Lee Fields - Treacherous (2011)

Nieuw werk van de man die met My World een zeer goede comeback maakte in 2009.

Deze staat in bestelling en ben zeer benieuwd, later meer.

Dit kan toch niet een serieus nummer zijn, thelion? Stel me gerust, alstublieft!

Ik heb het album ondertussen beluisterd, maar "soul / funk" als aanduiding voor het genre mag rustig worden veranderd in "pop / dance". Ik snap niet waarom iemand als Lee Fields zich voor dit repertoire leent. Je kan hier snippets luisteren, al kan je het beter niet doen. Welgeteld één nummer klinkt goed, en dat is I Want You So Bad, al is hij slecht in vergelijking met het zwakste nummer van My World. De overige nummers zijn bijzonder matig en sommigen zijn zelfs ontzettend slecht. Heel erg jammer, dit.

Waar zijn "come back" plaat My World (2009) een geweldig album was gaat het op dit album een beetje mis.

Dit is een legende die met de tijd mee wil gaan helaas werkt het niet helemaal. Pop, Dance en Disco invloeden hoeven helemaal niet slecht uit te pakken, maar dan moet het wel goed gebeuren en dat is hier nu net niet het geval.
Het klinkt allemaal wat geforceerd en overgeproduceert, staan een aantal leuke / interesante nummers op maar het gross van wat er op Treacherous staat is ondermaats zeker voor een geweldenaar als Lee Fields.

Ik weet ook niet wat de beste man bezielde om dit uit te brengen, maar wat mij betreft had hij het beter niet kunnen doen.

Het is nu ook weer niet zo dat dit een bar slecht albums, maar het is absolut niet wat je er van zou verwachten.

Eind conclussie is dat dit wel aardig is maar als je het afzet tegen zijn vorige 3 albums is dit alles behalve Lee Fields waardig.

2.5*