Nemo - Révolu$ion (2011)

Een bruisend album. Hier klinkt stevige rock met een randje metal. Gelijk aan het begin (Je Suis un Object en Révolu$ion) zit de vaart er goed in. Ook al is het middendeel rustiger, het album behoudt een fijne drive. Het gitaarwerk van Pierre Louveton is even briljant als functioneel.

Op Aux Portes du Paradis neemt de muziek een verrassende wending naar ambient folk, en tegen het einde van Loins des Yeux word je getrakteerd op een duet tussen gitaar en doedelzak. Ook apart (en subtieler) is het slotnummer: bluesrock die opent en afsluit met klassiek-melodisch pianospel.

Een van de interessantere progrock albums van de laatste tijd.

Helemaal niet zo verkeerd inderdaad, ik had een verschrikkelijk standaard prog album verwacht maar dit was best aardig. Echter te weinig om echt boven andere bands uit te steken.