te verdwalen. Met hypnotische precisie brengen ze de luisteraar in verwarring en vervoering. Het is niet zozeer een ode aan de riff als wel een ode aan de toon en de noot. Waar hun eersteling True Widow uit 2008 het nog iets te veel van de verrassing en de ontdekking moest hebben, is As High… gewoonweg in alle opzichten bedachtzamer, zwaarder en met episch fingerspitzengefühl uitgevoerd. Een werkelijk wonderschoon album in het schildpadden genre…

Wauw, je laat het klinken als een hele toffe plaat. Dit ga ik maar eens beluisteren.

Tot nu toe alleen nog Skull Eyes geluisterd, maar ik hou heel erg van deze sound.

Ik hou normaal wel van dit soor slowcore/shoegaze achtige muziek, maar True Widow brengt het wel op een erg saaie manier, het is het allemaal net niet.

Dat zelfde hoor ik ook, echt te saai voor een hoge score, neem The Florist die doen het allemaal net wat beter.

Niet zo gek; toen deze plaat verscheen duurde het nog twee jaar totdat The Florist werd opgericht.

Maakt toch niet uit wanneer de plaat uit komt, gaat om het geluid, Slowdive was nog veel eerder. The Florist brengt de shoegaze beter en levendiger als deze True Widow, die vind ik saaier dan deze. Kwestie van smaak.

Over de band:
Een band met een albumnaam die ik niet zal onthouden. Een band ook die muziek maakt die ik niet te veel zal onthouden. En dat schrijf ik over een shoegaze band? Ja zeker want er bestaat ook minder prettige shoegaze.

De muziek van True Widow kenmerkt zich door een geduldige, afgeronde stijl die doet denken aan beelden van mistige ochtenden en uitgedroogde velden. Hun geluid wordt vaak omschreven als een mix tussen shoegaze, doom metal en indie, met een onderscheidende combinatie van mannelijke en vrouwelijke vocalen.

De band bestaat uit bassiste Nicole Estill, drummer Timothy "Slim" Starks, en wordt geleid door hun artistieke visie. True Widow's zelf getitelde debuutalbum werd uitgebracht in 2008 op het kleine Texaanse label End Sounds. Dat klinkt niet slecht, maar het is allemaal wel errug traaaaaag en langdradig.

Over het album:
Ik heb het album As High as the Highest Heavens and From the Center to the Circumference of the Earth van True Widow na langer tijd vandaag weer beluisterd, en eerlijk gezegd ben ik nog steeds niet erg onder de indruk. Hoewel de band bekend staat om hun unieke mix van stoner-rock en shoegaze, vind ik de tracks op dit album stuk voor stuk te traag en gezapig.

Elke song lijkt zich voort te slepen, en na een tijdje werd dat voor mij niet echt aangenaam. Het hele album door deze trage, slepende sfeer aan te houden, heeft me teleurgesteld. Ik zie de potentie van de band, gezien de interessante geluidsmix en de atmosferische kwaliteiten van hun muziek. Maar helaas komt dat in dit album niet tot zijn recht zoals ik eerder wel had gehoopt.

Het bijzondere is dat de band wordt geroemd om hun liveoptredens. Ik ken de 3 andere albums van de band niet maar misschien dat de muziek daarop wel wat meer elan biedt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl