Ron Sexsmith - Cobblestone Runway (2002)

"God in Them Hills" is een aardig nummer, alleen word ik er altijd zo verdrietig van..

Als je van een nummer verdrietig kan worden dan moet het wel meer dan een aardig nummer zijn. Gold in Them Hills is dan ook een prachtig nummer. Helaas is de rest van het album niet van hetzelfde niveau, maar zo her en der scheelt het niet veel. De opening met Former Glory is toch ook wel goed.
Het is in ieder geval een vrij pop gericht album van iemand die toch meer in folk en singer songwriter hoek thuishoort.
Ik heb wel een beetje een probleem met de stem van Sexsmith. Die is niet onplezierig maar wel een beetje vlak en verveelt daardoor nogal snel. Dit valt des te meer op bij de bonustrack: een remix van Gold in Them Hills. Hetzelfde nummer maar dan in een fraai duet met Chris Martin van Coldplay (en die heeft toch een iets betere stem)

Al een tijdje luister ik regelmatig naar zijn nieuwst twee cd's, retriever en Time being. Mooi werk, vooral de laatste.
Om het oudere werk eens te leren kennen nu Cobblestone Runaway geleend, maar die valt me behoorlijk tegen. Klinkt meer als een popalbum, met allerlei flauwe geluidsfoejes vandien en de nummers zijn op een paar uitzonderingen na weinig boeiend. Daarbij komen de erg brave , om niet te zeggen naieve,teksten. Nee, ik hoef deze van Sexsmith niet in mijn collectie te hebben.

Ron klinkt op dit album idd meer poppy op sommige nummers. Met name Disappearing Act en Heart's Desire draven lekker door, maar zitten kwalitatief erg goed in elkaar. Soms heb je wat up-tempo nummers nodig om het niet ééntonig te laten worden. God Loves Everyone zou elke cremetie niet misstaan, maar klinkt ook hemels. Verder staan er de "gewoonlijke Ronsongs" op en dat betekent gewoon mooi ingetogen. en tenslotte Gold In Them Hills. Waarschijnlijk het mooiste nummer van deze geniale zanger. Zo ontroerend kun je ze niet krijgen. Er staan op deze cd 2 versies, allebei mooi. Deze cd ligt absoluut zeker ook afgeprijsd in de winkel en alleen voor dit nummer zou je hem al niet moeten laten liggen

Nog eens geprobeerd, maar nee, ik geloof dat Ron zowaar een beetje de weg kwijt was hier. Wat wilde hij nou eigenlijk. Gelukkig kwam kort hierna de geniale liedjesschrijver in hem terug. Geen flauwekul meer met synths en dance-ritmes.

Die heb ik op single. En ik moet mij corrigeren, inderdaad: meer dan een aardig nummer natuurlijk.

(reageer jij nu weer over 6 jaar?)

laten lopen vanwege sullig gebruik van electronica. mispeer van sexsmith.

lees hier op MuMe regelmatig berichten dat ze bij bepaalde artiesten geen ontwikkeling horen in de muziek.
Ron Sexsmith doet dat op dit album wel met het toevoegen van electronic grooves, noises, synthesizers en een strijk kwartet. helaas pakt dat niet zo goed uit op "Cobblestone Runway" dat 12 eigen songs van hem bevat.

de beste nummers zijn die waar de productie klein wordt gehouden, zoals op het folky "Up the Road" en de meer ingetogen liedjes als "Former Glory", "For a Moment" en "Best Friends". ook de piano ballad "Gold in Them Hills" wil beklijven. 5 sterkhouders op dit wisselvallige album.

"These Days" en "Least That I Can Do" met soulvolle koortjes klinken een beetje als blue-eyed soul pogingen a la Boz Scaggs een genre dat hem niet past.

het zijn met name de up-tempo nummers "Disappearing Act" en het trio (8 t/m 10) die door "grooves" en synthesizers worden ontsierd.

hoewel ik Ron Sexsmith geen songwriter van de buitencategorie vind, schrijft hij in de regel bovengemiddeld goede liedjes maar de meeste daarvan komen op "Cobblestone Runway" slecht uit de verf. in die zin luister ik liever naar goede muziek zonder ontwikkeling dan naar slechte muziek met ontwikkeling.

haakte op een zeker moment af bij de albums van deze eigenzinnige Canadees. zijn laatste album "Hangover Terrace" (2025) kreeg hier op MuMe slechts 27 stemmen. een album dat in vrijwel geen enkel jaarlijstje voorkwam, maar dat zegt niks. wellicht tijd om mij alsnog te verdiepen in zijn latere albums in de hoop dat daarop "Former Glory" valt te beluisteren.

Album werd geproduceerd door Martin Terefe
Recorded at Electric Earth East, London, UK