Deep Purple - Live at the Olympia '96 (1997)

Voor mij makkelijk één van de betere live registraties van Deep Purple. Mist wel het kamerbrede geluid dat Made In Japan zo mooi maakte (dit is dan wel weer terug op de Total Abandon live-plaat) maar toch een meer dan goede live cd.

Prima setlist. Een behoorlijk klinkende Gillan, en Steve Morse is de ster van de plaat. Alleen de blazers die op tijd en stond het geluid wat aandikken klinken een heel klein beetje misplaatst.

Maar zeker even naar luisteren!

Om in de mood te komen voor het Deep Purple concert van aankomende zaterdag 19 mei 2007 op het Dauwpopterrein in Hellendoorn heb ik vanmiddag, toen mijn vrouw en dochters even de deur uitwaren, deze cd weer eens (op volle geluidssterkte ) gedraaid. "Live at the Olympia'96" is natuurlijk lang niet zo goed als het beste live-album-allertijden "Made in Japan", maar als opwarmertje voor komende zaterdag kan het er mee door. Eigenlijk toch wel pijnlijk om te constateren dat het oude Purple werk aanzienlijk beter is dan het recenter Deep Purple materiaal . Ik hoop daarom maar dat er zaterdag 19 mei in Hellendoorn door Deep Purple heel veel oud werk gespeeld gaat worden. Een sooort van jaren '70 revival van Deep Purple zal ik maar zeggen . Ik ben benieuwd .

Spijtig dat Child in time al in jaren niet meer gespeelt is. Op dat nummer stem ik altijd op de eindejaarslijstjes.

Ik zou zeggen AGE-411, koop een kaartje voor a.s. zaterdag en kom genieten van Deep Purple. Naast het beste Deep Purple nummer allertijden "Child in Time" hebben de heren nog voldoende ander (oud) materiaal wat ze ten gehore kunnen brengen . En wie weet........ mischien vinden ze het nu zo langzamerhand tijd geworden om "Child in Time" weer eens live ten uitvoer te brengen. Ik denk alleen niet dat gitarist Steve Morse net zo kan excelleren met zijn gitaarspel in "Child in Time" als good old Ritchie Blackmore in vroeger tijden.

Mijn nonkel (fan van alles van The doors over deep purple enzo tot Maiden en Metallica) zegde gisteren nog dat Ian gillian dat nummer niet meer kan zingen. (Kan ik best wel geloven).

Zoals gezegd, er blijft nog genoeg Deep Purple materiaal over dat kan zorgen voor een te gek optreden a.s. zaterdag .

[quote]AGE-411 schreef:
Spijtig dat Child in time al in jaren niet meer gespeelt is. Op dat nummer stem ik altijd op de eindejaarslijstjes. [


volgens mij haalt ian gillan de hoge noot niet meer tijdens child in time , daarom zingt hij het niet meer
blijven nog genoeg andere nummers over van deze mega band

steengoed live album van dp , en dan zeggen ze dat er na blackmore geen goede deep purple meer was , deze cd verveeld geen minuut , hoor hoe gillan nog super zingt , hoogtepunt op deze knaller ; SOMETIMES I FEEL LIKE SCREAMING en WHEN A BLIND MAN CRIES , wat een vocals en steve morse doet het hier uitstekend
sometimes i feel like screaming - 1 van de betere dp songs ( en ze hebben er al zo veel goede gemaakt )
4,5 ster voor dit schitterende schijfje

Vind Steve Morse toch wel beduidend minder dan Blackmore.Heeft soms zo'n vuil,veel te scherp en agressief geluid op die gitaar.Je hoort ook altijd van die lelijke bijblanke,bvb. op Woman From Tokyo is dat heel duidelijk.Geen slechte gitarist maar ben er niet wild van.Dit live-album blifjt wel goed,en Jon Lord is er tenminste nog bij

Na het vertrek van Ritchie is het er in ieder geval niet beter op geworden .
Op zich is "Live at the Olympia'96 (1997)" een redelijk live album van Deep Purple. Toch lijkt het helaas wel of bij Deep Purple "het heilig vuur", zo zonder Ritchie Blackmore, enigszins is gedoofd .

