Robert Palmer - Maybe It's Live (1982)
mijn stem
11 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock / Funk
Label: Island
-
Sneakin' Sally Through the Alley (4:08)
-
What's It Take? (2:57)
-
Best of Both Worlds (3:05)
-
Every Kinda People (4:20)
-
Bad Case of Loving You (Doctor, Doctor) (3:41)
-
Some Guys Have All the Luck (3:07)
-
Style Kills (4:15)
-
Si Chatouillieux (4:32)
-
Maybe It's You (3:44)
-
What Do You Care (2:21)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 24 februari 2012, 17:09 uur
Ik heb volgens mij eentje van het bij-merk Spectrum Music.
Het live-gedeelte is niet slecht, maar ik heb van hem betere concerten uit dezelfde periode met deze nummers gehoord.
De studio-nummers zijn nogal experimenteel. Hij was toen zeer beinvloed door de muziek van Gary Numan en werkte met hem samen.
Some Guys Have All the Luck is volgens mij een single-overblijfsel uit 1980.
Maybe It's Live stelt nogal teleur als je het album Clues hierna draait.
Palmer's muzikale carriere en prive-leven zat vol met ups en downs, dat ook weer zijn weerslag in zijn muziek had.
Het verzamelen van Robert Palmer op vinyl ging mij beter af dan op CD, want veel titels waren moeilijk of helemaal niet leverbaar. Verzamel-CD's met werk uit zijn Island- en EMI-jaren zijn gemakkelijk te vinden. Je moet alleen uitkijken dat je niet de verkeerde pakt.
De CD's die bij Eagle uitkwamen kon je toen voor een grijpstuiver vinden.
Met het album Drive (met al die covers) had hij kort voor zijn overlijden een nieuwe frisse start gemaakt. Sommige zangstemmen gaan mij snel vervelen, bij Robert Palmer heb ik dat eigenlijk nooit. Hij probeerde diverse muziekstijlen uit, schreef zelf songs en leende ook songs van anderen. Velen hadden nog nooit van Moon Martin of Todd Rundgren gehoord.
Palmer was ook een grote fan van The Band en Little Feat. Muzikanten van die bands hielpen hem ook op zijn albums. En soulhelden zoals Marvin Gaye en Smokey Robinson zaten ook in zijn platen-collectie.
Het live-gedeelte is niet slecht, maar ik heb van hem betere concerten uit dezelfde periode met deze nummers gehoord.
De studio-nummers zijn nogal experimenteel. Hij was toen zeer beinvloed door de muziek van Gary Numan en werkte met hem samen.
Some Guys Have All the Luck is volgens mij een single-overblijfsel uit 1980.
Maybe It's Live stelt nogal teleur als je het album Clues hierna draait.
Palmer's muzikale carriere en prive-leven zat vol met ups en downs, dat ook weer zijn weerslag in zijn muziek had.
Het verzamelen van Robert Palmer op vinyl ging mij beter af dan op CD, want veel titels waren moeilijk of helemaal niet leverbaar. Verzamel-CD's met werk uit zijn Island- en EMI-jaren zijn gemakkelijk te vinden. Je moet alleen uitkijken dat je niet de verkeerde pakt.
De CD's die bij Eagle uitkwamen kon je toen voor een grijpstuiver vinden.
Met het album Drive (met al die covers) had hij kort voor zijn overlijden een nieuwe frisse start gemaakt. Sommige zangstemmen gaan mij snel vervelen, bij Robert Palmer heb ik dat eigenlijk nooit. Hij probeerde diverse muziekstijlen uit, schreef zelf songs en leende ook songs van anderen. Velen hadden nog nooit van Moon Martin of Todd Rundgren gehoord.
Palmer was ook een grote fan van The Band en Little Feat. Muzikanten van die bands hielpen hem ook op zijn albums. En soulhelden zoals Marvin Gaye en Smokey Robinson zaten ook in zijn platen-collectie.
0
geplaatst: 26 februari 2012, 21:17 uur
Vanavond deze CD weer eens gedraaid.
Het live-gedeelte valt wat tegen, maar dat ligt hier dus niet aan Robert Palmer en zijn band, want die zijn zo te horen goed in vorm, maar de geluidskwaliteit is nogal bootleg-achtig.
Het geluid van zijn live-album uit 2001 is beter, maar ik vind het live-werk van de jaren 70 en 80, dus zijn gloriejaren interessanter.
De studio-tracks zijn outtakes van het succesvolle Clues-album.
De cover van Some Guys Have All The Luck vind ik daarvan het meest geslaagd. Het nummer deed het vooral in Engeland goed. Er is begin 1981 ook een e.p. van uitgebracht.
Later zou Rod Stewart zijn versie opnemen.
De overige 3 studio-nummers zijn Robert Palmer onder invloed van Gary Numan. Style Kills zou best wel op Clues gepast hebben.
Tracks 1 t/m 5 zijn de eerste plaatkant met live-nummers
Tracks 6 t/m 9 zijn studio-tracks en 10 is live.
Het live-gedeelte valt wat tegen, maar dat ligt hier dus niet aan Robert Palmer en zijn band, want die zijn zo te horen goed in vorm, maar de geluidskwaliteit is nogal bootleg-achtig.
Het geluid van zijn live-album uit 2001 is beter, maar ik vind het live-werk van de jaren 70 en 80, dus zijn gloriejaren interessanter.
De studio-tracks zijn outtakes van het succesvolle Clues-album.
De cover van Some Guys Have All The Luck vind ik daarvan het meest geslaagd. Het nummer deed het vooral in Engeland goed. Er is begin 1981 ook een e.p. van uitgebracht.
Later zou Rod Stewart zijn versie opnemen.
De overige 3 studio-nummers zijn Robert Palmer onder invloed van Gary Numan. Style Kills zou best wel op Clues gepast hebben.
Tracks 1 t/m 5 zijn de eerste plaatkant met live-nummers
Tracks 6 t/m 9 zijn studio-tracks en 10 is live.
* denotes required fields.
* denotes required fields.