Whitesnake - Live at Donington 1990 (2011)

Leuk, Steve Vai & Ad van den Berg!

Alleen jammer dat Coverdale hier zo vals als een kraai klinkt.

Dit is een CD die mooi weergeeft dat 4 topmuzikanten in hun soort en een Hollander volkomen langs elkaar heenspelen en de plank daardoor gigantisch misslaan.
Natuurlijk niet iedere band is gezegend om een gitarist van het kaliber van Steve Vai in de gelederen te hebben. Alleen jammer dat Vai vooral "stunt-gitaar" speelt en de andere gitarist bluesschema's. Vai is in een bandsituatie vooral op z'n best als hij de enigste gitarist is zoals bij David Lee Roth of onder begeleiding van Zappa staat, maar de roots van Whitesnake liggen toch vooral in de Blues muziek.
Niet echt een stijl die Vai ligt, en dat merk je want behalve zijn solospot staan er ook nog is 2 Vai solonummers op deze Whitesnake schijf.

De gitaartandem loopt dan ook gigantisch van de ketting op deze plaat. De verschillende stijlen klikken niet samen en worden nooit een geheel. Dat wordt zelfs duidelijk op de live versies van de nummers van de "Slip of the Tongue" plaat om over de andere Whitesnake nummers zoals vooral "Ain't No Love in the Heart of the City" of de 1987 nummers maar te zwijgen. Het klinkt vooral vermoeiend.
De ritme tandem Sarzo en Aldridge zijn natuurlijk al jaren op elkaar ingespeeld, maar dat alleen redt hier ook de boel niet.

Als laatste klinkt Coverdale alsof zijn stembanden versleten zijn, vermoeid, verveeld, zonder passie of gewoon vals.
Nogmaals op papier zou dit een topplaat kunnen zijn de praktijk is echter dat het knap is als je de hele rit in één keer kan uit kan zitten.

Vandenberg heeft later in diverse interviews gezegd dat Vai niet in Whitesnake paste en zijn songs verknald heeft. Ik kan hem naar aanleiding van deze plaat alleen maar hierin gelijk geven. Dit klinkt vooral "als ieder voor zich en God voor ons allen" hier

Beter had ik het niet kunnen verwoorden!

Daarom is dit waarschijnlijk toen niet uitgebracht en is er middels Live...In The Still Of The Night en Live... In The Shadow Of The Blues wel wat beter livemateriaal voorhanden. Niet met Vandenberg helaas, maar toch.
Dit is gewoon een veredelde bootleg.

Daar lijkt het wel op. Opeens lag ie zomaar in de winkels. De bijbehorende DVD heeft ook wel erg vaag/korrelig beeldkwaliteit, alleen de Slip Of The Tongue documentary lijkt me wel interessant, snap alleen niet waarom ze die toen niet bij de Slip remaster hebben toegevoegd.

De beste live registratie blijft toch Live... In The Heart Of The City uit 1980

@ Edwynn & Nieuwstad: dit is geen verwijt hoor maar puur wat extra informatie: bij sommige versies van Forevermore zit ook een dvd. Op deze dvd legt Coverdale ook al wat uit over deze live-registratie en wanneer die uit zal komen. Zo "out of the blue" is die dus ook weer niet gekomen. En verder is er toch ook wel wat aandacht in de media geweest volgens mij. Maar ik ben dan ook wel een Whitesnakeliefhebber en daardoor kijk ik misschien wat anders naar de media zoals internet.

Maar goed, als je de dubbel cd versie met dvd hebt, dan kan je ook in het boekje lezen dat de beeldkwaliteit niet "hi-def" is maar "lo-def". Kortom: niet het haarscherpe beeld waar we tegenwoordig zo mee worden verwend. Het blijft immers een concert van 1990 en toen kwamen er zelf op VHS niet veel concerten uit. Enigszins relativeren kan dan ook geen kwaad.

Het geluid is wel onderhanden genomen maar aan de show zelf in feite niets als het gaat om "vals spelen" en wat schoonheidsfoutjes hier en daar. En hoe weet ik dat? Nou, dit concert is heel snel als bootleg verschenen en niet in de minste plaats omdat de BBC het concert integraal uitzond (dit laatste wordt in het boekje bij de cd/dvd ook aangegeven). Juist die opname is als bootleg toch wel erg bekend onder de die-hards.

