Eilen Jewell - Queen of the Minor Key (2011)

zo te zien niet erg populair op Musicmeter, maar dat heeft waarschijnlijk te maken met de country-invloeden. btw bij Cosmox kost deze cd 14,99.

He, he, eindelijk een paar stemmen. Men begint wakker te worden op Musicmeter

Door het enthousiasme van jou toch maar de CD gaan beluisteren. Inderdaad fraai stukje werk ondanks dat de up-tempo nummers mij minder bekoren Ik zal nu vast iemand tegen de schenen schoppen maar ik moest denken aan Norah Jones. Alleen dit is gewoon op een hoger niveau. Hier ligt duidelijk veel meer soul in.

Sorry, maar ik zie geen enkel verband met de muziek van Norah Jones. In welk opzicht zie je gelijkenis tussen deze twee? Persoonlijk vind ik de up-tempo nummers van hetzelfde niveau als de rustige nummers. Wat me vooral bevalt aan deze cd is de afwisseling van muziekstijlen en afwisseling tussen rustige en up-tempo nummers. De volgorde van nummers is zeer doordacht. Luister al bijna 2 maanden naar deze cd en hij wordt steeds beter. Als je deze cd goed vindt, dan zal je de 2 voorgaande cd's ook wel goedvinden.

Kan me de vergelijking met Norah Jones wel voorstellen want ik moest daar ook meteen aan denken. En dat zit hem niet in de muziek, maar in de stem. Die heeft ook die zwoelheid en warmte.
En volgens mij is de vergelijking wel een compliment. Ik vind Norah Jones Die heeft namelijk een meer dan fijne stem. Beetje zonde dat de liedjes niet bekoren. Maar dat lost Jewell dan weer handig op....

Ik moet juist eerder denken aan Janis Joplin. Minder rauw, maar qua zang en arrangement toch wel vergelijkbaar vind ik. Nu moet ik wel toegeven dat ik bijzonder weinig van Janis ken.

Je hebt gelijk; music(meter)-consumenten besteden over het algemeen minder aandacht aan country-, americana- en roots-muziek. Pop, rock, rap, r&b zijn meer trendgevoelig, krijgem meer aandacht in media en zijn daardoor identiteitsbevestigend voor oprechte zoekers en luie meelopers. Je wilt toch graag ergens bijhoren als is het maar virtueel. Eilen Jewell maakt prachtmuziek maar haar reikwijdte in de (social)media is helaas beperkt. Country/americana/roots is een niche geworden in de muziekwereld. Jammer.

Met "Letters from Sinners & Strangers" en met name "Sea of Tears" kwam Eilen Jewell al met een uitstekende reeks albums. "Queen of the Minor Key" doet daarvoor zeker niet onder. Wederom wordt je getrakteerd op prachtige country en roots klanken overgoten met Jewell's karakteristieke stem. De titel van het album verwijst naar de mineure akkoorden/tonen die over het algemeen de albums van Eilen Jewell kenmerken. De klanken zijn donker, broeierig en geregeld dreigend. Daarnaast stort Eilen Jewell haar hart bij je uit. Als ze dan die country snik in haar stem tevoorschijn tovert ben ik verkocht. Ook gitarist Jerry Miller is weer van de partij en de beste man klimt steeds verder op het lijstje van favoriete gitaristen, zeker in dit genre. Met "Queen of the Minor Key" levert Eilen Jewell wederom een goed album af. Ik besef me dat ze een niche markt aanboort en dat Jewell niet bekend is bij het grote publiek. Eigenlijk is dat volkomen onterecht, want deze dame maakt prachtmuziek. Eilen Jewell mag zich met recht de "Queen of the Minor Key" noemen.

Fijn verhaal en laat die inderdaad lekkere gitarist Jerry Miller nou net met een soloalbum uitkomen.

Bedankt voor de tip, die ga ik zeker checken!

Dit blijft een lekker album! Als het goed is komt begin volgend jaar het nieuwe album uit. Jason Beek meldde me zojuist dat ze waarschijnlijk januari een nieuw album gaan opnemen en kort daarop een album met The sacred shakers!

Geen wonder dat het nieuwe album zo'n zware bevalling is, 23 juni is Eilen moeder geworden van een dochter, Mavis. Vader is de drummer van de band, Jason Beek.

Eindelijk is het zover! In mei gaat eindelijk het nieuwe album verschijnen, getiteld Sundown over ghost town

Voor mij behoren de albums van Eilen Jewell tot de fijnste in het genre (rootsrock /countryfolk), hoe je het ook wilt noemen. Met het benoemen van het genre heb ik wel vaker wat moeite, maar dat komt ook een beetje omdat ik niet zo houd van hokjesdenken. Maar dit terzijde.

Op het eerste gehoor vond ik dit album wat minder samenhangend dan Letters from Sinners & Strangers, en dat komt natuurlijk doordat het stilistisch wat gevarieerder is. Evengoed een meeslepend album, dat mij niet snel verveelt. Het begint al goed met het instrumentale Radio City met David Sholl op saxofoon, en die levendigheid wordt op het hele album vastgehouden.
Eilen Jewell zingt op dit album wat losser en de band is ook buitengewoon op dreef. Vooral Jerry Miller (gitaar) weet steeds weer te verrassen.

Ik ben een liefhebber van de wat oudere country, en dit album zou ik zondermeer naast de albums van Loretta Lynn en Patsy Cline kunnen plaatsen in mijn platenkast. En nu weer snel terug naar Sundown Over Ghost Town...