Joseph Parsons Band - Hope for Centuries (2011)

Joseph Parsons klinkt als een naam die ik ergens van zou moeten kennen...maar is niet zo het geval..en ook geen familie van al die andere bekendere Parsons.
Nope, Joseph Parsons is in een Duitsland wonende Amerikaan die binnen een 'select' gezelschap zo in Duitsland en over de nabije grens een schare trouwe fans heeft weten op te bouwen. Een redelijke lange verschijning met zijn krullenbol en sympathieke uitstraling...althans dat was mijn indruk bij het bezien van een live optreden in een cafe dat een heel huiselijk en gezellige sfeer had. Het deed i.i.g. niets af aan de energie van zijn optreden, vergezeld met een hobbit als gitarist....maar dan heb je ook iets...die kleine bolle verschijning met ruwe baard, speelde als het een lieve lust was...prachtig om te horen. Ook Parsons heeft een warme stem die doet denken aan een James Taylor. De muziek van dit album kwam rijkelijk voorbij en bij een aantal nummers vertelde Parsons ook wat van de voorgeschiedenis ervan. Dit Hope for Centuries is een sterke uitgebalanceerde 'country' plaat, die zeker verdient om breder onder de aandacht te komen. Ik mag hier i.i.g. graag naar luisteren.

Ondanks lovende kritieken in de media kreeg Joseph Parsons, in Benelux, tot nu toe niet echt een voet aan de grond. Parsons zelf zit daar niet zo mee. Hij besloot drie jaar geleden te verhuizen van Philadelphia naar Hannover, Duitsland, of all places. De globetrotter wordt, gezien de aantallen live optredens en verkoopcijfers, bij onze oosterburen, de NL grensstreek en de rest van de EU op handen gedragen.

Parsons schoof veertien jaar geleden aan bij het Duitse rootsrock label Blue Rose Records. “5am” (1997), The Black Album (1999), The Vagabond Tales (2005), The Fleury Session (2006) en Heavens Above (2008) kwamen via NL distributeur Sonic Rendezvous toch in de Nederlandse platenwinkels terecht.

Parsons heeft Blue Rose verlaten en richtte onlangs Meer Music Records op. Met de piksplinter nieuwe release “Hope For Centuries”, probeert Parsons, mijns inziens, een nieuw publiek te bereiken dat zich buiten de Americana en Roots Rock scene bevind. “Hope For Centuries” werd overigens wel weer geproduceerd door Devin Greenwood (Steve Forbert, Nora Jones, Amos Lee). Parsons is een multicultureel ingestelde European aan het worden. De in sublieme vorm verkerende internationaal gekleurde begeleidingsband, bestaande uit drummer Sven Hansen (Duitsland), gitaarvirtuoos Ross Bellenoit (Amerika) en de uit Arnhem afkomstige bassnaren plukker Freddi Lubitz, sluit naadloos aan op Parsons kenmerkende stemgeluid. De verandering zit hoofdzakelijk in het band geluid en dat hoor je van Kiet af.

Het liedje ‘Roman & Michael’ is een waar gebeurd verhaal over de eerste jaren van Aids, toen niemand wist wat het in feite was. In dit opzwepende liedje blikt Parsons terug. Het ontbreken aan een consistent beleid in de behandeling daarvan frustreert Parsons. “Wij geven verdorie wel miljarden dollars per dag uit aan oorlog voeren.” De tekst van ‘Broken Vows’ is een Iers gedicht van toneelschrijfster Lady Gregory. De auteur is onbekend maar Parsons gaat een duel aan tussen het gesproken woord en een fenomenale trip-hop beat. Van ‘Runway’, ‘Spiritual’ en ‘The Meditation’ druipt de afkomst van deze in Monroe, Louisiana geboren en getogen kunstenaar af.

Wenkbrauwen fronzen en ik zet wederom grote vraagtekens waarom deze muziek niet allang ingebed is binnen de gehele Benelux? Met de release “Hope For Centuries” bouwt Parsons aan een nieuw muzikaal tijdperk. Misschien veel te bescheiden hebben we het hier toch over een van de meest tijdloze singer-songwriters van het moment.