The Ronnie James Dio Story (2011)

Eerbetoon aan Dio met nummers van Elf, Rainbow, Black Sabbath, Heaven and Hell en zijn solocarrière. Wel heel onvolledig.

Een prachtige ode aan een wonderbaarlijke zanger.Hoe een klein man grote dingen kan neerzetten.Passie en power gecombineerd met gevoelige zang.Een aanrader!

Klopt helemaal Goldendream, want waar zijn zijn uitstapjes met Kerry Livgren?
Dus wel een redelijk (korte) opsomming maar verre van compleet

In tegenstelling tot livealbums draag ik verzamelaars ook geen warm hart toe, ik vind ze wel heel geschikt voor op het werk of in de auto. Ronnie James Dio is wel mijn favoriete zanger en het is alweer vier jaar geleden. Bij het livealbum “At Donnington UK: Live 1983 & 1987” heb ik mijn waardering voor hem als zanger én als mens uitgesproken. Tempus Fugit.

Verzamelaars zijn nooit compleet en zeker niet in het geval van iemand met een loopbaan die een aantal decennia overspande. Je moet het zelf maar eens proberen, een chronologische carrière-overzicht van iemand maken en daarvoor maximaal twee cd's gebruiken, ik heb het ooit eens met AC/DC geprobeerd voor een vriend, het was quasi onbegonnen werk.

Met de technologische mogelijkheden van vandaag kan iedereen voor zich een completere verzamelaar maken en hoeft men zich ook niet te beperken tot de lengte van één of meerdere cd's. Echter, als je niet staat of valt met het compleet zijn van een verzamelaar is dit een fantastische uitgave met nummers van Elf, Rainbow, Black Sabbath en Dio. Dit is toch in de handjes wrijven, de songs kent bijna iedereen en ze blijven een plezier om te aanhoren. Er staan hier een aantal legendarische klassiekers op, bij Rainbow en Black Sabbath kon hij gelukkig ook samenwerken met twee fantastische gitaristen in de persoon van Ritchie Blackmore en Tony Iommi. Het is open deuren intrappen om te zeggen wat ik van de muziek vind.

Toch wil ik even stilstaan bij één nummer, Love Is All van Roger Glover (& Friends), een nummer dat verscheen op het album The Butterfly Ball and the Grasshopper's Feast uit 1974. In dat jaar was ik nog een kleine Sir van vijf jaar en raar genoeg blijft die geanimeerde videoclip van die dansende kikker één van mijn vroegste jeugdherinneringen, de clip was fascinerend en die zang was ongelooflijk krachtig. Wist ik toen veel wie Roger Glover was, laat staan wie dat nummer had ingezongen.

Rond 1983 rolde ik de wereld van Hard Rock en Heavy Metal binnen, mijn eerste twee Fuji-tapes van twee maal vijfenveertig minuten bevatten de albums The Number of the Beast (Iron Maiden), For Those About to Rock (AC/DC), Kill 'Em All (Metallica) en... Holy Diver van de beste man. Het heeft nog vele (internetloze) jaren geduurd eer ik door had wie Roger Glover was en wie die ongelooflijke zanger was. “Wat? Die kleine kerel? Ja, hallo, wat een strot. Moet ik meer van te weten komen!”

Dit is een verzamelaar, dit is niet compleet, dit is wel een mooie steekkaart van – ik herhaal – een machtige zanger met een ongelooflijke stem en een warm mens. In Aardschok 8/9 van augustus/september 2012 vertelt Chuck Billy een hartverwarmende anekdote over Ronnie James Dio. Triest ben ik dat ik hem nooit live heb gezien, gelukkig ben ik om hem als muzikant nog steeds te mogen horen.

De uitvoering van Mob Rules is een andere dan op het gelijknamige Black Sabbath album, weet iemand hier meer over?

Het is volgens Metal Archives de versie van de soundtrack van de film Heavy Metal. Die versie staat volgens mij als bonustrack op de deluxe-uitgave van Mob Rules.