Robyn Hitchcock - Tromsø, Kaptein (2011)

Toen ik dit plaatje vandaag voor het eerst beluisterde, viel mij op hoe puur Hitchcock dit keer is gebleven. De liedjes klinken doordacht, vol van geluid en er wordt mede door de grote rol van de cello een fijne sfeer neergezet. Een goed voorbeeld van deze pure sfeer is de Noorse cover van Goodnight Oslo van het gelijknamige album uit 2009.

Ik vroeg mij af waarom Hitchcock in geen jaren meer zo puur heeft geklonken en kwam tot de conclusie dat door de bijdrage van The Venus 3, liedjes in het verleden veel te poppy klonken. Te gemaakt en te simpel van opzet. In mijn ogen halen Olé! Tarantula (2006), Goodnight Oslo (2009) en Propellor Time (2010) dan ook (nu al) niet het niveau van Tromso, Kaptein.

De man heeft inmiddels een betere Venus 3 gevonden in achtergrondzangeressen Jennifer Macro en Lucy Parnell. Zij zijn ook voor een groot deel verantwoordelijk voor de sfeer op dit album. Op Tromso Kaptein dus veel akoestische liederen, aangevuld voor vrouwelijke vocalen en een dominerende cello. Pop heeft nu meer plaats gemaakt voor folk, al blijft het geluid herkenbaar door de karakteristieke stem van Hitchcock. Een aanrader voor degenen die vonden dat de afgelopen drie platen het 'net niet' waren....