The Echelon Effect - Seasons Part 1 (2011)

Gisteren beluisterd en mijn eerste kennismaking is prima. Dit hoeft zeker niet onder te doen voor Explosions in the Sky of Sigúr Ros.

Inmiddels al een aantal keer beluisterd. Prachtige sfeermuziek. Deze band heeft potentie om één van de allerbeste postrockbands te worden.

Ik zie het bijzondere niet, het blijft voor mij maar net aan de positieve kant van goedkoop effectbejag... De bands die je aanhaalt hebben, zeker op hun eerdere platen, toch een hoop meer spirit in hun platen zitten.. In mijn ogen dus een beetje 13 in een dozijn postrock... Niet slecht, maar weinig onderscheidends..

Het heeft geen Jonsí en de uitbarstingen van EitS zijn er niet, nee. In mij enthousiasme heb ik die namen wat vlug aangehaald, maar ik heb deze EP nu al bijna 10 keer gedraaid en sta nog altijd 100% achter mijn cijfer. Prachtige muziek die het niet hoef te hebben van uitbarstingen of emotie, maar zich vooral focust op de schoonheid van muziek. De piano door Recalling Winter Casualties heen, het subtiele drumwerk door Handing Over the Summer i.c.m. de prachtige strijkerachtige sound, Your First Light My Eventide dat zonder twijfel op een Sigur Rós-plaat had kunnen staan en Vernal Equinox dat het album lekker rustig afsluit met een combinatie van de eerste drie nummers. Ik zou niet weten wat hier niet goed aan zou zijn.

Maar ja, van mensen zoals jij (no offense) had ik ook niet verwacht dat ze dit kunnen waarderen. Muziek hoeft niet vernieuwend of onderscheidend te zijn om mooi te zijn. Wordt het opeens wel mooi als iets uniek is? Was de eerste persoon die platen zoals deze maakte blijkbaar wel goed? Met andere woorden: als deze 20 jaar eerder was geweest, was het dus wel een goede plaat geweest?

Dat is uberhaupt de grote vraag inderdaad... ik zie mensen vaak nogal geneigd het punt van vernieuwing enkel te gebruiken als het ze goed uitkomt.. Maar dat is niet direct wat ik ermee bedoel. Het klinkt allemaal aardig, maar het verrast mij niet meer, en daar zit soms ook een deel van je waardering in... Een plaat als ( ) was voor mij het eerste dat ik in deze richting hoorde en is daarmee toch in zeker mate een deel van mijn smaak geworden... ik ben er toen door betoverd en ken het daarom binnenstebuiten. Deze plaat (en zo ook Takk) klonken veel meer als iets wat ik al ken, en het heeft (zie ook mijn volgende punt) toch niet een bepaalde magie om me mee over de streep te trekken. Nu vind ik het aardig, maar niet meer dan dat...




Tja, in zekere mate ben ik het met je eens, maar er zit ergens een lijn tussen 'prachtige piano' en goedkoop effectbejag... waar het hier soms nogal dicht in de buurt komt.. zo kan iedereen beginnen met een langzaam vioolintro in d mineur en verwachten dat mensen dat emotioneel vinden klinken (niet dat dat hier gebeurt)...

Er zit ergens een grens tussen, en die wordt in mijn ogen gemaakt door een bepaalde menselijkheid ofwel magie die erin zit.. en wat dat betreft vind ik deze dus op het randje zitten (als ie er ver over zou zijn gegaan zou ik hem echt lachwekkend slecht vinden ) ... verder is dat natuurlijk ook persoonlijk.. Ik word wel betoverd door Mono - Hymn to the Immortal Wind, terwijl daar best iets vergelijkbaars over te zeggen valt..


Verder ben jij toch ooit degene geweest die dit me heeft getipt

Jij tipte mij ook Eluvium, een album waar de vernieuwing nou ook niet bepaalde vanaf spat. Jij zit al langer in deze scene en bent het misschien al sneller moe, maar ik kan van deze muziek wel echt genieten. Ik heb inmiddels toch ook al wel behoorlijk wat gehoord, maar hier grijp ik vaak naar terug, omdat ik deze er toch wel uit vind blijven springen. Ook zijn nieuwste (part 3) vind ik van vergelijkbaar niveau.

Bij eigen ontdekkingen ben je sowieso altijd wat coulanter.

het eerste deel van de ontdekking van The Echelon Effect, en het klinkt meteen erg goed.
hoewel het toch de minste is van de 4 is dit toch weer een bijzonder cd'tje.
en hoewel ik er wel potentie in hoor, komt het er niet helemaal uit.
toch moet ik wel met chevy meegaan met het feit dat er de potentie is om een goeie / grote band te worden in het genre.

3,5*

Het is overigens geen band. De jongen/man heet David (wordt Dave genoemd op Facebook).

Wel is het zo dat ene Steve Tanton af en toe de drums doet en er bij de live-optredens bij is.