The Blackwater Fever - In Stereo (2011)

Nog niet de hele cd gehoord, omdat hij nog nergens te verkrijgen is, maar wat ik al beluistert heb, is zeer goed. Zijn eigenlijk de Australische versie van The Black Keys.

Het hele album staat op youtube, en het lost mijn verwachtingen in, een steengoede plaat.

favo nummer: Back Roads YouTube - ‪The Blackwater Fever 'Back Roads' from the album In Stereo‬‏

Een vergelijking met The Black Keys ligt wel voor de hand, ja. In dat geval doet The Blackwater Fever het minder ruig dan hun Amerikaanse broers op vroegere platen. Ook iets zwaarder en wat donkerder waar de melancholie nogal eens van afdruipt. Een sfeervol album dan ook.

Helemaal wanneer blijkt dat Jeff Buckley's Hallelujah het droeve Sophia's Waltz heeft bezwangerd. Uiteraard ook wat ruimte voor wilder werk, zoals het ruwe Who's Been Talking, om vervolgens met hese stem en No Harm weer de weemoed op te zoeken. Sterk album, een blijvertje.

Voorganger The Depths was een voltreffer en dat kunnen we ook zeggen van In Stereo uit 2011.
The Black Keys is een veelgehoorde naam als je de muziek van The Blackwater Fever gaat analyseren en daar zit zeker een kern van waarheid in.
Er zijn echter ook enkele duidelijke verschillen. De sound van The Blackwater Fever is grofkorreliger en donker en de zang is ook een stuk karaktervoller, ofschoon ik nooit wild enthousiast wordt van Auerbach's zangkunsten.
Wat The Blackwater Fever zo sterk maakt is de combinatie van het kunnen oproepen van desolate landschappen, daar waar het klimaat het leven voor de nodige beproevingen stelt.
Op zich is het dan ook niet zo vreemd dat de band uit Australie komt, een land dat gekenmerkt wordt door extreme elementen.
Hier en daar komt een cultband als Mother Tongue om de hoek kijken, begin jaren 90 nog enige bekendheid genoten vanwege de ruige maar ook energieke voordracht van blues, funk en rock.
The Blackwater Fever geeft een fijne draai aan het genre door op geheel eigen wijze donkere tinten toe te voegen.