Carole King - Rhymes & Reasons (1972)
mijn stem
22 stemmen
Verenigde Staten
Pop
Label: Ode
-
Come Down Easy (3:06)
-
My My She Cries (2:20)
-
Peace in the Valley (3:23)
-
Feeling Sad Tonight (3:14)
-
The First Day in August (2:50)
-
Bitter with the Sweet (2:29)
-
Goodbye Don't Mean I'm Gone (3:35)
-
Stand Behind Me (2:30)
-
Gotta Get Through Another Day (2:35)
-
I Think I Can Hear You (3:26)
-
Ferguson Road (2:40)
-
Been to Canaan (3:38)
0
geplaatst: 19 september 2009, 14:34 uur
Haar stem is uiteraard betoverend, maar dat gaat niet op voor het songmateriaal. For sentimental reasons: 3,5*
1
geplaatst: 22 augustus 2010, 15:41 uur
Een Commissie ter Bevordering van het Luisteren naar Fatsoenlijke Rockmuziek zou eigenlijk een gevangenisstraf moeten opleggen aan een ieder, zoals ik, die cd's zouden hebben waar langer dan 20 jaar niet meer naar is gekeken, laat staan geluisterd.
Wegens cd-marteling zou er dan een straf moeten worden gegeven, lang genoeg om je hele verzameling weer eens uitgebreid door te kunnen nemen en inmiddels, zou ik daaraan toevoegen, een verplicht verslag van de bevindingen op Musicmeter.
Die Commissie bestaat niet, ik kan alleen maar volstaan met excuses aan Carole King, een langdurige luistersessie en een degelijk verslag. Niet zo maar één, nee, een bijzondere, bijvoorbeeld zoals nu, duizendste stem, duizendste schriftelijke bevinding ook (tenminste, dat is minimaal altijd getracht).
Want Carole King verdient het, toch ook met Rhymes & Reasons, regelmatig onder de aandacht te worden gebracht. Veelschrijfster van nummers, ook (of juist) voor anderen maar later ook voor haar eigen solo-albums.
Haar stem is inderdaad fascinerend en ik vind ook het vrij softe rock-aanbod zeker niet slecht. Aangenaam om naar te luisteren.
Het draait allemaal om Carole King (uiteraard) vrouw aan de piano, neemt alle vocalen voor haar rekening en alle andere muzikanten zorgen voor passende begeleiding. En doen daarin goed werk, bijvoorbeeld drummer Harvey Mason.
De composities zijn degelijk maar niet erg spannend, zeker in vergelijking met haar klassieker Tapestry. En vrij monotoon maar dat is natuurlijk ook de hele opzet van het album.
Het wordt daarmee eigenlijk een plaat voor in de avonduurtjes, je hoeft niet bang te zijn voor gitaarsolo's of opzwepende drumpartijen. Toch kunnen er prachtige nummers opstaan, zoals The First Day in August.
Desalniettemin, de cd was inderdaad 20 jaar niet meer gedraaid. Maar dat is in het geval van Carole King pure miskenning. In het geval van The Best of Paper Lace een terechte periode. Ik noemde het niet voor niets een Commissie van Fatsoenlijke Rockmuziek.
Wegens cd-marteling zou er dan een straf moeten worden gegeven, lang genoeg om je hele verzameling weer eens uitgebreid door te kunnen nemen en inmiddels, zou ik daaraan toevoegen, een verplicht verslag van de bevindingen op Musicmeter.
Die Commissie bestaat niet, ik kan alleen maar volstaan met excuses aan Carole King, een langdurige luistersessie en een degelijk verslag. Niet zo maar één, nee, een bijzondere, bijvoorbeeld zoals nu, duizendste stem, duizendste schriftelijke bevinding ook (tenminste, dat is minimaal altijd getracht).
Want Carole King verdient het, toch ook met Rhymes & Reasons, regelmatig onder de aandacht te worden gebracht. Veelschrijfster van nummers, ook (of juist) voor anderen maar later ook voor haar eigen solo-albums.
Haar stem is inderdaad fascinerend en ik vind ook het vrij softe rock-aanbod zeker niet slecht. Aangenaam om naar te luisteren.
Het draait allemaal om Carole King (uiteraard) vrouw aan de piano, neemt alle vocalen voor haar rekening en alle andere muzikanten zorgen voor passende begeleiding. En doen daarin goed werk, bijvoorbeeld drummer Harvey Mason.
De composities zijn degelijk maar niet erg spannend, zeker in vergelijking met haar klassieker Tapestry. En vrij monotoon maar dat is natuurlijk ook de hele opzet van het album.
Het wordt daarmee eigenlijk een plaat voor in de avonduurtjes, je hoeft niet bang te zijn voor gitaarsolo's of opzwepende drumpartijen. Toch kunnen er prachtige nummers opstaan, zoals The First Day in August.
Desalniettemin, de cd was inderdaad 20 jaar niet meer gedraaid. Maar dat is in het geval van Carole King pure miskenning. In het geval van The Best of Paper Lace een terechte periode. Ik noemde het niet voor niets een Commissie van Fatsoenlijke Rockmuziek.
0
Mssr Renard
geplaatst: 22 januari 2022, 14:39 uur
Dit is in eerste instantie gewoon heel erg mooi en aangenaam. Mooi gezongen, mooie composities, mooie inlijsting.
Het gevaar ligt op de loer dat het té aangenaam klinkt en daardoor naar de muzak neigt. Maar gelukkig is dat bij Carole King niet zo het geval, ook al heb ik soms wat Karen Carpenter-associaties.
Het gevaar ligt op de loer dat het té aangenaam klinkt en daardoor naar de muzak neigt. Maar gelukkig is dat bij Carole King niet zo het geval, ook al heb ik soms wat Karen Carpenter-associaties.
* denotes required fields.
* denotes required fields.