Uiteraard mag men kritiek hebben op deze liveshow. Maar ik wil toch wat positieve geluiden laten horen:
- dit is Whitesnake hoe ze live speelden: niets meer en niets minder. Geen gesleutel aan nummers etc. Nee, dit was representatief voor de livesound van Whitesnake anno 1990. Tegenwoordig zijn we erg verwend met de kwaliteit van zowel beeld als geluid m.b.t. dvd's/blu rays. Trouwens, ik was er zelf bij op die 18e augustus 1990 (Donington was waar je in die tijd moest zijn: het festivalmekka!), net als de 26e in Utrecht! Beide keren vond ik Aerosmith wel beter maar dat terzijde.
- met een dikke 70.000 toeschouwers (geen stadion), een openlucht concert en dan dit ten gehore kunnen brengen: heel positief naar mijn idee.
- de stem van Coverdale is live altijd al vrij wisselvallig geweest vind ik. Ja, ben niet meer de allerjongste op dit forum en heb Whitesnake in de jaren '80 en '90 meerdere malen gezien: soms uitmuntend goed en soms (helaas) toch vrij matig. Muzikaal altijd een voldoende maar de stem van Coverdale is niet altijd 100%. Aan de andere kant bij welke zanger is de stem na bijvoorbeeld 50 optredens in enkele maanden nog wel 100%? Ook Geoff Tate van Queensryche heb ik eind jaren '80/begin jaren '90 wel eens een mindere dag gehoord en hij is toch een zanger die hoog aangeschreven staat en zeker in die jaren, wat toch hun hoogtijdagen waren.
- de prijs is positief! Je krijgt toch maar mooi een dubbel cd met dvd van het Donington concert (met nog wat bonusmateriaal) en dat voor (in mijn geval) 21,95 euro.

Toch wat kanttekeningen want na het meer dan uitstekende "Good to be Bad" en het recent verschenen Forevermore, ligt er vervolgens een dubbel livecd/dvd in winkels. Dat we dan in 2011 een registratie van 1990 voorgeschoteld krijgen, is dan toch wel wat apart. Of toch niet? Wie zich wat meer in de materie verdiept, wordt het wel duidelijk.
Zowat alles wat Whitesnake uitbracht, ging via EMI of Geffen. Na Slip of the Tongue werden we overspoeld met maar liefst 8 verzamelcd's en 1 livecd: ook allemaal op die labels. Restless Heart zie ik niet echt als een Whitesnake-cd maar meer als een verkapte solotrip van Coverdale (het klinkt meer als poprock; vrij soft).
En toen kwam er in 2006 op SPV het album Live in the Shadow of the Blues; in Europa via SPV en de rest van de wereld nam Geffen onder zijn hoede. Het album Good to be Bad kwam volledig uit via SPV in 2008 maar SPV ging dus eerst voor de liveshow en dan het studioalbum en zou dat een reden geweest kunnen zijn dan Whitesnake na een toer besloot te "verhuizen"? Good to be Bad verkocht namelijk niet zo heel lekker: tot op heden nog geen 400.000 exemplaren wereldwijd. Echt een drama is dat nu ook weer niet in deze tijden maar als je meer gewend bent.....

En nu op het Italiaanse "Frontiers Records" is Forevermore uitgekomen. Ik denk zomaar dat die Italianen tegen hetzelfde probleem opliepen als de Duitsers van SPV: "hoe promoot je een nieuw album, als je de rechten van AL het voorgaande werk niet hebt?" Dan moet je creatief zijn en dat zijn de Italianen ook geweest en blijkbaar konden opnamen van Monsters of Rock worden uitgebracht. Beter iets uitbrengen dan helemaal niets nu Whitesnake weer volop aan het toeren is. Overigens is het juist weer EMI die per 1-1-2011 voor Frontiers in de USA en Canada de distributie van Frontier-albums doet: kleine wereld zullen we maar zeggen.

Die Italianen hebben wel meer goed "spul" onder hun hoede: Yes, Thunder, Toto, Ten, Asia, Def Leppard, Michael Kiske ("hey, Helloween zit bij SPV!") en Journey om maar wat voorbeelden te geven.

Overigens blijkt uit het dvd-materiaal van Forevermore dat Coverdale dan wel DE man van Whitesnake is; de platenmaatschappij bepaalt dus welk nummer als single wordt uitgebracht.