Gillan's pogingen tot Frans zijn trouwens zelfs voor een Engelsman miserabel

Het concert van de Purpendicular tour in Zwolle heb ik bijgewoond en ik bewaar daar prachtige herinneringen aan. Deze cd kan voor mij dus niet stuk. Ik zie ze voor me als de herrezen frisse band zoals ik ze toen heb meegemaakt. Het heilige vuur spátte er van af.

Schitterend live-album, zeker voor die mannen hun leeftijd (ook op dat moment al)

Heb de mannen ook nog een paar keer gezien tijdens de Purpendicular tour, dat was ook hun beste album sinds jaren. Zonder de nukkige Blackmore kwam de band enthousiast over.
Er kwamen ook eens wat andere nummers in de set. Fireball is hier een machtige opener en Pictures of Home klinkt hier nog fris. Nieuwe nummers als Ted the Mechanic en Cascades klinken hier prima. Jammer dat Gillan zo door het laatste gedeelte van Sometimes I feel like Screaming moet krijsen.
Een stuk of drie nummers op het album hebben een blazers-sectie. Niet verkeerd voor een keer. Mijn favorieten zijn Speed King en When a Blind Man Cries. Nu Total Abandon nog een keer opscharrelen.

Geweldig live album inderdaad B.Robertson .
Ik draai deze nog regelmatig en verkies hem boven Made In Europe .
De versie van When A Blind Man Cries vind ik hierop beter dan het orgineel .

Deze blijf je inderdaad wel draaien, Made in Europe is lang zo interessant niet. Ik heb ze op de valreep nog eens met Blackmore gezien maar die kwam niet zo geïnspireerd over als Steve Morse. Ik dacht dat ze gedurende de korte tijd met Joe Satriani meteen al nummers gingen spelen waar Ritchie geen zin in had. When a Blind Man Cries was origineel al een mooi nummer; deze versie is echter nog beter.

Je hoort ook duidelijk de frisse wind die Steve Morse er doorheen laat waaien .
Blackmore had er geen zin meer in en op deze live plaat hoor je weer een heerlijke band spelen waar het plezier vanaf druipt .
Op de cover staat Official Bootleg . Ik heb deze nog nergens zien liggen in `n winkel .
Ik heb mijn versie gevonden op een platenbeurs .
Absolute aanrader .

Met alle respect verschil ik ernstig van mening. Zelfs op Come Hell or High Water is nog te horen hoeveel zin Blackmore had in Anyone's Daughter en Anya.
Deze plaat ken ik niet; ik vind het songmateriaal van het Morsetijdperk een tikje eentonig. Bovendien speelt hij weliswaar technisch perfect, maar ook emotieloos, zoals ongeveer elke stergitarist sinds Eddie van Halen. Ik geef altijd de voorkeur aan expressie boven hol vertoon van technische vaardigheden. Daarom is Blackmore mijn held en Morse niet.

Inmiddels ken ik When a blind Man cries en dat bevestigt precies wat ik hierboven schreef. Morse moet en zal laten horen dat hij een gaziljoen noten per seconde kan spelen en slaat dus druk aan het shredden. Vergelijk dat met het origineel, waarop Blackmore een volstrekt minimalistische en juist daardoor veel effectievere solo speelt.

Ja, dat is inderdaad iets waar ik ook erg aan moest wennen sinds Morse en later Airey de notabene twee grootste DP troeven hadden vervangen. Een totaal andere band geworden. Een zanger of een bassist eruit, okee, maar de werkelijk unieke trademark gitaar/hammond tandem? Dat was wel de grootste aderlating sinds het vertrek van Blackmore in '74.

Toch beleef ik ook best veel plezier aan de laatste lineup maar op een beslist andere manier,