The D.O.C. - Helter Skelter (1996)

Hier is zijn stem na het autoongeluk enorm geracht, maar ook Dr.Dre is te duidelijk verdwenen. 2.5* omdat hij duidelijk ervaring heeft, maar zijn stem is een groot verleis voor het genre want we hadden als hij gewoon door was gegaan met dr.dre met zijn eigen stem nog veel van hem kunnen verwachten

rare cover niet echt hip-hop nou de cd zelf viel nog mee

Nog maar een halfje er vanaf.

Producers: Erotic D en The D.O.C.
Releasedatum: 23-01-1996

Zeven jaar na zijn meesterlijke debuutalbum No One Can Do It Better slaat The D.O.C. met Helter Skelter de plank helemaal mis. Natuurlijk, na het vreselijke ongeluk waarbij de rapper een groot deel van zijn stem kwijtraakte wist iedereen dat hij niet meer in staat zou zijn zijn oude niveau te bereiken, maar dit eindresultaat is zelfs voor de mensen die met het ergste rekening hielden teleurstellend.

“My shit fucked up, Dre, you need to look, I “aint trippin’, yo, I think your little homie, he a crook”. Zoals uit dit citaat te zien is ontstonden er na het door de pers goed ontvangen debuut van The D.O.C. enkele (financiële) onenigheden tussen aan de ene kant Dr.Dre en The D.O.C. en aan de andere kant Eazy-E (in dit nummer aangeduid met “little homie”). Toen Dr.Dre daarom begin jaren ’90 zijn eigen label, Death Row, oprichtte ging The D.O.C. met Dre mee en deed hij vooral veel werk achter de schermen. Hij schrijf veel teksten voor The Chronic (Dre’s debuut uit 1992) en Doggystyle (Snoop Dogg’s debuut uit 1993) en er gaan zelfs vandaag de dag nog geruchten dat The D.O.C. verantwoordelijk is voor alle teksten op deze albums. Van rappen was dus de eerste zes jaar na zijn debuut geen sprake meer, en misschien was dat ook de reden voor The D.O.C. Death Row en alle grote namen achter zich liet: om weer een nieuw studioalbum uit te brengen.

De reden dat hij bij Death Row enkel teksten schreef en nooit meer de microfoon in handen nam, was tamelijk simpel: kort na zijn debuutalbum viel The D.O.C. in slaap achter het stuur, en het gevolg was een botsing waarbij hij bijna om het leven kwam. En hoe wreed het ook klinkt, het was voor zijn loopbaan als rapper een stuk beter geweest als dit ongeluk helemaal niet of helemaal wel had plaatsgevonden. Als het niet was gebeurd behield hij zijn soepele flow en stem en had hij zo nog een paar sterke albums kunnen maken, en als het ongeval net nog wat erger was, dan was The D.O.C. overleden en had hij ongetwijfeld de status van een legende gekregen, zoals Notorious B.I.G., Eazy-E of 2pac later. Maar zo mocht het niet zijn, en The D.O.C. overleefde het incident, waarbij zijn stembanden enorme schade opliepen en ook zijn manier van rappen er nogal op achteruitging. Dit gebeuren heeft er waarschijnlijk voor gezorgd dat No One Can Do It Better toch niet de boeken is ingegaan als een echte westcoastklassieker.

Het werd dus al een moeilijk verhaal omtrent Helter Skelter: The D.O.C. had een constant schorre stem, rapte een stuk minder makkelijk dan voorheen en deze gebreken moesten worden gecompenseerd met goede beats, terwijl er geen enkele producer (The D.O.C. en Erotic D nemen alle producties onder hun hoede) die iets heeft bewezen in het verleden een beat levert. Kortom: er viel weinig te verwachten. Het eindresultaat is dan ook niet veel geworden. Zelden is de opvolger van iemands eerste album zo veel slechter geweest dan het debuut zelf.

Het lijkt alsof The D.O.C. al zijn tekstuele inspiratie al ruimschoots verspild heeft aan de sterren van het Death Row kamp, want dit album biedt tekstueel ook vij weinig nieuws. Hij verkondigt de gebruikelijke stoere gangsterpraat (op nummers als Killa Instinc en .45 Automatic), gaat vaak prat op zijn roemrijke verleden (From Ruthless 2 Death Row, waar het bovengenoemde citaat uitkomt) en als de zeldzame momenten aanbreken dat hij inhoudelijk uit de verf komt is het zijn stem, die op sommige momenten gewoon niet om aan te horen is, die het verpest.

Een ander probleem is nog dat The D.O.C. nergens buiten zijn boekje gaat en veel te weinig gastartiesten heeft uitgenodigd die het zouden kunnen verbloemen. En het allerergste is nog, dat je als luisteraar het gevoel krijgt dat The D.O.C. vindt dat hij eigenlijk nog best goed kan rappen. Want als je nou een ding niet moet doen, is het Helter Skelter met No One Can Do It Better vergelijken. Dan is de conclusie gauw getrokken: de laatstgenoemde plaat is in letterlijk ieder opzicht beter. Maar dit is nou net wat The D.O.C. telkens doet, hij heeft meerdere samples uit zijn Ruthless-tijd, gebruikt de beat van It’s Funky (1989) integraal op Return Of Da Livin’ Dead en maakt ook een nieuwe versie van The Formula (ook 1989), genaamd The New Formula. Maar, Helter Skelter moet ook weer niet compleet gebagatelliseerd worden, want soms ligt het – ondanks alles – gewoon best lekker in het gehoord. Een prima track is bijvoorbeeld Bitchez, waar een uitstekend G-Funk loopje kracht aan de track geeft.

Alles op een rijtje gezet mondt het geheel in een zwak album uit en het doet mensen die op de hoogte zijn van The D.O.C.’s hoogtijdagen in het verleden extra pijn om hem zo te horen hakkelen. Het zou beter zijn als The D.O.C. zich voorlopig compleet op het schrijf- en produceerwerk zal richten, want dit eindresultaat is voor helemaal niemand bevredigend.

4my doggz vind ik een mega goede track, maar ruthless 2 death row vind is ook wel een leuke track, waarop doc zijn kant van ruthles/death row records aan het licht brengt. Ook def squad/illegal rapper lil jamal aka mally G doet op dit album een aantal keer mee en klinkt erg goed vooral op 45 automatic.
Op killer instinct rapt doc over OJ die in die tijd erg in het nieuws was met zijn moordzaak.
vlak voor het opnemen van dit album heeft doc ook ruzie gehad met dre, dre zou namelijk samen met ice cube het album helter skelter opnemen, wat (helaas) niet is door gegaan en doc had hier al veel voor geschreven, maar had daar nooit geld voor gekregen.doc heeft toen beats voor dat album gebruikt voor dit album. persoonlijk vind ik dit album erg goed, en ik vind dit helemaal geen teleurstelling ten op zichte van NOCDIB. Het is wel is waar anders maar zeker niet slecht.

ik vind het album redelijk. Het eerste nummer wat ik hoorde was 4 my dogz ik vond het vaag klinken door zijn rauwe stem maar toen ik er aan gewend was vond ik het zeker vet ik geef het een 3

ik vind toch wel dat iedereen nr 13 moet horen .
ijzersterke productie!