Dan nog mijn mening over de muziek: OK, als je in het publiek staat dan klinkt het toch anders en ook op de bootleg was het al te merken en nu dus ook: Vai "clasht" qua stijl nogal met Van den Berg. Dat maakt de nummers niet minder interessant; ik krijg toch wel de juiste vibe bij de meeste nummers.
Ik denk echter dat een Whitesnake-fan deze show al via een bootleg in zijn collectie zal hebben en voor de mensen die onbekend zijn met Whitesnake (en hooguit de laatste 2 albums hebben), zou ik eerder een verzamelaar aanraden of het vorige live-album: Live in the Shadow of the Blues. Het is juist de combinatie van de show op cd EN dvd die maakt dat de verkoop van Live at Donington 1990 misschien reuze mee zal vallen want zoveel beeldmateriaal is er niet (op officiele wijze) beschikbaar van Whitesnake zo door de jaren heen en zelfs op Youtube loopt het niet over met filmpjes uit de jaren '80/'90 en de laatste 11 jaar.

Mijn waardering: 4 sterren en dat is inclusief persoonlijke nostalgische waarde

De dvd geeft de registratie wel meerwaarde moet ik zeggen. De beelden doen het gejaagde spel af en toe vergeten. Een spectaculaire, opzwepende show van een spectaculaire band.

Om de Pixies te quoten:

Voor degene die het toenmalige Monsters of Rock circus in Utrecht hebben gezien is dit wel een heel erg leuk hebbedingetje. En zoveel beeld materiaal is er van Adje (officieel) niet uitgekomen samen met Whitesnake. Hij moet toch wel zijn meerdere erkennen in deheer Vai, maar dat is geen schande, dat zijn er meer

Even mezelf citeren, bericht afkomstig van het album Slip of the Tongue...

Voorganger "1987" was een lekkere maaltijd die je moeder met liefde en zorg de zondag klaarmaakt en met smaak opeet, Slip of the Tongue is een overdadig gastronomisch menu die je doet verlangen naar de zondag.

Weer heb ik krek datzelfde gevoel, de stem van David Coverdale valt me toch tegen, is het verhaal trouwens niet dat hij zowat zijn stembanden naar de Filistijnen heeft geholpen tijdens de opnames van Slip of the Tongue. Hij speelt niet meer de hijgende hond (copyright van iemand hier op de site) maar een zenuwachtige keffer. Ik mis de relaxte Coverdale van Live... in the Heart of the City, een gevolg van zijn tijdelijke oversteek naar – noem het maar – Metal ten nadele van Rock met een mespuntje Blues.

Vai is Vai, briljant als muzikant maar je moet hem overtuigen om zich in te houden. Bij Frank Zappa was hij als muzikant briljant, bij Alcatrazz en bij David Lee Roth ook. Bij Whitesnake denk ik dan dat er teveel peper werd gestrooid in de verse groentensoep, altijd een zonde.

Herinner me deze show nog op Mtv destijds. Als Nederlander vond ik het fantastisch dat Ad in zon grote band op zon groot festival als headliner stond te knallen. Maar ik herinner me vooral dat ze werden weggespeeld door Aerosmith die voor hen optraden. Tyler, Perry en co laten horen hoe een echte band hoort te knallen. En dat deden zij duswel, overigens nog terzijde gestaan door een andere meestergitarist, Jimmy Page. Whitesnake was een soort mosterd na de maaltijd. Prima mosterd, maar smaakte niet zoals je hoopte.

Zeer zwakke live plaat, weinig samenhangend. Het wordt afgeraffeld en bij tijd en wijle klinkt David als een krolse kat. Dat er dan ook nog een 4 tal instrumentale nummers en een drumsolo opstaan, maakt de plaat er niet beter op.

Live at Donington bevat Slip of the Tongue, Kitten's Got Claws en Cheap & Nasty en die vind je niet zo snel ergens anders. David Coverdale zingt niet al te best en qua uitvoering zit de vaart er behoorlijk in. Toch vind ik zo'n compleet optreden, uit de tijd dat Whitesnake nog net niet zo'n vreemdelingenlegioen was als dat het nu is, de nodige charmes hebben. Gaandeweg komt de sfeer erin en die instrumentale nummers gaan er met Adrian Vandenberg en Steve Vai wel in; Coverdale zijn stembanden zullen de rust hard nodig hebben gehad. Dat e.e.a. op Live... In the Shadow of the Blues beter is wordt van harte aangenomen, want die CD heb ik al jaren niet meer gedraaid. Dat is een samenstelling uit een wereldtour waar minder sfeer in zit dan Donington.

Die Tommy Aldridge geeft iedere keer dezelfde drumsolo, waar die ook speelt, geweldig. Met beeld is dat leuker dan zonder. De 30ste verjaardag uitgave van dit concert is aardig opgepoetst.